NIE DOKONAŁEŚ JESZCZE ZAKUPÓW W NASZYM SKLEPIE

ZAPRASZAMY

Bądź pierwszy!

 

Wpisz swój adres e-mail, by otrzymywać informacje od Phenomé.

The power of Nature proven in Labs.

Odkryj aktywne składniki Phenomé:

  • 1-30 | 31-60 | 61-74
  • 1-30 | 31-60 | 61-74
  • 1-30 | 31-60 | 61-74
prev next

Wykaz wszystkich składników Phenomé:

A B C D E F G H I K L M N O P R S T V X Z
  • Acetum
  • Alcohol
  • Aloe Barbadensis Leaf Juice
  • Aloe Barbadensis Leaf Water
  • Althea Officinalis Root Extract
  • Alumina
  • Ammonium Lauryl Sulfate
  • Ananas Sativus (Pineapple Plant) Fruit Extract
  • Ananas Sativus Fruit Extract
  • Aqua
  • Argania Spinosa Kernel Oil
  • Arginine
  • Arnica Montana Flower Extract
  • Aspalathus Linearis ( Rooibos) Extract
  • Avena Sativa (Oats) Kernel Extract
  • Avena Sativa Kernel Extract
  • Babassu Oil Polyglyceryl-3 Esters
  • Babassu Oil Polyglyceryl-4 Esters
  • Bentonite
  • Benzyl Alcohol
  • Benzyl Benzoate
  • Benzyl Cinnamate
  • Beta-Carotene
  • Betaine
  • Bisabolol
  • Brassicamidopropyl Dimethylamine
  • Buthylphenyl Methylpropional
  • Butyrospermum Parkii (Shea Butter)
  • Butyrospermum Parkii (Shea Butter) Extract
  • Butyrospermum Parkii Butter
  • Calcium Pantothenate
  • Calendula Officinalis Flower Extract
  • Camellia Sinensis (White Tea) Extract
  • Camellia Sinensis Extract
  • Camellia Sinensis Leaf Extract
  • Camellia Sinensis Leaf Water
  • Caprylic/Capric Triglyceride
  • Caramel
  • Carica Papaya Fruit Extract
  • Carnosine
  • Castanea Sativa (Chestnut Tree) Seed Extract
  • Castanea Sativa Seed Extract
  • Cedrus Atlantica Bark Extract
  • Cetearyl Alcohol
  • Cetearyl Glucoside
  • Cetearyl Olivate
  • Cetyl Alcohol
  • Chamomilla Recutita (Matricaria) Flower Extract
  • Chamomilla Recutita Flower Extract
  • Chlorella Vulgaris Extract
  • Chondrus Crispus (Carrageenan)
  • Chondrus Crispus Extract
  • Cinnamal
  • Citral
  • Citric Acid
  • Citronellol
  • Citrus Aurantium Dulcis (Orange) Peel Extract
  • Citrus Aurantium Dulcis Peel Extract
  • Citrus Dulcis
  • Citrus Grandis (Grapefruit) Peel Oil
  • Citrus Medica Limonum (Lemon) Peel Extract
  • Citrus Medica Limonum (Lemon) Peel Oil
  • Citrus Medica Limonum (Lemon) Peel Water
  • Citrus Medica Limonum Peel Extract
  • Citrus Paradisi (Grapefruit) Fruit Extract
  • Citrus Paradisi Fruit Extract
  • Citrus Reticulata (Tangerine) Leaf Oil
  • Cocamidopropyl Betaine
  • Cocamidopropyl Hydroxysultaine
  • Coco-Glucoside
  • Cocos Nucifera (Coconut) Oil
  • Copper Chlorophyllin
  • Crithmum Maritimum (Sea Fennel) Extract
  • Cucurbita Pepo (Pumpkin) Seed Oil
  • Cyperus Esculentus Root Oil
  • Daucus Carota Sativa Root Extract
  • Daucus Carota Sativa Seed Oil
  • Decyl Cocoate
  • Decyl Glucoside
  • Decyl Oleate
  • Dehydroacetic Acid
  • Dicaprylyl Carbonate
  • Dicaprylyl Ether
  • Dihydroxyacetone
  • Distearoylethyl Dimonium Chloride
  • Epilobium Fleischeri Extract
  • Equisetum Arvense (Horsetail) Leaf Extract
  • Erythrulose
  • Eugenol
  • Euphorbia Cerifera (Candelilla) Wax
  • Fragaria Vesca (Strawberry) Seed
  • Geraniol
  • Ginkgo Biloba Leaf Extract
  • Glycerin
  • Glyceryl Caprylate
  • Glyceryl Isostearate
  • Glyceryl Oleate
  • Glyceryl Stearate
  • Glyceryl Stearate Citrate
  • Glycine Soja (Soybean) Sterols
  • Glycyrrhiza Glabra (Licorice) Root Extract
  • Hamamelis Virginiana Leaf Extract
  • Helianthus Annus Seed Oil
  • Hexyl Cinnamal
  • Hibiscus Sabdariffa Flower Extract
  • Hydrogenated Castor Oil
  • Hydrogenated Vegetable Oil
  • Hydrolyzed Oats
  • Hydrolyzed Wheat Protein
  • Hydroxypropyl Guar Hydroxypropyltrimonium Chloride
  • Inulin
  • Iris Florentina Root Extract
  • Iron Oxide
  • Isopropyl Palmitate
  • Kaolin
  • Lactic Acid
  • Lactobacillus/Arundinaria Gigantea Ferment Filtrate
  • Laminaria Saccharina Extract
  • Lauryl Glucoside
  • Leptospermum Scoparium (Manuka) Oil
  • Leucojum Aestivum Bulb Extract
  • Limonene
  • Linalool
  • Litchi Chinensis Fruit Extract
  • Lithospermum Officinale Root Extract
  • Lycium Barbarum Fruit Extract
  • Macadamia Ternifolia Seed Oil / Macadamia Integrifolia Seed Oil
  • Magnesium Sulfate
  • Malpighia Punicifolia Extract
  • Malpighia Punicifolia Fruit Extract
  • Maltodextrin
  • Mauritia Flexuosa (Buriti) Fruit Oil
  • Mauritia Flexuosa Fruit Oil
  • Mel
  • Melissa Officinalis Extract
  • Melissa Officinalis Leaf Extract
  • Mentha Arvensis Leaf Extract
  • Mentha Piperita (Peppermint) Extract
  • Methyl Glucose Sesquistearate
  • Mica
  • Morinda Citrifolia (Noni) Extract
  • Myristyl Myristate
  • Niacinamide
  • Octyldodecyl Myristate
  • Olea Europaea Fruit Oil
  • Olea Europaea Fruit Oil
  • Olea Europaea (Olive) Fruit Oil
  • Olea Europaea (Olive) Seed Powder
  • Opuntia Ficus Indica (Cactus Pear) Fruit Extract
  • Orbingnya Oleifera Seed Oil
  • Oryza Sativa (Rice) Powder
  • Panax Ginseng Root Extract
  • Panthenol
  • Parfum
  • Passiflora Incarnata Extract
  • Pelargonium Graveolens Plant Water
  • Persea Gratissima (Avocado) Oil
  • Piptadenia Colubrina Peel Extract
  • Polyglyceryl-3 Diisostearate
  • Polyglyceryl-3 Methylglucose Distearate
  • Polyglyceryl-3 Polyricinoleate
  • Polyglyceryl-4-Caprate
  • Polyhydroxy Stearic Acid
  • Polysorbate 80
  • Potasium Sorbate
  • Potassium Hydroxide
  • Potassium Sorbate
  • Propylene Carbonate
  • Prunus Amygdalus Dulcis (Sweet Almond) Fruit Water
  • Prunus Amygdalus Dulcis (Sweet Almond) Oil
  • Prunus Amygdalus Dulcis (Sweet Almond) Shell Powder
  • Prunus Amygdalus Dulcis Oil
  • Prunus Armeniaca Fruit Extract
  • Prunus Persica Fruit Extract
  • Pumice
  • Punica Granatum (Pomegranate) Fruit Extract
  • Pyridoxine HCI
  • Pyrus Malus Fruit Extract
  • Pyrus Malus Fruit Extract
  • Rhodiola Rosea Root Extract
  • Rosa Centifolia Flower Water
  • Rosa Damascena Oil
  • Rosa Gallica Extract
  • Rosa Rugosa Flower
  • Rose Oil
  • Rosmarinus Officinallis Leaf Extract
  • Rubus Chamaemorus (Cloudberry) Fruit Extract
  • Salvia Officinalis Leaf Extract
  • Salvia Sclarea Oil
  • Shorea Stenoptera Seed Butter
  • Silica
  • Simmondsia Chinensis (Jojoba) Seed Oil
  • Simmondsia Chinensis Seed Oil
  • Sodium Ascorbyl Phosphate
  • Sodium Benzoate
  • Sodium Carboxymethyl Betaglucan
  • Sodium Chloride
  • Sodium Hyaluronate
  • Sodium Hydroxide
  • Sodium Lactate
  • Sodium Phytate
  • Sodium Polyacrylate
  • Sodium Starch Octenylsuccinate
  • Sodium Stearoyl Glutamate
  • Sodium Stearoyl Lactylate
  • Sorbitan Oleate
  • Sorbitan Olivate
  • Sorbitol
  • Spent Grain Wax
  • Squalane
  • Stearic Acid
  • Stearyl Citrate
  • Steralkonium Hectorite
  • Sucrose
  • Sucrose Dilaurate
  • Sucrose Laurate
  • Sucrose Trilaurate
  • Thymus Vulgaris Flower/Leaf Extract
  • Titanium Dioxide
  • Tocopherols
  • Tocopheryl Acetate
  • Trihydroxystearin
  • Triticum Vulgare (Wheat) Germ Extract
  • Triticum Vulgare Germ Extract
  • Vaccinium Macrocarpon Fruit Extract
  • Vaccinium Macrocarpon Fruit Extract
  • Vaccinium Macrocarpon Fruit Extract
  • Vaccinium Myrtillus Fruit Extract
  • Vanillyl Butyl Ether
  • Vegetable Oil
  • Verbena Officinalis Leaf Extract
  • Vitis Vinifera (Grape) Leaf Extract
  • Vitis Vinifera (Grape) Seed Oil
  • Vitis Vinifera Leaf Extract
  • Vitis Vinifera Seed Oil
  • Xanthan Gum
  • Zea Mays (Corn) Silk Extract
  • Zea Mays (Corn) Starch
  • Zinc Oxide
  • Zingiber Officinale (Ginger) Root Extract
  • Zingiber Officinale Root Oil

Acetum

Alcohol

Alkohol pozyskiwany jest wskutek fermentacji roślin zawierających cukier lub skrobię. Posiada własności ściągające, tonizujące i odświeżające. Aprobowany przez ECOCERT do stosowania w kosmetykach naturalnych.

Aloe Barbadensis Leaf Juice

» sok z liści aloesu

line

POCHODZENIE: Meksyk, Afryka, Wyspy Kanaryjskie

From
Line

Wiadomości botaniczne, pochodzenie i tradycja zastosowania.

Aloes zwyczajny, znany ze względu na lecznicze właściwości soku zawartego w liściach, jest od wieków powszechnie wykorzystywany przez ludzi na całym świecie. Nie wiadomo dokładnie, skąd pochodzi ta bylina. Pierwsi opisali ją Sumeryjczycy, ale znana była również w starożytnym Egipcie i innych współczesnych cywilizacjach. Królowa Nefretete miała się kąpać w aloesie, aby zachować piękną skórę, a Kleopatra używała podobno aloesowych kropli do oczu, aby nadać im wyjątkowy blask.


Dla Greków aloes był symbolem piękna, pomyślności i dobrego zdrowia. Stosowano go na porost włosów, gojenie ran i dolegliwości żołądkowe. Starożytni Rzymianie odkryli lecznicze właściwości aloesu w czasie wojen punickich, ponieważ jeńcy z Kartaginy wciąż prosili o tę roślinę. Aloes pojawia się też w Biblii, na przykład w opisie składania Jezusa do grobu.


Aloes stosuje się nadal w przemyśle kosmetycznym jako środek łagodzący, nawilżający i wspomagający gojenie. Można go też stosować wewnętrznie jako środek na zgagę lub zespół jelita drażliwego. Pomaga też w zapaleniu stawów i bólach reumatycznych.


Pomimo pewnych niejasności uważa się, że aloes pochodzi najprawdopodobniej z półpustynnych, tropikalnych i subtropikalnych rejonów Afryki i Wysp Kanaryjskich. Rośnie powoli, tworząc skupiska rozet złożonych z mięsistych, szarozielonych liści. Są gładkie w dotyku, ale na brzegach mają twarde, trójkątne kolce. Po przekrojeniu z liści wypływają dwa rodzaje soku o różnych właściwościach - zielonożółty sok ze skórki liścia i przezroczysty, wodnisty płyn z miąższu. Płyn z kanalików skóry zawiera aloinę, substancję drażniącą, która chroni aloes przed roślinożercami. Kleisty sok z miąższu (znany również jako sok z liści aloesu) pochodzi z galaretowatego wnętrza liści. Składa się głównie z polisacharydów, które zatrzymują ogromne ilości wody, co pomaga roślinie przetrwać w suchych warunkach.


Walory kosmetyczne.

Sok z liści aloesu jest składnikiem wielu produktów kosmetycznych i farmaceutycznych. Stosowany zewnętrznie dociera do najgłębszych tkanek organizmu. Ze względu na właściwości łagodzące i nawilżające stosowany jest w produktach do regeneracji i pielęgnacji skóry przy oparzeniach słonecznych, podrażnieniach i ukąszeniach owadów. Aloes ma również działanie przeciwzapalne, dzięki czemu wspomaga gojenie ran, oparzeń i skaleczeń, a także stymuluje regenerację komórek i działa przeciwbólowo. Aloes spowalnia procesy starzenia, dlatego stosowany jest w produktach do skóry dojrzałej, aby zachować świeży i zdrowy wygląd. Aloes zwyczajny można stosować nawet na najbardziej wrażliwą skórę, ponieważ zapewnia ochronę bez ryzyka podrażnień.

Aloe Barbadensis Leaf Water

» woda aloesowa

line

POCHODZENIE: Meksyk, Afryka

From
Line

Wiadomości botaniczne, pochodzenie i tradycja zastosowania.

Woda aloesowa pozyskiwana jest z mięsistych liści Aloe barbadensis Miller. Ta, pochodząca z terenów Afryki i Azji Mniejszej, bylina należy do rodziny liliowatych i uprawiana jest głównie w Meksyku. Posiada drzewiasty pień, o wysokości ok. 30-50 cm, otoczony rozetą lancetowatych liści o kolczastym brzegu, o długości ok.40-50 cm i szerokości ok. 5-10 cm.


Woda aloesowa otrzymywana jest w tradycyjnym procesie destylacji, w którym mięsiste liście Aloe barbadensis poddawane są działaniu pary wodnej. Taki proces pozwala uzyskać z liścia aloesu wodę roślinną, która zachowuje naturalne bogactwo składników, takich jak substancje odżywcze, olejki eteryczne, substancje śladowe - makro i mikro elementy oraz sole mineralne.


Walory kosmetyczne.

Woda aloesowa, o pH kwasowym (poniżej 7), to bogate źródło substancji odżywczych i olejków eterycznych. Jej ważnymi składnikami są żywice i pochodne hydroksyantracenowe. Ponadto zawiera śladowe ilości polisacharydów (poliheksozy), aminokwasów (kwas asparginowy, glutaminowy, arginina i seryna) oraz soli mineralnych.
Woda aloesowa posiada właściwości zmiękczające, nawilżające. Jest surowcem wykorzystywanym w produktach przeciwsłonecznych i kosmetykach po opalaniu. Chroni skórę przed szkodliwym promieniowaniem słonecznym i utrzymuje optymalny poziom nawilżenia, zabezpieczając tym samym przed problemami związanymi długotrwałym opalaniem się. Woda aloesowa jest szczególnie polecana w pielęgnacji skóry suchej z widocznymi bruzdami i zaczerwienieniami. Stosowana w kosmetykach dla dzieci oraz produktach do kąpieli i mleczkach do ciała. Jest idealną bazą do emulsji, lotionów i toników.

Althea Officinalis Root Extract

» organiczny wyciąg z korzenia prawoślazu lekarskiego

line

POCHODZENIE: Europa

From
Line

Wiadomości botaniczne, pochodzenie i tradycja zastosowania.

Prawoślaz lekarski to duża, krzepka bylina o białawych łodygach osiągających wysokość do 1 metra, kwiatach w odcieniach różu i bieli oraz grubych, jajowatych liściach pokrytych gęstymi włoskami.


Roślina ta występuje w stanie naturalnym na stanowiskach wilgotnych na terenie Europy, a przede wszystkim na południu kontynentu oraz w południowej Anglii. Jest niezwykle popularna - od Wielkiej Brytanii aż po Rosję. Roślina ta była znana starożytnym Egipcjanom i Grekom pod nazwą „althea" czyli „lecznicza". Rzymianie używali prawoślazu jako warzywa. W średniowieczu rośliny te uprawiano w celach ozdobnych w przyklasztornych ogrodach.

 

Ze względu na nadzwyczajne właściwości zmiękczające prawoślaz lekarski tradycyjnie stosowano w leczeniu dolegliwości układu oddechowego (takich jak kaszel, zapalenie oskrzeli, zapalenie krtani), a także w stanach zapalnych układu pokarmowego (takich jak nieżyt żołądka, zgaga, wrzody, zaparcia) oraz uszkodzeniach różnego pochodzenia w obrębie jamy ustnej i skóry.


Walory kosmetyczne.

Z uwagi na znaczne ilości śluzu roślinnego występujące w korzeniach prawoślazu lekarskiego, roślina ta jest szczególnie użyteczna jako:
• Środek zmiękczający i ochronny - powlekający skórę i błony śluzowe cienką powłoką, która chroni je przed czynnikami drażniącymi, a równocześnie działa kojąco i łagodząco na ich powierzchnię;
• Środek przeciwzapalny;
• Środek zwiększający odporność komórek;
• Składnik kosmetycznych produktów odbarwiających;
• Inhibitor hamujący uwalnianie wewnątrzkomórkowych zasobów wapnia;
• Aktywator kinazy białkowej C w keratynocytach (komórkach skóry) i melanocytach (komórkach skóry wytwarzających pigment);
• Środek hamujący utratę kwasu hialuronowego - pomaga utrzymać nawilżenie skóry na odpowiednim poziomie, a tym samym zapobiega stanom zapalnym i starzeniu się skóry lub też zmniejsza nasilenie tych procesów.

Alumina

Amfoteryczny tlenek glinu. Stosowany jako otoczka ochronna przed reakcjami z innymi składnikami formulacji kosmetycznej dla cząsteczek np. tlenku tytanu, tlenku cynku czy mik. Aprobowany przez ECOCERT do stosowania w kosmetykach naturalnych.

Ammonium Lauryl Sulfate

Czynnik otrzymywany z alkoholi tłuszczowych pochodzenia naturalnego. Ze względu na dobre właściwości pianotwórcze znajduje zastosowanie jako podstawowy składnik powierzchniowo czynny w produktach myjących, takich jak szampony, żele pod prysznic czy płyny do kąpieli. Aprobowany przez ECOCERT do stosowania w kosmetykach naturalnych.

Ananas Sativus (Pineapple Plant) Fruit Extract

» wyciąg z owocu ananasa

line

POCHODZENIE: Azja, Ameryka Południowa, Ameryka Środkowa

From
Line

Wiadomości botaniczne, pochodzenie i tradycja zastosowania.

Ananas jadalny jest znany ze swych dużych owoców o żółtym, soczystym i aromatycznym miąższu. Owoce rozwijają się na szczycie długiej łodygi, która wyrasta spośród tworzących rozetę sztywnych, ząbkowanych liści. Owoc o osobliwym kształcie tworzą zrośnięte ze sobą, pojedyncze jagody. Roślina najlepiej rozwija się na dobrze przepuszczalnych, kwaśnych glebach, na wysokościach do 2300m n.p.m.


Ananasy pochodzą z Ameryki Południowej i Łacińskiej, gdzie od stuleci są uznawane przez rdzennych mieszkańców za smaczny owoc jadalny. Gatunek ten sprowadzono również na Wyspy Karaibskie. To tu zetknął się z nim Krzysztof Kolumb, który przywiózł ananasa do Europy u schyłku XV wieku. Od tamtej pory ananas stopniowo zdobywał sobie pozycję jednego z najpopularniejszych owoców na świecie. Obecnie plantacje ananasa spotyka się w różnych regionach świata o klimacie zwrotnikowym, takich jak Azja Południowo-Wschodnia, Filipiny, Kuba, a także Stany Zjednoczone, gdzie ananasy uprawia się na Hawajach i Florydzie.

 

Uważa się, że ananas został udomowiony tysiące lat temu przez Indian szczepów Tupi-Guarani, którzy wykorzystywali tę roślinę jako źródło pożywienia, a także do celów leczniczych. Sok z niedojrzałych owoców ananasa ma silne działanie poronne, natomiast sok z liści działa przeczyszczająco, wywołuje miesiączkę i ma właściwości przeciwrobacze. Ponadto ananasy są od stuleci stosowane jako środek sprzyjający gojeniu ran, zwalczający zapalenia oskrzeli i przynoszący ulgę w infekcjach gardła.


Walory kosmetyczne.

Ananasy są bogatym źródłem węglowodanów, soli mineralnych i witamin. Wyciąg z owoców ma właściwości nawilżające oraz regenerujące i jest zalecany do pielęgnacji skóry suchej i pozbawionej energii. Wyciąg z owoców ananasa zawiera enzymy i kwasy organiczne, stanowi zatem często stosowany składnik czynny produktów o działaniu złuszczającym, ponieważ pomaga przywrócić blask matowej i zmęczonej cerze. Wyciąg z owoców ananasa jest ponadto doskonałym przeciwutleniaczem stosowanym w produktach opóźniających starzenie przeznaczonych do pielęgnacji zniszczonej i dojrzałej skóry. Jest także dodawany do szamponów o działaniu rewitalizującym, przeznaczonych do cienkich i pozbawionych puszystości włosów.

Ananas Sativus Fruit Extract

Aqua

Woda (oczyszczona bądź mineralna) jest jednym z podstawowych składników stosowanych w większości kosmetyków dostępnych na rynku. W Phenomé do produkcji kosmetyków nie stosujemy takiej wody, ale wyłącznie życiodajne wody roślinne.

Zwykła woda, pojawiająca się jako Aqua w INCI niektórych produktów Phenomé, jest składową naturalnych wyciągów roślinnych, które otrzymujemy od naszych dostawców. Mieszanka wody oraz roślinnej gliceryny jest bowiem doskonałym nośnikiem, w którym zawieszone są naturalne wyciągi roślinne stosowane do produkcji kosmetyków Phenomé.

Argania Spinosa Kernel Oil

» organiczny olej arganowy

line

POCHODZENIE: Maroko

From
Line

Wiadomości botaniczne, pochodzenie i tradycja zastosowania.

Argania żelazna, inaczej drzewo arganowe, to wolno rosnące drzewo występujące wyłącznie na wapiennych obszarach pustynnych w południowo-zachodnim Maroku. Od wieków drzewo to stanowiło źródło żywności i opału dla rdzennej populacji Berberów. Obecnie lasy arganowe rosną na obszarze ok. 9000 km² i zostały wpisane na listę Rezerwatów Biosfery UNESCO.


Drzewo arganowe ma poskręcany pień, kolczaste gałęzie i małe liście. Wytwarza owoce wielkości migdałów, które dojrzewają cały rok. Owoce mają grubą, gorzką skórkę, a w środku mleczny miąższ i twardy orzech zawierający tłuste nasiona. Z nasion uzyskuje się olej arganowy, a miąższ i skórki owoców wykorzystuje na paszę dla zwierząt. Orzechy zwykle się przechowuje, a olej wytwarza w miarę potrzeby, ponieważ jego trwałość wynosi tylko 3-6 miesięcy. Zgodnie z tradycją wytwarzaniem oleju arganowego w społecznościach berberskich zajmują się tylko kobiety. Aby wydobyć nasiona, orzechy rozbija się między kamieniami. Następnie nasiona się suszy, delikatnie praży, dodaje wodę i miele w ręcznych żarnach na pastę, z której ręcznie wyciska się olej. Pozostałość wykorzystuje się na paszę dla zwierząt. Olej jada się z chlebem lub dodaje do potraw, aby nadać im subtelny, orzechowy aromat. Stosuje się go też zewnętrznie na różne choroby skóry.


Najnowsze badania wykazały, że obecność oleju arganowego w diecie zmniejsza poziom cholesterolu we krwi, obniża ciśnienie i zmniejsza ryzyko występowania takich groźnych chorób przewlekłych, jak nowotwory lub cukrzyca. W produkcji przemysłowej olej arganowy wyciska się mechanicznie bez dodatku wody, co przedłuża jego trwałość nawet do 18 miesięcy. Olej składa się w 80% z nienasyconych kwasów tłuszczowych, w tym wielu niezbędnych kwasów tłuszczowych.


Walory kosmetyczne.

Olej arganowy zawiera pochodne saponiny, które odpowiadają za jego właściwości przeciwbólowe, przeciwzapalne, przeciwbakteryjne i przeciwwirusowe. Jest skutecznym lekiem na różne problemy skórne, na przykład przebarwienia, trądzik młodzieńczy lub ospę wietrzną. Olej arganowy stosuje się jako środek nawilżający do skóry suchej oraz jako składnik kosmetyków przeciwzmarszczkowych. Masaż z użyciem oleju arganowego łagodzi bóle reumatyczne.

Arginine

Arginina. Działa łagodząco, kojąco, przeciwdziała podrażnieniom. Aprobowana przez ECOCERT do stosowania w kosmetykach naturalnych.

Arnica Montana Flower Extract

» wyciąg z kwiatu arniki

line

POCHODZENIE: Europa

From
Line

Wiadomości botaniczne, pochodzenie i tradycja zastosowania.

Arnika, znana także pod nazwą kupalnik górski albo pomórnik, to niewielka roślina wieloletnia o liściach zebranych w płaską rozetę. Można ją łatwo rozpoznać po jaskrawożółtych kwiatach wieńczących długie łodygi osiągające wysokość do 60 cm. Pojedyncze kwiaty osiągające średnicę ok. 7,5 cm przypominają wyglądem nagietki, które należą do tej samej rodziny roślin. Kwitnienie arniki przypada na czerwiec i lipiec. Wszystkie części rośliny są trujące.


Arnika pochodzi z górzystych regionów Europy. Występuje na kwaśnych glebach ubogich w składniki odżywcze, na łąkach górskich położonych na wysokościach nieprzekraczających 3000 m n.p.m. Miejscami tworzy bardzo liczne skupiska, jest jednak gatunkiem rzadkim, uznawanym za zagrożony - w niektórych państwach arnikę wpisano już na czerwoną listę gatunków zagrożonych wyginięciem. Do celów przemysłowych zbiera się przede wszystkim rośliny dziko rosnące z krajów bałkańskich, Hiszpanii oraz Szwajcarii.


Kwiaty arniki układano dawniej na obrzeżach pól w noc letniego przesilenia dla ochrony plonów przed gradobiciem. Ustawione na parapetach okiennych miały chronić domostwo przed uderzeniem pioruna. Mówi się także, że z ususzonych i utartych na pył liści arniki otrzymywano pierwszorzędną tabakę.


Od wielu stuleci kwiaty i korzenie arniki są wykorzystywane do celów leczniczych jako środek przeciwzapalny i ściągający do stosowania zewnętrznego w przypadku różnych dolegliwości takich jak stłuczenia, zwichnięcia, bóle mięśni, bóle reumatyczne oraz stany zapalne spowodowane przez ukąszenia i użądlenia owadów. Arnikę bardzo rzadko stosuje się wewnętrznie, ponieważ działa drażniąco na żołądek.


Walory kosmetyczne.

Wyciąg z kwiatów arniki jest nadal często wykorzystywanym składnikiem wielu rodzajów kosmetyków - od produktów do pielęgnacji skóry aż po kosmetyki do włosów. Ze względu na właściwości przeciwzapalne, antyalergiczne i odkażające, arnika działa kojąco na podrażnienia skóry oraz łagodzi bóle mięśni i stawów. Pobudza krążenie krwi i działa przeciwzakrzepowo, przyspieszając gojenie się ran. Jako doskonały środek zmiękczający arnika poprawia wygląd suchej i zniszczonej skóry, przywracając jej elastyczność. Wyciąg z kwiatów arniki dodany do produktów przeznaczonych do pielęgnacji włosów przyspiesza wzrost włosów oraz pomaga zwalczyć łupież i zapobiega jego nawrotom.

Aspalathus Linearis ( Rooibos) Extract

» organiczny wyciąg z czerwonokrzewu (czerwonej herbaty)

line

POCHODZENIE: Afryka Południowa

From
Line

Wiadomości botaniczne, pochodzenie i tradycja zastosowania.

Czerwonokrzew (aspalat prosty) to roślina, której cienkie, wąskie liście od wieków stosowane były w Afryce Południowej do przyrządzania napoju o nazwie rooibos. Dla reszty świata rooibos odkrył w 1904 r. rosyjski imigrant Benjamin Ginsberg. Naturalnie słodki, lekko orzechowy napar szybko zyskał światową popularność.


Czerwonokrzew należy do rodziny bobowatych i pochodzi z wysokogórskich rejonów pasma Cederberg, położonego w Prowincji Przylądkowej Zachodniej w Republice Południowej Afryki. Ten rozłożysty krzew osiąga do dwóch metrów wysokości i wytwarza żółte kwiaty, które są podobne do kwiatów fasoli, ponieważ obie rośliny należą do tej samej rodziny. Zbiera się jednak nie kwiaty, tylko łodygi i liście, które poddaje się fermentacji i suszeniu. Dawniej zbierano liście dziko rosnących roślin i zwożono je z górskich zboczy na osłach. Z powodu rosnącego popytu w latach 30. XX w. zaczęto zakładać plantacje. Obecnie czerwonokrzew stanowi jedną z głównych roślin uprawnych w RPA.


Napar z suszonych liści czerwonokrzewu ma czerwonobrązowy kolor. Nie zawiera kofeiny, ma niewiele tanin, za to jest bogaty w minerały i flawonoidy, które są silnymi przeciwutleniaczami. W medycynie ludowej stosowany był na alergie, astmę, napięcie nerwowe, niestrawność i kolkę u niemowląt. Napar stosowany miejscowo miał leczyć choroby skóry. Obecnie napar z czerwonokrzewu pije się głównie jako herbatkę, ale stosowany jest również w kosmetykach oraz jako aromat do potraw gotowanych i wypieków.


Walory kosmetyczne.

Czerwonokrzew to jeden z najbardziej wszechstronnych składników kosmetycznych. Stosowany jest w wielu różnych produktach, zwłaszcza tych dla alergików. Jako składnik kosmetyków do włosów wspomaga porost włosów i sprawia, że rosną dłużej, a także wygładza i nabłyszcza powierzchnię włosa. Ma również działanie przeciwutleniające i wyłapuje wolne rodniki, dlatego stosowany jest w kosmetykach do twarzy opóźniających procesy starzenia - pozostawią skórę napiętą, promienną i gładką. Rooibos działa również łagodząco, przeciwwirusowo i przeciwzapalnie, dlatego leczy choroby i podrażnienia skóry, takie jak trądzik, zmiany skórne, oparzenia słoneczne i reakcje alergiczne. Wyciąg z czerwonokrzewu jest bezpieczny dla dzieci i niemowląt.
Wyciąg z czerwonokrzewu do celów kosmetycznych, w postaci płynu lub proszku, stosowany jest również jako składnik dezodorantów, korektorów i kosmetyków kolorowych (cieni do powiek, pudrów, tuszu do rzęs).

Avena Sativa (Oats) Kernel Extract

» organiczny wyciąg z ziarna owsa

line

POCHODZENIE: Europa, Ameryka Północna

From
Line

Wiadomości botaniczne, pochodzenie i tradycja zastosowania.

Owies zwyczajny jest jednoroczną rośliną zielną. Ten gatunek zboża uprawia się przede wszystkim dla pozyskania ziarna. Roślina osiąga wysokość do 150 cm. Cienkie i proste źdźbła bez żadnych rozgałęzień są na całej długości otoczone tzw. pochwą. Płaskie, wąskie i ostro zakończone blaszki liściowe wyrastają z pogrubionych węzłów łodygi (tzw. kolanek).


Kwiatostan stanowi rozpierzchła wiecha złożona z krótkich, zwieszających się kłosków dwukwiatowych. Każdy kłosek jest objęty podsadkami, czyli plewami, z charakterystycznym, długim wąsem u nasady. Suchy owoc owsa, typowy dla rodziny traw, nosi nazwę ziarniaka. Owies udaje się najlepiej w klimacie umiarkowanym, na głębokich, wilgotnych glebach położonych na wysokościach nieprzekraczających 1400 m n.p.m.

 

Uważa się, że owies występował pierwotnie na obszarze Europy Północnej, w Etiopii i Chinach, chociaż współcześnie uprawia się go do celów przemysłowych na całym świecie w regionach położonych w umiarkowanych strefach klimatycznych. Do największych producentów owsa zaliczają się Stany Zjednoczone, Kanada, Rosja oraz Niemcy.

 

Owies był jednym ze zbóż najwcześniej udomowionych na Bliskim Wschodzie i w Europie. Początkowo uważano go za chwast polny, jednak szybko odkryto jego walory odżywcze i podjęto uprawę owsa do celów konsumpcyjnych i paszowych. Słomą owsianą napełniano sienniki. W średniowieczu wierzono, że kompresy przygotowane z mąki owsianej i oleju łagodzą dolegliwości osób chorych na świerzb i trąd. W XVII wieku zielarze zaczęli stosować owies w leczeniu wielu różnych chorób takich jak reumatyzm, podagra, porażenie, choroby wątroby i podrażnienia skóry. Wierzono także, że spożywanie owsa koi nerwy i przynosi ulgę cierpiącym na depresję i bezsenność.


Walory kosmetyczne.

Ziarno owsa jest stosowane w kosmetyce już od ponad stu lat. Owies jest bogaty w skrobię i tłuszcze, co sprawia, że posiada doskonałe właściwości nawilżające, regenerujące i zmiękczające. Z tego względu zaleca się jego wykorzystywanie w produktach przeznaczonych do pielęgnacji skóry wrażliwej skłonnej do reakcji alergicznych. Owies dodaje się również do produktów przeznaczonych do pielęgnacji skóry po opalaniu jako środek o działaniu kojącym.
Owies zawiera znaczne ilości białek i aminokwasów, którym zawdzięcza właściwości odżywcze i regenerujące. Co za tym idzie, stanowi idealny składnik produktów do pielęgnacji zniszczonej, dojrzałej lub pozbawionej blasku skóry.
Owies jest powszechnie stosowany jako składnik produktów do pielęgnacji włosów, a także produktów do kąpieli i pod prysznic z uwagi na działanie nawilżające, wygładzające i delikatnie oczyszczające.
Owies, który można bezpiecznie stosować do pielęgnacji cienkiej i delikatnej skóry dziecka, często wchodzi w skład kosmetyków dla niemowląt.

Avena Sativa Kernel Extract

Babassu Oil Polyglyceryl-3 Esters

Babassu Oil Polyglyceryl-4 Esters

Naturalny środek powierzchniowo czynny o działaniu natłuszczającym, otrzymywany w procesie transestryfikacji oleju roślinnego poliglicerolami. Stosowany w szamponach i innych produktach myjących dla zrównoważenia działania innych substancji powierzchniowo czynnych. Składnik organiczny.

Bentonite

Naturalna, oczyszczona glinka bentonitowa. Stabilizuje emulsje, z uwagi na właściwości zagęszczające i chłonne jest stosowana jako składnik kompresów i maseczek. Składnik organiczny.

Benzyl Alcohol

Alkohol benzylowy, składnik kompozycji zapachowych pozyskiwany z naturalnych olejków eterycznych. Stosowany także jako konserwant identyczny z naturalnymi, których odpowiedniki, w postaci chemicznie takich samych lub bardzo zbliżonych związków, występują w przyrodzie. Aprobowany przez ECOCERT do stosowania w kosmetykach naturalnych.

Benzyl Benzoate

Naturalnie występujący w przyrodzie komponent olejków eterycznych. Aprobowany przez ECOCERT.

Benzyl Cinnamate

Naturalnie występujący w przyrodzie komponent olejków eterycznych. Aprobowany przez ECOCERT.

Beta-Carotene

Prowitamina A. Posiada własności antyoksydacyjne, dzięki czemu chroni skórę przed szkodliwym wpływem wolnych rodników, opóźniając tym samym proces starzenia się skóry. Ponadto dodaje skórze świeżego, zdrowego kolorytu. Aprobowany przez ECOCERT do stosowania w kosmetykach naturalnych.

 

Betaine

Naturalny aminokwas stosowany w produktach kosmetycznych przede wszystkim jako substancja zatrzymująca wilgoć i łagodząca podrażnienia. Zapewnia doskonałe nawilżenie skóry bez efektu lepkości. Składnik organiczny.

Bisabolol

Bisabolol jest naturalnym składnikiem rumianku. Posiada silne właściwości łagodzące, kojące i przeciwdziałające infekcjom. Polecany jest do skóry wrażliwej, przeciw zaczerwienieniom, łagodzi stany zapalne skóry. Aprobowany przez ECOCERT do stosowania w kosmetykach naturalnych.

Brassicamidopropyl Dimethylamine

Środek kondycjonujący do włosów pochodzenia roślinnego. Aprobowany przez ECOCERT do stosowania w kosmetykach naturalnych.

Buthylphenyl Methylpropional

Naturalnie występujący w przyrodzie komponent olejków eterycznych. Aprobowany przez ECOCERT.

Butyrospermum Parkii (Shea Butter)

» organiczne masło shea

line

POCHODZENIE: Zachodnia i Środkowa Afryka

From
Line

Wiadomości botaniczne, pochodzenie i tradycja zastosowania.

Masłosz Parka to średniej wielkości drzewo liściaste osiągające wysokość około 20 metrów. Jego średnia długość życia wynosi 300 lat. Posiada masywny pień oraz owalne, skórzaste liście, które tworzą rozłożystą, kielichowatą koronę. Drzewa rodzą pierwsze owoce w wieku 30 lat i owocują raz do roku przez resztę życia.


Kwitnienie ma miejsce w czerwcu i lipcu, podczas pory suchej, kiedy drzewo jest pozbawione liści. Kwiatostany są zazwyczaj złożone z 30 pojedynczych, białych kwiatów i osiągają wielkość około 1m. Owoce masłosza mają owalny kształt i zieloną barwę. Wewnątrz owocu znajduje się orzech o długości ok. 7,5cm w cienkiej otoczce cierpkiego, pożywnego miąższu. Orzechy, które zawierają blisko 50% tłuszczu, zbiera się od maja do września. Otrzymuje się z nich masło Shea znane również jako karité.


Masłosz występuje na subsaharyjskich sawannach Afryki Zachodniej i Środkowej. Większość drzew rośnie w stanie dzikim.


Masłosz jest uważany za podstawowe pożywienie wielu ludów Afryki. Z tego powodu drzewa tego gatunku nie mogą stanowić niczyjej własności - nawet wówczas, kiedy rosną na prywatnym terenie. Ich ścinanie lub uszkadzanie w jakikolwiek sposób jest surowo zabronione. Masłosz jest tradycyjnie traktowany jako roślina jadalna i stanowi główne źródło tłuszczu spożywczego; otrzymywane z orzechów masłosza masło Shea jest ponadto powszechnie stosowane do celów leczniczych i kosmetycznych. Słynie ze swoich gojących właściwości - szczególnie korzystnie działa w przypadku skaleczeń, oparzeń słonecznych, reumatyzmu oraz bólów mięśniowych.


Walory kosmetyczne.

Masło Shea jest bogatym źródłem witamin oraz kwasu stearynowego i oleinowego, którym zawdzięcza swe doskonałe właściwości nawilżające oraz dodatkowe działanie fotochronne. Masło Shea jest również powszechnie stosowane w leczeniu spierzchniętej skóry, otarć i zaskórników.

Butyrospermum Parkii (Shea Butter) Extract

Nawilża, regeneruje i odbudowuje naskórek. Aprobowany przez ECOCERT do stosowania w kosmetykach naturalnych.

Butyrospermum Parkii Butter

Calcium Pantothenate

Witamina B5 w postaci wodno-rozpuszczalnej soli kwasu pantotenowego. Zaangażowana jest w wiele procesów metabolicznych (synteza biochemiczna i mechanizmy dostarczające energię). Utrzymuje poziom nawilżenia skóry, stymuluje wzrost komórkowy i regenerację tkanek, zapobiega stanom zapalnym. Brak możliwości pozyskania z natury.

Calendula Officinalis Flower Extract

» organiczny wyciąg z kwiatów nagietka lekarskiego

line

POCHODZENIE: Egipt, Basen Morza Śródziemnego

From
Line

Wiadomości botaniczne, pochodzenie i tradycja zastosowania.

Nagietek lekarski, znany także jako miesięcznica, to pachnąca roślina zielna dorastająca do 50 cm. Ma prostą, gładką łodygę oraz podłużne liście lekko lepkie w dotyku i obustronnie pokryte włoskami. Nagietek jest rośliną obupłciową: męskie kwiatostany okalają kwiaty żeńskie rozwijające się centralnie u szczytu łodygi. Kwiaty nagietka są intensywnie pomarańczowe lub żółte, niekiedy z ciemniejszymi środkami. Kwitnienie przypada na sezon letni. W klimatach, w których temperatury nie spadają poniżej zera, nagietek może kwitnąć przez cały rok. Kwiaty ustępują miejsca kolczastym, sierpowato wygiętym nasionom.


Nagietek pochodzi z Basenu Morza Śródziemnego, gdzie występuje na ubogich, ale dobrze nawodnionych glebach na stanowiskach dobrze nasłonecznionych lub częściowo zacienionych. Wprawdzie roślina ta nie jest odporna na mrozy, jednak jej nasiona są w stanie przetrwać zimę w chłodniejszym klimacie i samorzutnie rozsiać się na wiosnę. Nagietek był znany i powszechnie stosowany jako roślina lecznicza i surowiec farbiarski przez wiele kultur starożytnych, w tym między innymi przez Greków, Rzymian, Arabów i Hindusów. Grecy używali kwiatów nagietka w celach dekoracyjnych podczas świąt oraz do wyplatania girland dla uczczenia bohaterów. W średniowieczu nagietek rósł w niemal każdym przydomowym ogrodzie jako podręczny lek ziołowy skutecznie zwalczający szereg powszechnych dolegliwości.


Nagietek jest po dziś dzień stosowany jako lek przyspieszający gojenie się skóry po użądleniach i ukąszeniach, a także jako środek na zwichnięcia oraz rany i owrzodzenia, w tym również stany zapalne oczu. Nagietek stosowany wewnętrznie działa łagodząco w przypadku gorączki oraz przewlekłych infekcji. Odwar ze świeżych płatków nagietka stosowany jako suplement diety reguluje krążenie i zmniejsza dolegliwości bólowe związane z żylakami. Płatki nagietka wykorzystuje się także do dekorowania sałatek oraz w charakterze barwnika do żywności w zastępstwie szafranu.


Jako popularna roślina ozdobna nagietek jest wysiewany w ogrodach i na klombach. Ze względu na działanie odstraszające owady jest często wysiewany przez ogrodników jako roślina towarzysząca w warzywnikach. Nagietek pomaga nawet przewidywać pogodę, ponieważ jego kwiaty zamykają się nie tylko przed zapadnięciem zmroku, ale także przed deszczem.


Walory kosmetyczne.

Wyciąg z kwiatów nagietka słynie ze swych właściwości kojących, przeciwzapalnych, odkażających, przeciwkrwotocznych i pobudzających krążenie. Jest powszechnie stosowanym składnikiem produktów kosmetycznych wspomagających regenerację i gojenie się tkanek w przypadku jątrzących się ran, stłuczeń, wyprysku lub egzemy. Ze względu na swoje działanie przeciwgrzybiczne często wchodzi w skład produktów do pielęgnacji stóp. Nagietek nie wywołuje uczuleń ani podrażnień, może więc być stosowany przez dzieci oraz osoby z wrażliwą skórą.

Camellia Sinensis (White Tea) Extract

» organiczny wyciąg z białej herbaty

line

POCHODZENIE: Południowa i Południowo Wschodnia Azja

From
Line

Wiadomości botaniczne, pochodzenie i tradycja zastosowania.

Krzew herbaciany słynie przede wszystkim ze swych liści, z których przyrządza się kilka rodzajów herbaty. Krzew ten jest rośliną zimozieloną osiągającą zazwyczaj wysokość niewielkiego drzewa. Daje się jednak łatwo przycinać do pożądanej wysokości - na plantacjach uprawia się krzewy, które sięgają dorosłej osobie do pasa, co znacznie ułatwia zbiór liści. Sztywne, ciemnozielone liście są początkowo wiotkie i jasne, a ich powierzchnię pokrywa srebrno-biały meszek. Niezwykle ozdobne, wonne kwiaty krzewu herbacianego mają białą barwę i osiągają średnicę do 4cm. Krzew herbaciany najlepiej rozwija się w wilgotnym klimacie, uważa się jednak, że liście najwyższej jakości pozyskuje się od roślin uprawianych na dużych wysokościach, ponieważ w takich warunkach wzrost krzewów jest powolny, dzięki czemu liście mogą nabrać bardziej intensywnego aromatu.


Biała herbata to rodzaj herbaty produkowanej z surowca przetworzonego w najmniejszym stopniu. Otrzymuje się ją z pąków liściowych i młodych liści zrywanych zanim w pełni się rozwiną. Zebrany surowiec pozostawia się do zwiędnięcia, a następnie naparowuje i suszy. Istnieje kilka odmian herbaty białej, które różnią się od siebie metodą zbioru. Za najcenniejszą uważa się odmianę Silver Needle, którą otrzymuje się wyłącznie z najmłodszych pąków liściowych zbieranych ręcznie przez tylko dwa dni każdej wiosny.


Krzew herbaciany pochodzi z południowej i południowo wschodniej Azji, jednak uprawia się go obecnie na całym świecie w regionach o klimacie zwrotnikowym i podzwrotnikowym i rocznych opadach wynoszących co najmniej 1300mm. Mimo to większość plantacji nadal znajduje się w Chinach i Indiach. Wprawdzie w Chinach herbatę parzono już przed 5000 lat, jednak jej biała odmiana to najmłodszy rodzaj herbaty, który pojawił się zaledwie 200 lat temu. Białą herbatę po raz pierwszy wyprodukowano w chińskiej prowincji Fujian w 1796 roku. Jak mówi legenda, białą herbatę odkryła młoda dziewczyna imieniem Lan Gu u stóp góry Taimu.


Napar z liści krzewu herbacianego był stosowany w tradycyjnej medycynie chińskiej jako środek na astmę, anginę i schorzenia układu krwionośnego. Biała herbata to produkt otrzymywany wyłącznie z najmłodszych pąków liściowych, co sprawia, że posiada ona silniejsze właściwości niż inne rodzaje herbaty. Jest skutecznym przeciwutleniaczem o działaniu przeciwbakteryjnym i przeciwwirusowym. Pobudza układ odpornościowy, a także chroni serce i układ krążenia, obniżając ciśnienie krwi i stężenie cholesterolu.


Walory kosmetyczne.

Wyciąg z białej herbaty znajduje szerokie zastosowanie w przemyśle kosmetycznym. Posiada silne właściwości przeciwulteniające i spowalnia zachodzący pod wpływem enzymów rozpad kolagenu i elastyny w skórze, co sprawia, że jest ważnym składnikiem produktów kosmetycznych opóźniających starzenie. Wyciąg z białej herbaty wchodzi również w skład wielu produktów przeciwsłonecznych i balsamów do pielęgnacji skóry opalonej, ponieważ chroni komórki skóry przed uszkodzeniami powodowanymi przez słońce. Wyciąg z białej herbaty, który jest skutecznym środkiem przeciwzapalnym, działa kojąco na podrażnienia skóry i łagodzi objawy trądziku. Stosuje się go również w produktach przeznaczonych do higieny jamy ustnej, ponieważ uważa się, że działa wzmacniająco na dziąsła i zęby, zapobiega powstawaniu osadu nazębnego i zwalcza nieświeży oddech.

Camellia Sinensis Extract

» organiczny wyciąg z zielonej herbaty

line

POCHODZENIE: Południowa i Południowo Wschodnia Azja

From
Line

Wiadomości botaniczne, pochodzenie i tradycja zastosowania.

Krzew herbaciany słynie przede wszystkim ze swych liści, z których przyrządza się kilka rodzajów herbaty. Krzew ten jest rośliną zimozieloną osiągającą zazwyczaj wysokość niewielkiego drzewa. Daje się jednak łatwo przycinać do pożądanej wysokości - na plantacjach uprawia się krzewy, które sięgają dorosłej osobie do pasa, co znacznie ułatwia zbiór liści. Sztywne, ciemnozielone liście są początkowo wiotkie i jasne, a ich powierzchnię pokrywa srebrno-biały meszek. Niezwykle ozdobne, wonne kwiaty krzewu herbacianego mają białą barwę i osiągają średnicę do 4cm. Krzew herbaciany najlepiej rozwija się w wilgotnym klimacie, uważa się jednak, że liście najwyższej jakości pozyskuje się od roślin uprawianych na dużych wysokościach, ponieważ w takich warunkach wzrost krzewów jest powolny, dzięki czemu liście mogą nabrać bardziej intensywnego aromatu.


Herbatę zieloną przyrządza się z liści przetworzonych w bardzo niewielkim stopniu, aby ograniczyć do minimum utlenianie surowca. Oberwane z krzewów młode liście i pąki liściowe są bezpośrednio po zbiorze naparowywane przez krótki czas. Następnie zwija się je i rozkłada do suszenia. Istnieje kilka odmian herbaty zielonej, które różnią się porą zbioru, wiekiem zbieranych liści oraz warunkami uprawy krzewów.


Krzew herbaciany pochodzi z południowej i południowo wschodniej Azji, jednak uprawia się go obecnie na całym świecie w regionach o klimacie zwrotnikowym i podzwrotnikowym i rocznych opadach wynoszących co najmniej 1300mm. Mimo to większość plantacji nadal znajduje się w Chinach i Indiach. Herbata zielona to najstarszy rodzaj herbaty, znany już od ponad 5000 lat i nierozerwalnie związany z wieloma kulturami Azji - od Japonii aż po Środkowy Wschód.


Napar z liści krzewu herbacianego był stosowany w tradycyjnej medycynie chińskiej ze względu na silne właściwości przeciwutleniające i uzdrawiające. Picie zielonej herbaty sprzyja wzmocnieniu kości, obniża stężenie cholesterolu we krwi i zmniejsza ryzyko wystąpienia niektórych rodzajów infekcji oraz schorzeń układu krwionośnego.


Walory kosmetyczne.

Wyciąg z zielonej herbaty to ważny surowiec kosmetyczny o wszechstronnych zastosowaniach. Wchodzi w skład wielu linii produktów kosmetycznych, ponieważ hamuje aktywność enzymu kolagenazy, który odpowiada za rozpad kolagenu w skórze. Ta zdolność w połączeniu z silnym działaniem przeciwutleniającym sprawia, że wyciąg z zielonej herbaty jest idealnym składnikiem produktów opóźniających starzenie. Jako skuteczny środek przeciwzapalny wyciąg z zielonej herbaty znajduje często zastosowanie w kosmetykach przeznaczonych do pielęgnacji delikatnej i podrażnionej skóry, na którą działa kojąco, nadając jej równocześnie jedwabistą gładkość. Wyciąg z zielonej herbaty zapobiega także uszkodzeniom skóry, do których dochodzi pod wpływem długotrwałej ekspozycji na promieniowanie UVB. Uważa się ponadto, że chroni skórę przed nowotworami. Z tego powodu znajduje często zastosowanie w kosmetykach do opalania z filtrem przeciwsłonecznym. Stosowany zewnętrznie wyciąg z zielonej herbaty przyspiesza metabolizm w komórkach skóry, pobudzając spalanie tłuszczu i usuwanie toksyn. Z uwagi na te właściwości surowiec ten sprawdza się jako składnik kosmetyków do pielęgnacji skóry z cellulitem. W produktach przeznaczonych do higieny jamy ustnej wyciąg z zielonej herbaty pomaga zwalczać nieświeży oddech. Wyciąg z zielonej herbaty dodaje się również do produktów do pielęgnacji włosów, ponieważ sprawia, że włosy stają się grubsze, lśniące i puszyste.

Camellia Sinensis Leaf Extract

Camellia Sinensis Leaf Water

» woda z zielonej herbaty

line

POCHODZENIE: Chiny

From
Line

Wiadomości botaniczne, pochodzenie i tradycja zastosowania.

Woda z zielonej herbaty jest produkowana z niefermentowanych liści Camellia sinensis, rosnącej
w Chinach. Roślina ta występuje w dwóch postaciach, jako rozgałęziony krzew lub drzewo z rodziny Theaceae, w uprawie przycinane do 1 m wysokości w celu stymulacji wzrostu liści. Liście są naprzemianległe, wieloletnie, pełne, owalno - podłużne, o długości 5-10 cm i szerokości 2-4 cm, szpiczaste, ząbkowane z krótkimi szypułkami. Kwiaty są biało - kremowe z płatkami w kształcie miseczek. Owocem jest mała, kulista kapsułka z pękającą, płatkową, zdrewniałą ścianą, zawierająca pod każdym płatkiem jedno ziarno.


Pochodząca z Chin Camellia sinensis uprawiana jest w krajach płd.-wschodniej Azji o ciepłym, wilgotnym klimacie z licznymi i regularnymi opadami.
Woda z zielonej herbaty pozyskiwana jest w tradycyjnym procesie destylacji, w którym niefermentowane liście Camellia sinensis poddawane są działaniu pary wodnej. Taki proces pozwala uzyskać wodę roślinną, która zachowuje naturalne bogactwo składników takich jak: substancje odżywcze, olejki eteryczne, substancje śladowe - makro i mikro elementy i sole mineralne.


Walory kosmetyczne.

Woda herbaciana, o kwasowym pH (poniżej 7), to bogate źródło polifenoli oraz śladowo - metyloksantyn. Najważniejszymi polifenolami herbaty są: katechiny (flawonole), taniny katechinowe, kwasy fenolowe oraz flawonoidy (kwercetyna, kemferol, mirycetyna, rutyna, apigenina, luteolina). Metyloksantyny składają się głównie z teiny (=kofeina). Inne składniki znajdujące się w wodzie z zielonej herbaty to przede wszystkim witaminy z grupy B i C oraz niewielka ilość soli mineralnych.
Woda z zielonej herbaty wykazuje wysoką aktywność antyoksydacyjną. Wynika to głównie z obecności substancji polifenolowych, a w szczególności katechin. W związku z powyższym woda z zielonej herbaty zalecana jest do produktów przeznaczonych do ochrony skóry i włosów przed szkodliwym działaniem procesów utleniania (preparaty anti-aging). Może być stosowana w preparatach przeznaczonych do skóry wrażliwej i podrażnionej. Ze względu na zawarte w wodzie z zielonej herbaty polifenole, które działają fotoochronnie na skórę, składnik polecany jest do produktów, których podstawową funkcją jest ochrona przed szkodliwym działaniem promieni UVB, czyli przeciwsłonecznych oraz do pielęgnacji twarzy.
Metyloksantyny posiadają właściwości redukujące tkankę tłuszczową oraz wpływają stymulująco na mikrocyrkulację powierzchniową skóry. Dzięki tym właściwościom, woda z zielonej herbaty stanowi idealną bazę dla produktów antycellulitowych oraz wyszczuplających. Dodatkowo woda z zielonej herbaty wykazuje działanie: tonizujące, ściągające, aromatyzujące, ochronne, nawilżające i kondycjonujące.

Caprylic/Capric Triglyceride

Uniwersalny emolient pochodzenia roślinnego, wykazujący doskonałe właściwości pielęgnacyjne. Aprobowany przez ECOCERT do stosowania w kosmetykach naturalnych.

Caramel

Karmel stanowi stężony roztwór podgrzanego do wysokiej temperatury cukru. Spożywany od czasów starożytnych jako słodki przysmak, współcześnie znajduje zastosowanie jako naturalny barwnik w przemyśle spożywczym i kosmetycznym. Aprobowany przez ECOCERT do stosowania w kosmetykach naturalnych.

Carica Papaya Fruit Extract

» organiczny wyciąg z owoców papai/ melonowca

line

POCHODZENIE: Azja Południowa i Afryka Południowa

From
Line

Wiadomości botaniczne, pochodzenie i tradycja zastosowania.

Melonowiec właściwy zwany papają to szybko rosnąca roślina o pokroju drzewiastym. Osiąga wiek maksymalnie 15 lat i dorasta do 10 metrów. Ma prosty, pusty w środku pień poznaczony w dolnej części bliznami po opadłych liściach i owocach oraz złożoną z młodych liści koronę. Liście są duże, głęboko klapowane, dłoniasto złożone z siedmiu listków. Melonowiec jest rośliną dwupienną, co oznacza, że kwiaty męskie i kwiaty żeńskie rozwijają się na osobnych drzewach. Duże owoce formują się wokół pnia wyłącznie w pierwszych kilku latach życia rośliny. Mają do 30 cm średnicy i do 45 cm długości.


Papaja to typowa roślina strefy zwrotnikowej, która najlepiej rozwija się w wilgotnym klimacie. Wywodzi się z środkowych i północnych regionów Ameryki Południowej, gdzie występuje na naturalnych stanowiskach położonych na niższych piętrach Andów oraz w Dorzeczu Amazonki. Roślina ta jest także powszechnie uprawiana w większości krajów o klimacie zwrotnikowym, takich jak Indie, RPA czy Sri Lanka.


Po usunięciu skóry i pestek owoce papai można spożywać na surowo lub w potrawach takich jak curry, sałatki czy dania duszone. Owoce te cieszą się największą popularnością w kuchniach Ameryki Środkowej i Południowej oraz w kuchni tajskiej, w której czarne pestki papai o pikantnym smaku często zastępują pieprz. Papaja jest również stosowana jako skuteczny środek zmiękczający mięso.


W medycynie ludowej papaję stosowano wewnętrznie w celu pobudzenia trawienia, leczenia nadciśnienia oraz łagodzenia dolegliwości ze strony układu oddechowego takich jak astma, zapalenie oskrzeli, kaszel czy gruźlica. Kobiety w Indiach, Pakistanie i wielu innych częściach świata spożywały zielone owoce papai jako środek antykoncepcyjny. Maścią przyrządzoną ze sfermentowanego miąższu papai leczono skaleczenia, wysypki, użądlenia i oparzenia.


Walory kosmetyczne.

Owoc papai zawiera enzym zwany papainą, który ma właściwości złuszczające. Z tego względu papaja jest idealnym składnikiem produktów kosmetycznych przeznaczonych do złuszczania martwego lub uszkodzonego naskórka. Wyciąg z owoców papai goi i wygładza skórę, która rozjaśnia się i nabiera blasku.


Papaina zapobiega infekcjom i przyspiesza gojenie się ran, zatem maści i kremy do ciała, które zawierają ten enzym w swoim składzie, stosuje się w leczeniu różnych uszkodzeń skóry takich jak oparzenia, skaleczenia czy owrzodzenia. Produkty te są przy tym odpowiednie do pielęgnacji delikatnej skóry dziecięcej.

 

Carnosine

Karnozyna to występujące w ludzkim organizmie naturalne połączenie dwóch aminokwasów, alaniny i histydyny. Zalecana jako przeciwutleniacz i środek o działaniu przeciwzapalnym. Jej działanie przeciwutleniające polega na neutralizowaniu i dezaktywowaniu wolnych rodników atakujących DNA komórek. Pobudza układ odpornościowy, zapobiega uszkodzeniu komórek. Aprobowany przez ECOCERT do stosowania w kosmetykach naturalnych.

Castanea Sativa (Chestnut Tree) Seed Extract

» wyciąg z nasion kasztana jadalnego

line

POCHODZENIE: Europa, Afryka Północna, Ameryka Północna

From
Line

Wiadomości botaniczne, pochodzenie i tradycja zastosowania.

Kasztan jadalny słynie ze swej nadzwyczajnej długowieczności - niektóre okazy dożywają podeszłego wieku aż 1500 lat. Te potężne drzewa osiągają wysokość nawet 30 metrów. Posiadają gruby pień pokryty spękaną i pobrużdżoną korą (a często również porostami), masywne, powykręcane konary oraz długie i lśniące, lancetowate liście. Kasztan jadalny jest rośliną jednopienną, co oznacza że na jednym drzewie rozwijają się kwiaty zarówno męskie, jak i żeńskie. Żółte kwiaty męskie są skupione na końcach gałek w formie długich kłosów zwanych „baziami". Kwiaty żeńskie w kształcie łuskowatego kielicha mają białawą barwę i tworzą kwiatostany złożone z trzech kwiatów wyrastających u nasady męskich bazi. Owoc kasztana jadalnego ma formę typowego orzecha: dwa lub trzy nasiona znajdują się wewnątrz grubej kupuli pokrytej kolcami, zwanej czasem „rzepem".


Kasztan jadalny pochodzi z Azji Mniejszej, występuje jednak powszechnie w całej Europie, a także w Afryce Północnej i Ameryce Północnej. Drzewo to preferuje piaszczyste, krzemionkowe gleby położone w strefie klimatu umiarkowanego, gdzie zimy są łagodne. Może rosnąć na wysokościach sięgających do 1000 m n.p.m.
Kultury Basenu Morza Śródziemnego rozpoczęły uprawę kasztana jadalnego około 3000 lat temu. W wielu regionach kasztany jadalne przez długi czas stanowiły podstawowe, jeśli nie jedyne dostępne źródło pożywienia - na przykład w społecznościach zamieszkujących górzyste tereny Francji, Hiszpanii, Włoch i Portugalii, gdzie położenie na znacznej wysokości uniemożliwiało uprawę zbóż. W niektórych wsiach na Korsyce życie do tego stopnia koncentrowało się na uprawie tych drzew - od sadzenia po zbiór owoców - że cały region nazwano z czasem Castagniccia.
W medycynie ludowej liście i owocnie kasztanowca jadalnego stosowano w leczeniu wielu schorzeń, w tym między innymi astmy, zapalenia oskrzeli czy biegunki.


Walory kosmetyczne.

Owoce kasztana jadalnego, podobnie liście, jak mają działanie zmiękczające, dzięki czemu stanowią idealny składnik kremów przeznaczonych do pielęgnacji wrażliwej, delikatnej i mieszanej skóry. Ze względu na wysoką zawartość garbników nadają się także doskonale do wykorzystania w produktach do pielęgnacji skóry tłustej lub trądzikowej oraz w szamponach do tłustych lub cienkich i wiotkich włosów. Dzięki swym własnościom przeciwutleniającym i tonizującym znajdują ponadto zastosowanie w produktach opóźniających starzenie oraz kosmetykach przeznaczonych do pielęgnacji skóry podrażnionej i narażonej na stres.

Castanea Sativa Seed Extract

Cedrus Atlantica Bark Extract

» wyciąg z kory cedru atlaskiego

line

POCHODZENIE: Francja, Góry Atlas (Algieria i Maroko)

From
Line

Wiadomości botaniczne, pochodzenie i tradycja zastosowania.

Cedr atlaski jest rozłożystym, wiecznie zielonym drzewem iglastym pochodzącym z gór Atlas na terenie Algierii i Maroka, gdzie tworzy lasy górskie występujące na wysokościach od 1400 to 2200 metrów n.p.m. Cedr atlaski osiąga wysokość do 35 metrów, rośnie stosunkowo szybko i może żyć nawet 5000 lat. Wiek cedru można bez trudu określić po wymiarach pnia (którego średnica może osiągnąć nawet ponad 2 metry), a także po pokroju korony. Okazała, stożkowata korona z wiekiem staje się bardziej spłaszczona i rozłożysta. Cedr atlaski słynie z imponujących, srebrzysto-zielonych igieł rosnących w pęczkach. Jest drzewem jednopiennym: szyszki żeńskie rozwijają się u szczytu drzewa, podczas gdy szyszki męskie występują w niższych partiach korony. Cylindryczne szyszki barwy jasnobrązowej rozpadają się po upływie około 1 roku od chwili osiągnięcia dojrzałości, uwalniając nasiona, które przed roślinożercami chroni wonna, lecz nieprzyjemna w smaku żywica.


Cedr atlaski sadzi się często jako drzewo parkowe w miastach i na terenach rekreacyjnych z uwagi na malowniczy pokrój oraz dużą odporność na wysokie temperatury i niekorzystne warunki glebowe. Na całym świecie, a zwłaszcza w południowej Francji, cedr atlaski uprawia się w celu pozyskiwania cennego drewna, które odznacza się nadzwyczajną wytrzymałością i odpornością na próchnienie, a także w celu pozyskiwania żywicy o charakterystycznej, balsamicznej woni. Powszechnie uważa się, że zapach cedru działa odstraszająco na owady - z tego względu cedr jest często stosowany w szafach i garderobach do ochrony odzieży przed molami. Z uwagi na zdolność pochłaniania wilgoci oraz działanie odwaniające drewno cedrowe sprawdza się również doskonale jako surowiec do produkcji prawideł.


Szereg pożytecznych cech drewna, kory i igliwia cedru atlaskiego znano już w czasach starożytnych. Różne części drzewa wykorzystywano do celów leczniczych i kosmetycznych, w tym między innymi do balsamowania zwłok w starożytnym Egipcie. Żydzi uznawali cedr atlaski za symbol nieśmiertelności i przypisywali mu właściwości oczyszczające i ochronne. Jest o nim nawet mowa w Biblii, gdzie jest kojarzony z obfitością i płodnością.


W czasach współczesnych olejek eteryczny wydestylowany z drewna, kory i liści cedru stosuje się powszechnie w aromaterapii i przemyśle kosmetycznym. Ciepły, leśny zapach pomaga ukoić napięte nerwy, zapewniając uczucie rozluźnienia i ożywienia. Ten wonny olejek jest ponadto popularnym afrodyzjakiem i środkiem pobudzającym. Dzięki swym właściwościom bakteriobójczym, ściągającym i moczopędnym jest także powszechnie zalecanym środkiem przeciwko zakażeniom układu moczowego oraz pokarmowego. Stosowany w inhalacji łagodzi kaszel pochodzenia oskrzelowego i pomaga oczyścić drogi oddechowe, ułatwiając oddychanie.


Walory kosmetyczne.

Wyciąg z cedru atlaskiego wykazuje działanie rozgrzewające, które sprzyja rozluźnieniu napiętych mięśni i stawów oraz łagodzi bóle reumatyczne i artretyczne.


Cedr atlaski jest również stosowany jako środek ściągający i odkażający w produktach kosmetycznych przeznaczonych do pielęgnacji skóry z problemami, takimi jak przetłuszczanie się, zablokowane pory, trądzik czy zapalenie skóry.


Cedr jest często stosowany jako składnik produktów do pielęgnacji włosów przetłuszczających się ze skłonnością do łupieżu. Działa regenerująco na korzenie włosów, dzięki czemu zapobiega ich wypadaniu.

Cetearyl Alcohol

Alkohol cetearylowy, regulator konsystencji i stabilizator emulsji typu olej w wodzie. Nadaje kremom i balsamom gładką konsystencję i ułatwia ich rozprowadzanie. Składnik pochodzenia roślinnego. Aprobowany przez ECOCERT do stosowania w kosmetykach naturalnych.

Cetearyl Glucoside

Glukozyd cetearylowy, otrzymywany w procesie kondensacji alkoholu cetearylowego i glukozy. Działa jako emulgator w emulsjach typu olej w wodzie, nadaje produktom aksamitną konsystencję. Pomaga utrzymać odpowiednie nawilżenie skóry i włosów. Składnik pochodzenia naturalnego. Aprobowany przez ECOCERT do stosowania w kosmetykach naturalnych.

Cetearyl Olivate

Naturalny oleisty wosk, ester alkoholu cetearylowego i kwasów tłuszczowych otrzymywanych z oliwy z oliwek. Niejonowy emulgator ułatwiający połączenie składników w emulsjach kosmetycznych, przede wszystkim tych o działaniu nawilżającym. Działa zmiękczająco na skórę i włosy. Składnik organiczny.

Cetyl Alcohol

Regulator konsystencji, stabilizator emulsji typu olej w wodzie. Substancja podobna do wosku, otrzymywana z surowców roślinnych. Aprobowany przez ECOCERT do stosowania w kosmetykach naturalnych.

Chamomilla Recutita (Matricaria) Flower Extract

» organiczny wyciąg z kwiatów rumianku pospolitego

line

POCHODZENIE: Egipt, Europa Środkowa

From
Line

Wiadomości botaniczne, pochodzenie i tradycja zastosowania.

Rumianek jest jednoroczną rośliną zielną o długiej, rozgałęzionej łodydze, rzadkim ulistnieniu i kwitnących przez całe lato kwiatach przypominających stokrotki. Kwiaty rumianku o białej barwie i żółtym środku wydzielają intensywną, przyjemną woń.


Rumianek pochodzi z Europy Środkowej, gdzie nadal powszechnie występuje w stanie dzikim na polach oraz wzdłuż dróg i torowisk. Jako roślina niezwykle łatwa w uprawie jest chętnie sadzony w ogródkach ziołowych na całym świecie. Rumianek sprzyja wzrostowi wielu innych roślin, w tym między innymi ogórków i cebuli; uważa się także, że intensyfikuje aromat ziół zawierających olejki eteryczne, takich jak mięta czy bazylia. Z tego powodu rumianek jest uznawany za doskonałą roślinę towarzyszącą odpowiednią do wysiewu w warzywnikach.


Rumianek był przez stulecia stosowany jako lek ziołowy - początkowo w Europie, później także w innych częściach świata. Napar z suszonych pąków i kwiatostanów rumianku zalecano jako lek ułatwiający trawienie i kojący napięcie nerwowe. Rumianek stosowany zewnętrznie przyspieszał gojenie ran, oparzeń słonecznych, hemoroidów i stanów zapalnych oczu. Kobiety stosowały napar z rumianku jako płukankę intensyfikujący kolor blond włosów i nadającą im połysk.


Obecnie rumianek nadal cieszy się dużą popularnością jako lek ziołowy oraz napój. Jest też powszechnie stosowany w przemyśle kosmetycznym.


Walory kosmetyczne.

Wyciąg z koszyczków rumianku jest niezwykle ważnym składnikiem produktów kosmetycznych przeznaczonych dla osób ze skłonnością do reakcji alergicznych.


Z uwagi na właściwości przeciwzapalne, odkażające i łagodzące podrażnienia rumianek stanowi także idealny składnik środków kojących do pielęgnacji skóry, a zwłaszcza produktów przeznaczonych dla skóry podrażnionej lub z objawami trądziku. Poza tym rumianek znajduje często zastosowanie w produktach kosmetycznych przeznaczonych do ochrony przeciwsłonecznej i pielęgnacji skóry po opalaniu oraz w liniach produktów do włosów o działaniu rozjaśniającym lub chroniących naturalny kolor włosów blond.

 

Chamomilla Recutita Flower Extract

Chlorella Vulgaris Extract

Ekstrakt z zielonej mikroalgi bogatej w proteiny. Pobudza odbudowę skóry, poprawia mikrocyrkulację, wykazuje działanie antyoksydacyjne i ochronne przed promieniowaniem UV. Składnik organiczny.

Chondrus Crispus (Carrageenan)

Naturalny zagęstnik otrzymywany z oczyszczonych glonów należących do gromady krasnorostów. Nadaje kremom gładką i jednolitą konsystencję. Aprobowany przez ECOCERT do stosowania w kosmetykach naturalnych.

Chondrus Crispus Extract

Cinnamal

Naturalnie występujący w przyrodzie komponent olejków eterycznych. Aprobowany przez ECOCERT.

Citral

Naturalnie występujący w przyrodzie komponet olejków eterycznych. Aprobowany przez ECOCERT.

Citric Acid

Kwas cytrynowy otrzymywany z soku owocowego. Stosowany jako naturalny konserwant i środek o działaniu ściągającym, reguluje pH skóry. Aprobowany przez ECOCERT do stosowania w kosmetykach naturalnych.

Citronellol

Naturalnie występujący w przyrodzie komponent olejków eterycznych. Aprobowany przez ECOCERT.

Citrus Aurantium Dulcis (Orange) Peel Extract

» organiczny wyciag ze skórki słodkiej pomarańczy

line

POCHODZENIE: Ghana, Południowo-Wschodnia Azja, Stany Zjednoczone, Meksyk, Brazylia

From
Line

Wiadomości botaniczne, pochodzenie i tradycja zastosowania.

Pomarańcza słodka to niewielkie, kwitnące drzewo cytrusowe osiągające wysokość do 9 metrów. Uważa się, że gatunek ten powstał ze skrzyżowania pomelo i mandarynki. Pomarańcza ma błyszczące, ciemne liście i jest rośliną wiecznie zieloną. Rodzi białe, wonne kwiaty oraz kuliste owoce barwy pomarańczowej. Soczysty miąższ pomarańczy tworzy odrębne segmenty, które otacza gruba, gorzka skórka. Zewnętrzna łupina jest lekko szorstka i zawiera liczne gruczoły wypełnione olejkami eterycznymi o zapachu zbliżonym do aromatu miąższu owocu. Pomarańcza słodka rośnie w ciepłych strefach klimatycznych; preferuje temperatury od 16 do 30oC. Kiedy temperatura otoczenia spada poniżej 0oC, gaje pomarańczowe opryskuje się wodą, by chronić rośliny przed uszkodzeniami powodowanymi przez mróz.


Pomarańcza słodka pochodzi z Azji Południowo-Wschodniej. Angielska nazwa owocu „orange" to słowo wywodzące się z sanskrytu. Pomarańcze uprawia się od czasów starożytnych. Współcześnie plantacje pomarańczy można spotkać na całym świecie, a największymi producentami tych owoców są Brazylia, Stany Zjednoczone oraz Meksyk.


Pomarańcza słodka jest dziś uprawiana przede wszystkim w celu pozyskania soku. Z kwiatów sporządza się esencję, natomiast ze skórki w procesie tłoczenia na zimno uzyskuje się olejek pomarańczowy. Wodny wyciąg z kwiatów pomarańczy jest powszechnie stosowany w celach kulinarnych, a także stanowi ważny składnik wielu kompozycji zapachowych. Olejek ze skórki słodkiej pomarańczy ma świeży, cytrusowy zapach i jest wykorzystywany do aromatyzowania potraw i napojów, a zwłaszcza likierów z rodziny Curacao; jest też często składnikiem perfum i kosmetyków. Znajduje ponadto zastosowanie w aromaterapii jako naturalny środek przeciwdepresyjny, przynoszący ukojenie oraz wywołujący uczucie szczęścia i wrażenie ciepła.


Olejek oraz skórkę z pomarańczy od stuleci stosuje się w postaci surowej w ludowej medycynie chińskiej. Przyjmowano ją wewnętrznie jako środek łagodzący kaszel i przeziębienia, a także jako lek na anoreksję. Skórka pomarańczowa usuwa toksyny i pobudza pracę układu limfatycznego, a także działa moczopędnie, regulując tym samym gospodarkę wodną organizmu i wspomagając walkę z otyłością. Ze względu na dużą zawartość pektyn, jest również zalecana w przypadku problemów trawiennych, takich jak zaparcia czy wzdęcia, a także jako środek o ogólnym działaniu tonizującym.


Walory kosmetyczne.

Słodka pomarańcza jest bogatym źródłem witaminy C, A i B a także wielu substancji odżywczych pochodzenia roślinnego, flawonoidów i enzymów. Z tego względu jest niezwykle skutecznym środkiem do pielęgnacji skóry, dodawanym do wielu różnych produktów kosmetycznych przeznaczonych dla różnych rodzajów skóry. Często znajduje zastosowanie w produktach myjących przeznaczonych do pielęgnacji skóry tłustej ze skłonnością do trądziku, ponieważ delikatnie oczyszcza skórę, zwęża pory i działa odkażająco, zapobiegając powstawaniu zaskórników. Enzymy zawarte w olejku ze skórki pomarańczy złuszczają martwe komórki naskórka, nadając skórze świeży i promienny wygląd. Składnik ten dodaje się również do kosmetyków przeznaczonych dla skóry dojrzałej, ponieważ opóźnia on występowanie objawów starzenia i stymuluje syntezę kolagenu. Ponadto jest ważnym składnikiem produktów przeciw cellulitowi, ponieważ pobudza układ limfatyczny, tym samym przyspieszając usuwanie ze skóry toksyn i nadmiaru wody.

Citrus Aurantium Dulcis Peel Extract

Citrus Dulcis

Naturalny olejek eteryczny otrzymywany ze skórki owoców słodkiej pomarańczy. Aprobowany przez ECOCERT do stosowania w kosmetykach naturalnych.

Citrus Grandis (Grapefruit) Peel Oil

Olejek eteryczny pozyskiwany ze skórki owocu grapefruita, charakteryzujący się świeżym zapachem. Znany jest ze swoich terapeutycznych właściwości, działa antydepresyjnie, antyseptycznie i tonizująco. Pomaga również w walce z cellulitem. Aprobowany przez ECOCERT do stosowania w kosmetykach naturalnych.

Citrus Medica Limonum (Lemon) Peel Extract

» organiczny ekstrakt ze skórki cytrynowej

line

POCHODZENIE: Ghana, Azja Środkowo-Wschodnia

From
Line

Wiadomości botaniczne, pochodzenie i tradycja zastosowania.

Cytryna to znany na całym świecie, żółty owoc o kwaśnym, orzeźwiającym smaku i przyjemnym zapachu. Rośnie na niewielkich, wiecznie zielonych drzewkach osiągających maksymalnie 4,5 metra wysokości, o ciernistych gałęziach i lśniących, ciemnozielonych liściach. Białe kwiaty o intensywnej woni są osadzone pojedynczo lub tworzą małe skupiska.


Drzewo cytrynowe charakteryzuje się wąskim zakresem tolerancji na warunki klimatyczne. Toleruje ubogie gleby piaszczyste, lecz nie znosi mrozów (już kilka stopni poniżej zera może mieć zgubny wpływ na drzewo cytrynowe) ani silnych wiatrów. Najlepiej udaje się na terenach przybrzeżnych w miejscach, gdzie temperatury panujące latem są zbyt niskie, by mogły w nich w pełni dojrzewać pomarańcze i grejpfruty.


To piękne drzewo od stuleci uprawia się w celach ozdobnych w ogrodach i oranżeriach. Z tego powodu naturalny zasięg występowania cytryny nie jest dokładnie znany; przypuszcza się jednak, że wywodzi się ona z Indii, terenów północnej Birmy oraz Chin. Do Azji Środkowo-Wschodniej i na tereny Basenu Morza Śródziemnego zawędrowała z Azji już w czasach starożytnych. Pod koniec XV wieku cytryna dotarła na kontynent amerykański wraz z wyprawą Krzysztofa Kolumba.


Cytryna jest od stuleci stosowana jako roślina lecznicza, a także wykorzystywana do celów spożywczych i w gospodarstwie domowym jako naturalny środek czyszczący i odplamiacz. Skórka i sok z cytryny znajdują zastosowanie w gotowaniu potraw i pieczeniu ciast, a plastrów tego owocu używa się często do dekoracji półmisków. Sok z cytryny jest niezwykle cennym źródłem wielu witamin, a zwłaszcza witaminy C, kwasu askorbinowego i potasu. W XVIII wieku cytryna znajdowała się na wyposażeniu brytyjskich żaglowców jako skuteczny środek w walce ze szkorbutem. W XIX wieku lekarze przepisywali sok z cytryny jako środek moczopędny, zapobiegający miażdżycy i łagodzący bóle artretyczne i reumatyczne. Sok z cytryny można również przyjmować zmieszany z miodem lub imbirem jako środek zapobiegający przeziębieniom, jednak spożywany codziennie w dużych ilościach może powodować uszkodzenia szkliwa.


Walory kosmetyczne.

Wyciąg ze skórki cytrynowej otrzymuje się ze skórki świeżo zdjętej z owoców. Jako środek czyszczący znajduje zastosowanie w mydłach, szamponach i produktach do oczyszczania twarzy. Działa szczególnie skutecznie na skórę tłustą, ponieważ usuwa nadmiar sebum i zwalcza zaskórniki oraz bakterie powodujące trądzik. Ze względu na swoje działanie wybielające jest on ponadto stosowany w produktach przeznaczonych do usuwania ze skóry plam i piegów.


Z uwagi na silne własności przeciwutleniające i ściągające, wyciąg ze skórki cytrynowej zaleca się również do pielęgnacji wrażliwej skóry wokół oczu. Jako środek pobudzający mikrokrążenie znajduje także zastosowanie w produktach do pielęgnacji ciała przeznaczonych do walki z cellulitem.

Citrus Medica Limonum (Lemon) Peel Oil

» olej ze skórki cytrynowej

line

POCHODZENIE: Ghana, Azja Środkowo-Wschodnia

From
Line

Wiadomości botaniczne, pochodzenie i tradycja zastosowania.

Cytryna to znany na całym świecie, żółty owoc o kwaśnym, orzeźwiającym smaku i przyjemnym zapachu. Rośnie na niewielkich, wiecznie zielonych drzewkach osiągających maksymalnie 4,5 metra wysokości, o ciernistych gałęziach i lśniących, ciemnozielonych liściach. Białe kwiaty o intensywnej woni są osadzone pojedynczo lub tworzą małe skupiska.


Drzewo cytrynowe charakteryzuje się wąskim zakresem tolerancji na warunki klimatyczne. Toleruje ubogie gleby piaszczyste, lecz nie znosi mrozów (już kilka stopni poniżej zera może mieć zgubny wpływ na drzewo cytrynowe) ani silnych wiatrów. Najlepiej udaje się na terenach przybrzeżnych w miejscach, gdzie temperatury panujące latem są zbyt niskie, by mogły w nich w pełni dojrzewać pomarańcze i grejpfruty.


To piękne drzewo od stuleci uprawia się w celach ozdobnych w ogrodach i oranżeriach. Z tego powodu naturalny zasięg występowania cytryny nie jest dokładnie znany; przypuszcza się jednak, że wywodzi się ona z Indii, terenów północnej Birmy oraz Chin. Do Azji Środkowo-Wschodniej i na tereny Basenu Morza Śródziemnego zawędrowała z Azji już w czasach starożytnych. Pod koniec XV wieku cytryna dotarła na kontynent amerykański wraz z wyprawą Krzysztofa Kolumba.


Cytryna jest od stuleci stosowana jako roślina lecznicza, a także wykorzystywana do celów spożywczych i w gospodarstwie domowym jako naturalny środek czyszczący i odplamiacz. Skórka i sok z cytryny znajdują zastosowanie w gotowaniu potraw i pieczeniu ciast, a plastrów tego owocu używa się często do dekoracji półmisków. Sok z cytryny jest niezwykle cennym źródłem wielu witamin, a zwłaszcza witaminy C, kwasu askorbinowego i potasu. W XVIII wieku cytryna znajdowała się na wyposażeniu brytyjskich żaglowców jako skuteczny środek w walce ze szkorbutem. W XIX wieku lekarze przepisywali sok z cytryny jako środek moczopędny, zapobiegający miażdżycy i łagodzący bóle artretyczne i reumatyczne. Sok z cytryny można również przyjmować zmieszany z miodem lub imbirem jako środek zapobiegający przeziębieniom, jednak spożywany codziennie w dużych ilościach może powodować uszkodzenia szkliwa.


Walory kosmetyczne.

Olej z cytryny znajduje zastosowanie w produktach o działaniu zmiękczającym, lekko uspokajającym, ściągającym, antyseptycznym. Również w kosmetykach do skóry z przebarwieniami, tłustej, zanieczyszczonej, źle ukrwionej, z rozszerzonymi porami. Polecany jest także do pielęgnacji włosów tłustych i przetłuszczających się. 


Jako środek pobudzający mikrokrążenie znajduje zastosowanie w produktach do pielęgnacji ciała przeznaczonych do walki z cellulitem.

Citrus Medica Limonum (Lemon) Peel Water

» woda ze skórki cytryny

line

POCHODZENIE: Hiszpania, Włochy, Grecja, Stany Zjednoczone, Meksyk

From
Line

Wiadomości botaniczne, pochodzenie i tradycja zastosowania.

Woda cytrynowa pozyskiwana jest ze skórki Cytryny zwyczajnej - Citrus limonum. Jest to drzewo cierniste z rodziny rutowatych (Rutaceae), które rośnie m.in. w płd. Hiszpanii. Jego wysokość dochodzi do 3,6 m. Drzewo posiada silny korzeń o żółtawej korze. Pień jest prosty z licznymi, lekko kłującymi gałęziami. Jego liście są naprzemianległe, długie i wąskie na szczycie, żółtozielone i połyskliwe. Kwiaty są od spodu białe, na wierzchu purpurowe, pojedyncze lub w grupach, a owoc owalny, żółty, o drobnoziarnistej skórce.


Cytryna jest rośliną niezwykle wrażliwą na niskie temperatury. Ze względu na to, że kwiaty pojawiają się niemal nieprzerwanie, roślina potrzebuje do rozwoju warunków klimatycznych, w których nigdy nie występują przymrozki. Największe plantacje znajdują się w USA, we Włoszech, Meksyku, Grecji i Hiszpanii.
Historia uprawy: z południowo-wschodniej Azji sprowadzono cytrynę do Mezopotamii prawdopodobnie ok. V w.n.e. skąd Arabowie w X w. przenieśli uprawę do Palestyny. Tu została poznana przez Krzyżowców i przez nich sprowadzona do Italii.


Walory kosmetyczne.

Woda cytrynowa o pH kwasowym (poniżej 7) pozyskiwana jest w tradycyjnym procesie destylacji, w którym skórki cytryny Citrus limonum poddawane są działaniu pary wodnej. Taki proces pozwala uzyskać wodą roślinną, która zachowuje naturalne bogactwo składników takich, jak: olejki eteryczne, substancje odżywcze, substancje śladowe - makro i mikro elementy.
Woda cytrynowa to bogate źródło olejku eterycznego, którego głównymi składnikami są limonen, beta-pinen, gamma terpinen i cytral oraz flawonoidów (naringina, hesperydyna), które należą do grupy flawononów. Wzmacniają one działanie witaminy C i chronią ją przed utlenianiem. Najbardziej powszechne są tzw. flawonoidy cytrusowe: rutyna, hesperydyna, arginina i kwercetyna. Woda cytrynowa zawiera także niewielkie ilości pektyn, kwasów organicznych (AHA) - kwas jabłkowy oraz cytrynowy, witaminy C (kwas askorbinowy), witamin z grupy B, prowitaminę A (karotenoidy), biotynę, kwas foliowy, inozytol, ryboflawinę, tiaminę i niacynę.
Ze względu na zawartość kwasów owocowych i olejków eterycznych, woda cytrynowa ma działanie oczyszczające, nawilżające i odprężające. Ponadto wzmacnia integralność struktury kolagenowej skóry właściwej, zwalcza symptomy jej powierzchniowego starzenia. Woda ze skórki cytryny stosowana jest do produktów o działaniu nawilżającym, oczyszczającym i przeciwstarzeniowym.

Citrus Medica Limonum Peel Extract

Citrus Paradisi (Grapefruit) Fruit Extract

» wyciąg z grejpfruta

line

POCHODZENIE: Ameryka Środkowa, Stany Zjednoczone, Turcja, Izrael, Włochy, Zambia

From
Line

Wiadomości botaniczne, pochodzenie i tradycja zastosowania.

Grejpfrut został odkryty pod koniec XVIII w. i przez następne sto lat zyskał popularność na całym świecie. Dzisiaj wszyscy znają jego charakterystyczny, gorzkawy, orzeźwiający smak. Roślinę po raz pierwszy opisał w 1750 r. Griffith Hughes, który nazwał ją „zakazanym owocem z Barbadosu". Obecnie grejpfruty uprawia się masowo w klimacie podzwrotnikowym w wielu stanach USA, a także w Brazylii, Argentynie, Indiach, Izraelu i RPA. Rosną zarówno w warunkach wilgotnych, jak i suchych, chociaż te uprawiane w klimacie wilgotnym mają cieńszą skórkę i są bardziej soczyste.


Grejpfrut jest krzyżówką pomarańczy chińskiej z pomarańczą olbrzymią (pomelo). Drzewo ma zaokrągloną koronę i szeroko rozpostarte gałęzie o krótkich, miękkich cierniach. Ciemnozielone liście są cienkie, ząbkowane i osiągają do 15 cm długości. Wonne białe kwiaty pojawiają się wczesną wiosną i przyciągają pszczoły, które z nektaru grejpfruta produkują doskonałej jakości miód. Kwaśne, żółtopomarańczowe owoce dzielą się na cząstki i zawierają biały, różowy lub czerwony miąższ, składający się z wypełnionych sokiem wyrostków owocni.


W przemyśle spożywczym sok lub otartą skórkę z grejpfruta stosuje się jako aromat do napojów, deserów, słodyczy i gum do żucia. Grejpfruty je się zwykle na surowo, bez dodatków lub tylko posypane cukrem. Mają mało kalorii i zmniejszają poziom cholesterolu we krwi, są więc idealnym składnikiem diet odchudzających. Miąższ jest także skutecznym lekarstwem na kłopoty z układem moczowym i sercowo-naczyniowym.


Dzięki silnemu działaniu przeciwbakteryjnemu, przeciwgrzybicznemu i przeciwwirusowemu grejpfruty wykorzystuje się do leczenia chorób skóry i jamy ustnej. Wyciąg z grejpfruta dodaje się do aerozoli do nosa i płukanek na ból gardła. Inhalacje z olejkiem z grejpfruta uspokajają, odprężają i pomagają w leczeniu depresji, drażliwości i bólów głowy. Masaż z olejkiem rozluźnia zmęczone mięśnie, uruchamia stawy i zwalcza cellulit.


Walory kosmetyczne.

Wyciąg z grejpfruta stosuje się w kosmetykach do różnych typów skóry, ponieważ zmiękcza i nawilża suchą skórę, odświeża, tonizuje i złuszcza zmęczoną i pozbawioną blasku cerę oraz oczyszcza skórę tłustą i trądzikową. Jako silny przeciwutleniacz jest też stosowany w produktach do cery dojrzałej, aby opóźnić procesy starzenia. W szamponach i odżywkach działa stymulująco na włosy cienkie i delikatne. Ze względu na działanie antyseptyczne wyciąg z grejpfruta jest skutecznym składnikiem dezodorantów i produktów do higieny jamy ustnej.


Olejek z grejpfruta ma świeży, cytrusowy zapach i działa relaksująco, dlatego stosowany jest w olejkach do masażu, perfumach i mydłach.

Citrus Paradisi Fruit Extract

Citrus Reticulata (Tangerine) Leaf Oil

» olej z liści mandarynki

line

POCHODZENIE: Brazylia, Południowo-Wschodnia Azja, Stany Zjednoczone

From
Line

Wiadomości botaniczne, pochodzenie i tradycja zastosowania.

Tangerynka, nazywana również mandarynką, to niewielkie drzewo cytrusowe o ciemnozielonych liściach oraz ostrych i twardych cierniach osiągających długość 5cm. Ma wonne, białe kwiaty oraz intensywnie pomarańczowe owoce, często o czerwonawym odcieniu. Skórka owoców jest lekko chropowata i zawiera liczne gruczoły wypełnione olejkiem. Można ją z łatwością usunąć ręką, a miąższ bez trudu podzielić na segmenty. Występuje kilka odmian mandarynek - najlepiej znane z nich to tangerynka, klementynka i satsuma. Mandarynka rośnie na żyznych i wilgotnych, dobrze przepuszczalnych glebach. Lepiej niż inne drzewa cytrusowe znosi okresową suszę i niskie temperatury, jednak owoce łatwo ulegają zniszczeniu pod wpływem mrozu.


Mandarynki pochodzą z południowo-wschodniej Azji i Filipin. Obecnie uprawia się je także w innych częściach świata, w regionach o klimacie zwrotnikowym i podzwrotnikowym - w takich krajach jak Japonia, Chiny, Indie, USA, Algieria czy Włochy. Zgodnie z tradycją mandarynki, będące symbolem obfitości i pomyślności, wręcza się w Chinach jako prezenty w dzień Nowego Roku. Chińczycy wierzą również, że owoc ten wzmacnia układ trawienny. Skórkę mandarynek stosuje się w leczeniu niestrawności, kaszlu, różnych infekcji oraz niskiego ciśnienia. Mandarynki mają szereg zastosowań: owoce spożywa się na surowo lub konserwuje w zalewie w puszkach, ze skórki tłoczy się na zimno mandarynkowy olejek eteryczny, natomiast z liści i młodych gałązek otrzymuje się w procesie destylacji parowej olejek eteryczny o nazwie Petigrain. Obydwa olejki eteryczne pozyskiwane z mandarynek są stosowane do celów kulinarnych, leczniczych i kosmetycznych. Powszechnie uważa się, że olejki najwyższej jakości pochodzą z roślin uprawianych w Algierii oraz na Sycylii.


Walory kosmetyczne.

Olejek z liści mandarynki zawiera znaczne ilości witaminy C, flawonoidów, kwasów owocowych i olejków eterycznych. Jest bogatym źródłem przeciwutleniaczy i związków o właściwościach złuszczających. Olejek ten ma regulujący wpływ na pracę gruczołów łojowych, co sprawia, że sprawdza się doskonale jako składnik nawilżający w produktach przeznaczonych dla suchej skóry, a także jako składnik tonizujący w produktach dla skóry tłustej. Olejek z liści mandarynki ma silne właściwości przeciwbakteryjne. Ze względu na działanie hamujące rozwój bakterii, olejek ten używa się jako skuteczną substancję czynną w dezodorantach. Stwierdzono również, że olejek z liści mandarynki zapobiega tworzeniu się rozstępów oraz zmniejsza widoczność już istniejących zmian, w związku z czym jest często stosowanym składnikiem kosmetyków przeznaczonych do usuwania tego defektu skóry.


Olejek z liści mandarynki, który ma świeży, lekko słodki i kwiatowy zapach, jest także ważnym składnikiem wielu perfum.

Cocamidopropyl Betaine

Czynnik myjący naturalnego pochodzenia, wykazujący wszechstronne zastosowanie w powierzchniowo czynnych produktach kosmetycznych. Aprobowany przez ECOCERT do stosowania w kosmetykach naturalnych.

Cocamidopropyl Hydroxysultaine

Środek powierzchniowo czynny naturalnego pochodzenia, wykazujący doskonałe właściwości pianotwórcze i zwilżające. Aprobowany przez ECOCERT do stosowania w kosmetykach naturalnych.

Coco-Glucoside

Pochodna oleju kokosowego i fruktozy. Delikatny środek powierzchniowo czynny, pianotwórczy, naturalnego pochodzenia. Posiada właściwości odżywcze i emulgujące, jest szczególnie przydatny jako składnik produktów do pielęgnacji włosów, wygładzając ich strukturę i ułatwiając rozczesywanie. Delikatnie oczyszcza skórę i włosy, ułatwia łączenie się wody z tłuszczem oraz zanieczyszczeniami, umożliwiając ich późniejsze spłukanie. Jako emulgator zapobiega oddzielaniu się fazy wodnej emulsji od fazy olejowej, a także poprawia właściwości podstawowych środków myjących i nawilżających zawartych w produktach. Odpowiedni dla wszystkich rodzajów skóry i wystarczająco delikatny, by można go było stosować w produktach do pielęgnacji niemowląt. Aprobowany przez ECOCERT do stosowania w kosmetykach naturalnych.

Cocos Nucifera (Coconut) Oil

» organiczny olej z orzecha kokosowego

line

POCHODZENIE: Filipiny, Południowo-Wschodnia Azja

From
Line

Wiadomości botaniczne, pochodzenie i tradycja zastosowania.

Palma kokosowa to tropikalne drzewo osiągające do 30 m wysokości. Ma smukły, gładki pień zakończony koroną efektownych, łukowato wygiętych liści o długości nawet do kilku metrów. Sylwetka palmy kokosowej kojarzy się najczęściej z tropikalnymi plażami, które stanowią jej naturalne środowisko. Owoce palmy, czyli kokosy, są łatwo przenoszone przez prądy morskie nawet na znaczne odległości, dlatego drzewo rośnie głównie na terenach przybrzeżnych w klimacie tropikalnym. Palmy kokosowe uprawia się w Indiach i w kontynentalnej części południowo-wschodniej Azji od ponad 3 tysięcy lat.


Palma kokosowa ma mnóstwo zastosowań. Mówi się, że zaspokaja wszystkie potrzeby człowieka. Owoce dostarczają jedzenia i picia, pień i liście to materiały budowlane, a skorupy kokosów służą jako miski i inne naczynia. Kwiaty palmy kokosowej nosi się na szczęście w czasie ślubu, zwłaszcza w południowych Indiach.
Olej kokosowy stosuje się wewnętrznie do leczenia astmy, zapalenia oskrzeli, kaszlu, gorączki i grypy, a zewnętrznie jako środek na stłuczenia i oparzenia.


Walory kosmetyczne.

Olej kokosowy od dawna stosowany jest w kosmetykach jako środek odkażający, ściągający i bakteriobójczy. Jest również popularnym składnikiem nawilżającym w kosmetykach do pielęgnacji skóry, takich jak masła, mleczka i mydła. Dzięki bogatej, kremowej konsystencji i pięknemu zapachowi jest również stosowany w przemyśle perfumeryjnym.

 

Olej kokosowy jest szczególnie polecany jako składnik aktywny w kosmetykach do pielęgnacji włosów. Wnika głęboko we włosy, naprawiając ich strukturę, nawilżając je i chroniąc bez obciążania włosów.

Copper Chlorophyllin

Chlorofilina miedziowa. Naturalny środek koloryzujący pozyskiwany z chlorofilu. Aprobowany przez ECOCERT do stosowania w kosmetykach naturalnych.

Crithmum Maritimum (Sea Fennel) Extract

» wyciąg z kopru morskiego

line

POCHODZENIE: Wybrzeża Północnego Atlantyku, Morza Śródziemnego i Morza Czarnego

From
Line

Wiadomości botaniczne, pochodzenie i tradycja zastosowania.

Koper morski to jadalna roślina dziko rosnąca osiągająca wysokość do 45cm. Jej płożące się korzenie mogą mieć długość nawet 5 metrów. Złożone liście kopru morskiego są zbudowane z drobnych, mięsistych blaszek liściowych. Niewielkie, żółto-zielone kwiaty są skupione w baldachy. Koper morski rodzi lekko gąbczaste, jajowate owoce zawierające dwa nasiona o słono-kwaśnym smaku. Rośnie nad brzegami mórz na niskich wydmach lub w przybrzeżnych zagłębieniach skalnych wzdłuż linii przypływu, gdzie fale przyboju obmywają ląd.


Roślina ta pochodzi z wybrzeży północnego Atlantyku, Morza Śródziemnego i Morza Czarnego. Występuje w dużych skupiskach na wybrzeżach Francji, a także w południowo-zachodniej Anglii, Walii i Irlandii.


Roślinę tę zbiera się od setek lat w celach kulinarnych ze względu na jej przyjemnie ostry i korzenny smak. Łodygi, liście i owoce zbiera się wiosną i spożywa na surowo w sałatkach lub w postaci marynat. Koper morski jadali także podczas rejsów marynarze, ponieważ dzięki wysokiej zawartości witaminy C zapobiega on rozwojowi szkorbutu. Uważano ponadto, że skutecznie leczy zaburzenia trawienia i jest pomocny w walce z otyłością.


Walory kosmetyczne.

Wyciąg z kopru morskiego jest bogatym źródłem soli mineralnych oraz witaminy A, C i E, co sprawia, że ma szereg zastosowań w produktach kosmetycznych. Ze względu na silne działanie przeciwutleniające, odkażające i przeciwzapalne stanowi cenny składnik produktów do pielęgnacji zmęczonej i pozbawionej blasku lub dojrzałej skóry. Pobudza wychwyt wolnych rodników w skórze i może stymulować syntezę kolagenu, elastyny oraz ceramidów. Ponadto działa oczyszczająco i tonizująco na tłustą skórę. Jako niezwykle delikatny środek kondycjonujący wyciąg z kopru morskiego znajduje zastosowanie w produktach kosmetycznych do pielęgnacji okolicy oczu. Wyciąg z kopru morskiego wykazuje również działanie ujędrniające i jest często spotykanym składnikiem kosmetyków do modelowania sylwetki.

Cucurbita Pepo (Pumpkin) Seed Oil

» organiczny olej z pestek dyni

line

POCHODZENIE: Meksyk

From
Line

Wiadomości botaniczne, pochodzenie i tradycja zastosowania.

Dynie, z racji charakterystycznego wyglądu znane na całym świecie, są powszechnie uprawiane i posiadają szereg różnych zastosowań. Wykorzystuje się je do celów spożywczych, paszowych, a nawet dekoracyjnych. Dynia najprawdopodobniej pochodzi z Meksyku, gdzie obok kukurydzy i fasoli była jednym z trzech najwcześniej udomowionych gatunków roślin jadalnych. Owoce dyni, przypominające nieco kabaczka, rosną na kolczastych, płożących się pędach. Mogą przybierać różnorodne kształty, a ich kolor jest zazwyczaj żółty lub pomarańczowy. Pędy dyni są niemal w całości jadalne: spożywa się zarówno mięsiste wnętrze owocu, nasiona, kwiaty, jak i korzenie. W wielu kuchniach dynię uważa się za przysmak.


Małe, zielone pestki dyni ukryte w białych łuskach nie tylko stanowią popularną przekąskę, ale także służą do produkcji tłoczonego na zimno, gęstego zielonkawego oleju o lekko czerwonym zabarwieniu. Olej ten jest tradycyjnie wykorzystywany w kuchniach Środkowo-Wschodniej Europy, zarówno do smażenia, jak i do przyprawiania potraw. Za najcenniejszy uważa się olej otrzymywany z pestek zielonych dyni styryjskich pochodzących z Austrii; mówi się, że wystarczy jedna kropla tego oleju, by wspaniale wzbogacić smak zwykłych lodów waniliowych.


Oleiste pestki bogate w białko, cynk, magnez, witaminy A i E oraz niezbędne kwasy tłuszczowe są od dawna stosowane w medycynie ludowej jako lek łagodzący dolegliwości prostaty i pęcherza. Uważa się także, że mają one wymierny wpływ na obniżenie poziomu cholesterolu. Pestki wraz z łupinami znajdują również zastosowanie jako lek ułatwiający pozbycie się pasożytów układu trawiennego.


Walory kosmetyczne.

Olej z pestek dyni to jeden z najbardziej pożywnych olejów dostępnych na rynku. Jest on również dobrze znany w przemyśle kosmetycznym ze względu na swoje własności odżywcze i natłuszczające. Wykorzystuje się go w leczeniu oparzeń i ran; jest także przydatny w zwalczaniu drobnych zmarszczek i suchości skóry, ponieważ zapobiega utracie wilgoci. Z tego względu często stanowi składnik o działaniu odżywczym w produktach przeznaczonych do pielęgnacji suchej i podrażnionej skóry.

Cyperus Esculentus Root Oil

» organiczny olej z korzenia cibory jadalnej

line

POCHODZENIE: Hiszpania

From
Line

Wiadomości botaniczne, pochodzenie i tradycja zastosowania.

Cibora jadalna była powszechnie uprawiana w starożytnym Egipcie jako źródło pożywienia oraz mocnych włókien służących do produkcji papieru i wyplatania łodzi. Podobną funkcję pełnił spokrewniony z nią papirus (Cyperus papirus). Ze Środkowego Wschodu Maurowie przenieśli ciborę do Hiszpanii, która jest obecnie jej głównym producentem. Ta roślina wieloletnia posiada owalne bulwy o rozmiarach orzechów ziemnych, które NASA uznała za cenny pokarm o własnościach regeneracyjnych, który może znaleźć zastosowanie podczas lotów kosmicznych.


Cibora jadalna przypomina trawę, jednak rośnie znacznie szybciej, tworząc rozległy i wielowarstwowy system korzeniowy. Posiada żółtozielone, lśniące liście, dzięki którym łatwo ją rozpoznać. Roślina preferuje wilgotne lub podmokłe miejsca na obszarach położonych w ciepłym, umiarkowanym i podzwrotnikowym klimacie Półkuli Północnej.


Cibora słynie ze swych wszechstronnych zastosowań: otrzymuje się z niej żywność, papier oraz biopaliwo. Bulwy ceni się z uwagi na ich słodki, lekko orzechowy smak; składem tłuszczów przypominają one oliwki, stanowiąc ponadto bogate źródło fosforu i potasu. Surowe bulwy służą do przyrządzania popularnego w Hiszpanii orzeźwiającego napoju o nazwie orszada. Po ususzeniu bulwy można zmielić na mąkę, jak to robiono w starożytnym Egipcie. Można z nich również tłoczyć na zimno olej, zawierający znaczne ilości nienasyconych kwasów tłuszczowych: oleinowego i linolowego. Ten łagodny w smaku olej często zastępuje oliwę z oliwek.


Walory kosmetyczne.

Olej z cibory jadalnej jest ceniony w przemyśle kosmetycznym ze względu na szereg zalet. Znajduje się on w składzie wielu różnych produktów do pielęgnacji skóry i włosów. Słynie ze swoich własności nawilżających - rozprowadzony na skórze zapewnia odpowiednie nawilżenie, które utrzymuje się nawet przez 24 godziny. Skóra staje się miękka i przyjemna w dotyku. Olej z cibory wchodzi ponadto w skład wielu produktów do pielęgnacji włosów, ponieważ zwiększa puszystość włosów i nadaje im blask, a także ułatwia ich układanie.

Daucus Carota Sativa Root Extract

Daucus Carota L. to roślina dwuletnia z rodziny baldaszkowatych, nazywana powszechnie marchwią. Zwalcza wolne rodniki, przeciwdziała podrażnieniom, nawilża i regeneruje, przywraca funkcje barierowe skóry. Aprobowany przez ECOCERT do stosowania w kosmetykach naturalnych.

Daucus Carota Sativa Seed Oil

Olej z marchwi. Pomaga zachować dobrą kondycję skóry, przyspiesza gojenie, zabezpiecza przed wysuszeniem, działa antyrodnikowo. Stosowany w produktach słonecznych, przyspiesza opalanie. Aprobowany przez ECOCERT do stosowania w kosmetykach naturalnych.

Decyl Cocoate

Emolient naturalnego pochodzenia, otrzymywany z surowców roślinnych. Odpowiedni szczególnie w produktach do pielęgnacji skóry wokół oczu oraz w emulsjach typu olej w wodzie o działaniu ochronnym przed słońcem. Aprobowany przez ECOCERT do stosowania w kosmetykach naturalnych.

Decyl Glucoside

Niejonowy związek powierzchniowo czynny naturalnego pochodzenia, stosowany jako środek myjący. Polecany dla skóry wrażliwej, może być składnikiem produktów do pielęgnacji niemowląt. Wykazuje zdolność wiązania wilgoci, dzięki czemu działa wygładzająco i zmiękczająco na skórę. Aprobowany przez ECOCERT do stosowania w kosmetykach naturalnych.

Decyl Oleate

Naturalnego pochodzenia emolient o wszechstronnym zastosowaniu, wykazujący właściwości natłuszczające. Swoją budową zbliżony jest do naturalnych estrów woskowych. Szczególnie polecany jako składnik produktów przeznaczonych dla skóry suchej. Pełni funkcję rozpuszczalnika dla lipofilowych substancji czynnych. Aprobowany przez ECOCERT do stosowania w kosmetykach naturalnych.

Dehydroacetic Acid

Substancja o działaniu grzybo- i bakteriobójczym, stosowana przede wszystkim jako środek konserwujący w produktach kosmetycznych. Zapobiega rozwojowi drobnoustrojów oraz likwiduje drobnoustroje przyczyniające się do utraty jakości produktu. Jest to konserwant identyczny z naturalnymi, których odpowiedniki, w postaci chemicznie takich samych lub bardzo zbliżonych związków, występują w przyrodzie. Aprobowany przez ECOCERT do stosowania w kosmetykach naturalnych.

Dicaprylyl Carbonate

Emolient naturalnego pochodzenia, łatwo rozprowadzający się na skórze, dzięki któremu staje się ona aksamitna i sucha w dotyku. Aprobowany przez ECOCERT do stosowania w kosmetykach naturalnych.

Dicaprylyl Ether

Produkt oleisty pochodzenia roślinnego. Substancja wzmacniająca skórę, emolient i rozpuszczalnik zapewniający skórze efekt gładkości i miękkości. Po zastosowaniu skóra jest sucha - produkt nie pozostawia tłustego filmu. Aprobowany przez ECOCERT do stosowania w kosmetykach naturalnych.

Dihydroxyacetone

Naturalny czynnik z grupy węglowodanów. Powoduje zabarwienie warstwy rogowej naskórka, zapewniając efekt opalenizny. Aprobowany przez ECOCERT do stosowania w kosmetykach naturalnych.

Distearoylethyl Dimonium Chloride

Substancja pochodzenia roślinnego, wykazująca działanie wzmacniające i kondycjonujące. Aprobowana przez ECOCERT do stosowania w kosmetykach naturalnych.

Epilobium Fleischeri Extract

» organiczny ekstrakt z wierzbownicy

line

POCHODZENIE: Alpy

From
Line

Wiadomości botaniczne, pochodzenie i tradycja zastosowania.

Wierzbownica drobnolistna (alpejska) to szybko rosnąca wieloletnia roślina zielna o wysokości do pół metra i szerokości około 25 cm. Kwitnie przez cały sezon, a jej delikatne różowe kwiaty osadzone na czerwonawych łodyżkach pięknie kontrastują z szaro-zielonymi liśćmi. Kwiaty są bogate w nektar i przyciągają wiele owadów, w tym pszczoły, które wytwarzają z niego miód o korzennym posmaku. Owoc wierzbownicy to smukła, walcowata torebka zawierająca wiele nasion roznoszonych przez wiatr.


Ojczyzną wierzbownicy są Alpy, gdzie rośnie na wysokościach do ok. 2500 m n.p.m. , tworząc kobierce w pełnym słońcu.


Z uwagi na zawartość polifenoli, flawonoidów, prowitaminy A i witaminy C wierzbownica jest cenioną rośliną leczniczą wykazującą silne działanie przeciwzapalne. Wspomaga leczenie przerostu prostaty, infekcji dróg moczowych i schorzeń gastrologicznych. Stosowana zewnętrznie wspomaga gojenie ran i łagodzi problemy skórne u dzieci.


Walory kosmetyczne.

Wyciąg z wierzbownicy alpejskiej to częsty składnik kosmetyków przeznaczonych do wrażliwej skóry tłustej ze skłonnością do trądziku i podrażnień, ponieważ wykazuje działanie łagodzące, przeciwzapalne i nawilżające. Reguluje również ilość 5α-reduktazy, czyli enzymu odpowiedzialnego za produkcję sebum w skórze, dzięki czemu zmniejsza widoczność porów i świecenie się skóry i sprawia, że skóra wygląda zdrowo i promiennie.

Equisetum Arvense (Horsetail) Leaf Extract

» organiczny wyciąg ze skrzypu polnego

line

POCHODZENIE: Europa

From
Line

Wiadomości botaniczne, pochodzenie i tradycja zastosowania.

Skrzyp polny to bylina pochodząca z arktycznych i umiarkowanych rejonów półkuli północnej. Ta pospolita roślina uważana jest za chwast ogrodowy. Badania naukowe wykazały, że skrzyp jest blisko spokrewniony z mezozoicznymi paprociami drzewiastymi oraz że komórki tej rośliny zawierają więcej chromosomów niż komórki ciała człowieka.


Skrzyp wytwarza dwa rodzaje pędów: pędy zarodnionośne pojawiają się wiosną i mają żółtobrązowy kolor, natomiast zielone pędy płonne pojawiają się latem. Oba typy pędów są członowane i wyrastają z podziemnych kłączy. Pęd zarodnionośny wytwarza gąbczasty kłos, w którym powstają zarodniki. Kłos zarodnionośny obumiera przed wytworzeniem się pędu płonnego. Z każdego członu pędu płonnego wyrastają w okółku smukłe pędy o zredukowanych, łuskowatych liściach. Roślina jest szorstka w dotyku, ponieważ pędy zawierają wzmacniającą strukturalnie krzemionkę. Skrzyp rozprzestrzenia się bardzo szybko, zwłaszcza na wilgotnych glebach gliniastych, i może odradzać się z pojedynczych członów.


Zielone pędy skrzypu od dawna używane były do szorowania metalu, polerowania mosiądzu i jako drobny papier ścierny do polerowania twardego drewna. W medycynie ludowej skrzyp stosowano na wzmocnienie włosów i paznokci, a także kości i ścięgien. Napar z zielonych pędów miał leczyć infekcje dróg moczowych i inne dolegliwości pęcherza moczowego i nerek. Skrzyp to również doskonały środek ułatwiający krzepnięcie krwi, dzięki czemu wspomaga naprawę uszkodzonych tkanek. Dawniej stosowany był zewnętrznie do tamponowania ran, zatrzymywania krwotoków z nosa i leczenia krwioplucia.

 


Walory kosmetyczne.

Wyciąg ze skrzypu dostarcza krzemu wysokiej jakości, który rozpuszcza się w wodzie i jest łatwo wchłaniany przez ludzkie ciało. Krzem pełni istotną rolę w syntezie kolagenu, uelastycznia i wzmacnia kości ścięgna, paznokcie i włosy. Dlatego wyciąg ze skrzypu polnego jest zalecanym składnikiem kosmetyków przeciwstarzeniowych i ujędrniających skórę.


Wyciąg ze skrzypu zawiera wiele minerałów, dlatego ma działanie stymulujące, rewitalizujące i wspomagające funkcjonowanie układu krążenia. Wchodzące w jego skład taniny odpowiadają za ściągające właściwości wyciągu i regulują wydzielanie sebum. Dlatego kosmetyki z dodatkiem skrzypu pozostawiają skórę zdrową i promienną.


Wyciąg ze skrzypu jest stosowany przede wszystkim w kosmetykach uelastyczniających skórę, w antyperspirantach oraz w olejkach i balsamach do masażu. Jest też ważnym składnikiem kosmetyków do pielęgnacji włosów, zapobiegając przetłuszczaniu się skóry głowy i wypadaniu włosów.

Erythrulose

Naturalny keto-cukier, który może wiązać się z aminokwasami skóry. Substancja brązująca, aktywująca opaleniznę, zapewniająca skórze zdrowy koloryt, bez plam i smug. Aprobowany przez ECOCERT do stosowania w kosmetykach naturalnych.

Eugenol

Naturalnie występujący w przyrodzie komponent olejków eterycznych. Aprobowany przez ECOCERT.

Euphorbia Cerifera (Candelilla) Wax

Naturalny wosk pozyskiwany z meksykańskiej rośliny Euphorbia Cerifera. Nadaje kosmetykom gęstość i połysk. Stosowany jako zagęstnik. Aprobowany przez ECOCERT do stosowania w kosmetykach naturalnych.

Fragaria Vesca (Strawberry) Seed

Truskawka to jednoroczny krzew z rejonów klimatu umiarkowanego. Pestki truskawki to naturalny środek ścierający, wykorzystywany w preparatach eksfoliujących oraz do masażu. Pomagają zredukować zrogowaciały naskórek oraz poprawić ukrwienie skóry. Aprobowane przez ECOCERT do stosowania w kosmetykach naturalnych.

Geraniol

Naturalnie występujący w przyrodzie komponent olejków eterycznych. Aprobowany przez ECOCERT.

Ginkgo Biloba Leaf Extract

» organiczny wyciąg z liści miłorzębu japońskiego

line

POCHODZENIE: Chiny

From
Line

Wiadomości botaniczne, pochodzenie i tradycja zastosowania.

Miłorząb dwuklapowy, zwany japońskim, to powoli rosnące drzewo osiągające wysokość 35 metrów i dożywające wieku nawet 2500 lat. Jest to zdecydowanie najstarszy żyjący na ziemi gatunek drzew, dlatego też często określa się go mianem „żywej skamieliny". Miłorząb słynie ponadto ze swej nadzwyczajnej wytrzymałości. Sześć miłorzębów rosnących w bezpośredniej bliskości miejsca wybuchu bomby jądrowej zrzuconej w 1945 roku na Hiroszimę nie tylko przetrwało eksplozję, ale także w krótkim czasie odżyło i po dziś dzień ma się doskonale.


Miłorząb ma długie konary, kanciastą koronę i głęboki system korzeniowy, który chroni drzewo przed uszkodzeniami spowodowanymi przez wiatr. Wachlarzowate, często klapowane blaszki liściowe posiadają unerwienie rozchodzące się widlasto od ogonka liściowego. Liście nigdy nie wyrastają w sposób zorganizowany, jak to ma miejsce u innych roślin. Jesienią przebarwiają się na intensywnie żółty kolor i opadają wszystkie w bardzo krótkim czasie. Miłorząb jest rośliną dwupienną, co oznacza, że kwiaty męskie i kwiaty żeńskie rozwijają się na osobnych drzewach. Owoc miłorzębu jest mięsisty, żółto-zielony, o słodkim, lekko sosnowym posmaku. Dojrzałe owoce po opadnięciu na ziemię wydzielają charakterystyczny, nieprzyjemny zapach. U starszych okazów z uśpionych pąków usytuowanych u nasady pnia mogą wyrastać nowe gałęzie, a ze spodniej strony większych konarów także korzenie powietrzne. Zjawisko to ułatwia samoistne klonowanie się miłorzębu, który zwiększa w ten sposób swoje szanse na przeżycie i rozwój.

 

Miłorząb dwuklapowy niemal nie występuje na stanowiskach naturalnych; wyjątek stanowią dwa stanowiska położone w prowincji Zhejiang we wschodnich Chinach na terenie rezerwatu Tian Mu Shan, gdzie gatunek ten przetrwał podobno w stanie dzikim. Drzewo to jest natomiast uprawiane na całym świecie jako popularna roślina ozdobna, którą sadzi się w parkach i na terenach rekreacyjnych z uwagi na jej dużą wytrzymałość na zanieczyszczenie środowiska. Miłorząb najlepiej rośnie w pełnym słońcu na dobrze zmeliorowanych i należycie nawodnionych terenach. Analiza skamielin pozwala wnioskować, że w przeszłości miłorzęby występowały przede wszystkim na brzegach rzek i strumieni.

 

Miłorząb już od ponad 5000 lat zajmuje poczesne miejsce w tradycyjnej medycynie chińskiej, a ponadto jest tradycyjnie wykorzystywany do celów konsumpcyjnych, choć spożyty w dużych ilościach może powodować zatrucia. Uważa się, że miłorząb działa jak afrodyzjak i wywiera korzystny wpływ na ogólny stan zdrowia, a przede wszystkim poprawia pamięć i zdolność koncentracji u osób starszych. Miłorząb zaleca się również jako środek pobudzający krążenie, chroniący organizm przed szkodliwym działaniem wolnych rodników oraz wspomagajmy leczenie zaburzeń w pracy układu krążenia, układu moczowego, oddechowego i centralnego układu nerwowego.


Walory kosmetyczne.

Ze względu na skuteczne działanie pobudzające krążenie krwi, a także nasilające wytwarzanie sebum i usprawniające metabolizm, miłorząb jest niezwykle popularnym i powszechnie stosowanym składnikiem produktów kosmetycznych. Często dodaje się go do produktów opóźniających starzenie jako przeciwutleniacz i środek o działaniu stymulującym regenerację komórek. Usprawniając krążenie krwi, miłorząb pomaga zachować zdrowy blask i młody wygląd skóry i włosów. Flawonoidy i terpeny zwarte w liściach odpowiadają za silne właściwości przeciwzapalne i przeciwalergiczne miłorzębu, które sprawiają, że zmniejsza on nasilenie reakcji uczuleniowych i działa kojąco na podrażnioną skórę. Miłorząb znajduje również zastosowanie w produktach antycellulitowych jako środek pobudzający hydrolizę tłuszczów.

Glycerin

Naturalny, roślinny składnik, stosowany jako środek zatrzymujący wilgoć. Gliceryna przyciąga cząsteczki wody do powierzchni skóry, która staje się gładsza i bardziej miękka. Aprobowana przez ECOCERT do stosowania w kosmetykach naturalnych.

Glyceryl Caprylate

Monoester kwasu kaprylowego z gliceryną, odznaczający się wysokim stopniem czystości, charakteryzujący się wszechstronnym zastosowaniem. Emolient i ko-emulgator, działa natłuszczająco i przeciwbakteryjnie, łączy w sobie hipoalergiczność z nadzwyczajnym, selektywnym działaniem na drobnoustroje. Składnik organiczny.

Glyceryl Isostearate

Izostearynian gliceryny. Składnik emulsyfikujący, stabilizujący i zmiękczający skórę. Aprobowany przez ECOCERT do stosowania w kosmetykach naturalnych.

Glyceryl Oleate

Emulgator pochodzenia roślinnego, stosowany w kremach typu woda w oleju. Aprobowany przez ECOCERT do stosowania w kosmetykach naturalnych.

Glyceryl Stearate

Składnik pochodzenia roślinnego. Regulator konsystencji i ko-emulgator w kremach i balsamach typu woda w oleju. Stosowany jako stabilizator produktów, zmniejsza parowanie wody. Natłuszcza powierzchnię skóry, nadając jej miękkość i gładkość. Łatwo przenika w głąb skóry i spowalnia proces utraty wilgoci, tworząc barierę ochronną na powierzchni naskórka. Wykazano również, że chroni skórę przed uszkodzeniami powodowanymi przez wolne rodniki. Aprobowany przez ECOCERT do stosowania w kosmetykach naturalnych.

Glyceryl Stearate Citrate

Czynnik naturalnego pochodzenia. Ester kwasów stearynowego i cytrynowego oraz gliceryny. Stosowany jako emulgator, środek nawilżający oraz humektant (środek zatrzymujący wilgoć w naskórku). Aprobowany przez ECOCERT do stosowania w kosmetykach naturalnych.

Glycine Soja (Soybean) Sterols

Pozyskiwana z natury soja wykorzystywana jest szeroko w przemyśle żywieniowym, lecznictwie oraz kosmetyce. W kosmetyce ceniona jest dzięki własnościom takim jak: kondycjonowanie, nawilżanie, działanie przeciwutleniające, fotoochronne i przeciwstarzeniowe. Aprobowana przez ECOCERT do stosowania w kosmetykach naturalnych.

Glycyrrhiza Glabra (Licorice) Root Extract

» organiczny wyciąg z korzenia lukrecji

line

POCHODZENIE: Europa Południowa, Azja Środkowa

From
Line

Wiadomości botaniczne, pochodzenie i tradycja zastosowania.

Lukrecja, znana także jako słodkie ziele, to roślina strączkowa słynąca na całym świecie z charakterystycznego smaku długich, zwężających się ku końcowi korzeni. Ta gęsto ulistniona roślina osiąga wysokość 150 cm. Jej jasnozielone liście złożone zbudowane są z 8 par blaszek liściowych. Kwiaty o barwie od fioletowej po bladoniebieską pojawiają się latem.


Lukrecja pochodzi z Europy Południowej oraz obszaru Azji Środkowej. Czasami spotyka się ją również w Afryce Północnej. Roślina ta najlepiej rozwija się w klimacie śródziemnomorskim, na żyznych, piaszczystych glebach pól i terenów nadrzecznych. Współcześnie lukrecję uprawia się w takich państwach jak Hiszpania, Turcja, Indie i Iran, a nawet Chiny i Rosja.

 

Właściwości lecznicze lukrecji są znane od ponad 3000 lat. Wzmianki o tej roślinie można znaleźć zarówno na glinianych tabliczkach asyryjskich, jak i na egipskich papirusach. Starożytni Grecy stosowali sok tłoczony z korzenia lukrecji jako środek obniżający gorączkę oraz ułatwiający oddychanie podczas infekcji i wspomagający trawienie podczas nieżytów przewodu pokarmowego. Lek ten był również znany z korzystnego działania w przypadku chorób serca.

 

W dzisiejszych czasach lukrecję nadal zaleca się jako lek łagodzący bóle artretyczne, a także jako środek leczniczy w przypadku niewydolności wątroby, zaburzeń trawienia - takich jak zespół jelita drażliwego - a nawet astmy. Dzięki swoim właściwościom przeciwzapalnym lukrecja znajduje zastosowanie w wielu maściach leczniczych przeznaczonych do pielęgnacji podrażnionej skóry. Lukrecja jest ponadto powszechnie stosowana jako dodatek smakowy i słodzący w cukierkach, napojach, dżemach i marmoladach. Cukierki lukrecjowe lub guma do żucia o smaku lukrecji to przysmak wielu osób z różnych stron świata, które cenią sobie wyjątkowy smak korzeni tej rośliny.


Walory kosmetyczne.

Wyciąg z korzeni lukrecji ma szereg zastosowań w przemyśle kosmetycznym. Posiada on silne właściwości przeciwzapalne, oczyszczające i odkażające, co sprawia, że stanowi idealny składnik produktów przeznaczonych do pielęgnacji wrażliwej skóry skłonnej do podrażnień. Surowiec ten ma ponadto nadzwyczajną zdolność wychwytywania wolnych rodników, dzięki czemu skutecznie spowalnia proces starzenia się skóry. Jako silny przeciwutleniacz, znajduje również zastosowanie w produktach do ochrony skóry i włosów przed działaniem promieni słonecznych. Wyciąg z korzenia lukrecji stosuje się także w produktach do rozjaśniania skóry z uwagi na zdolność hamowania procesu syntezy melaniny.

Hamamelis Virginiana Leaf Extract

» wyciąg z liści oczaru wirginijskiego

line

POCHODZENIE: Europa, Ameryka Północna

From
Line

Wiadomości botaniczne, pochodzenie i tradycja zastosowania.

Oczar wirginijski jest krzewem liściastym osiągającym wysokość do 6 metrów. Posiada charakterystycznie powykręcane, giętkie gałęzie oraz owalne liście o karbowanym brzegu, gładkie z wierzchu i lekko aksamitne od spodu. Oczar kwitnie jesienią, a jego owoce, w postaci niewielkiej torebki, formują się na krzewie, kiedy zaczynają już opadać pierwsze liście. Owoc dojrzewa przez rok, po czym pęka następnej jesieni, uwalniając dwa nasiona, które mogą opaść na ziemię w odległości nawet 3,5 metra od pnia.


Oczar wirginijski pochodzi z Kanady i północno-wschodnich regionów Stanów Zjednoczonych, jednak jego skupiska można także spotkać w południowych stanach USA, takich jak Floryda, Luizjana czy Teksas. Europejczycy zainteresowali się uprawą tej rośliny po tym, jak w 1736 roku sprowadził ją na kontynent europejski brytyjski botanik Peter Collinson.

W tradycyjnym ziołolecznictwie Indian Północnoamerykańskich oczar wirginijski był stosowany do powstrzymywania krwotoków oraz leczenia stanów zapalnych i hemoroidów. Indianie podzielili się swoją wiedzą z pierwszymi osadnikami z Europy, i tak roślina ta, dzięki swym właściwościom ściągającym, zyskała popularność jako lek na biegunkę i dyzenterię. Korę oczaru wirginijskiego nasączoną whisky przykładano często na otwarte rany, aby zwalczać zakażenia i przyspieszać gojenie.

 

Zarówno kora, jak i liście oczaru wirginijskiego są nadal powszechnie stosowane w europejskiej i amerykańskiej medycynie ludowej. Przyjęte w postaci toniku lub środka obkurczającego mają uśmierzać dolegliwości żołądkowo-jelitowe, leczyć rany, uszkodzenia tkanek i pęknięte naczynka włosowate. Oczar wirginijski jest znany jako skuteczny środek na trądzik różowaty i uderzenia gorąca związane z menopauzą.


Stosowany zewnętrznie wyciąg z liści oczaru wirginijskiego leczy zakażenia oczu oraz łagodzi świąd wywołany przez ukąszenia i użądlenia owadów. Ze względu na swe właściwości zmiękczające i regenerujące oczar stanowi ponadto powszechnie stosowany składnik produktów kosmetycznych. Już w XIX wieku znalazł się w wykazie produktów kosmetycznych i leków objętych ochroną patentową.

 


Walory kosmetyczne.

Dzięki jego wyjątkowym właściwościom wyciąg z liści oczaru wirginijskiego można stosować jako składnik różnorodnych produktów kosmetycznych przeznaczonych do pielęgnacji wszystkich rodzajów skóry. Z uwagi na działanie oczyszczające, zmiękczające i ściągające szczególnie dobrze sprawdza się on w pielęgnacji skóry wrażliwej, a przy tym tłustej. Orzeźwiająca „woda kwiatowa" otrzymywana z wydestylowanego ekstraktu z liści stanowi często stosowany dodatek do toników do twarzy lub płynów po goleniu.

 

Stosowany w recepturach produktów kosmetycznych zalecanych do pielęgnacji skóry suchej lub podrażnionej wyciąg z oczaru wirginijskiego poprawia krążenie, dzięki czemu odświeża, łagodzi i ujednolica koloryt skóry.

 

Ze względu na wysokie stężenie związków fenolowych, znanych jako skuteczne przeciwutleniacze, wyciąg z liści oczaru wirginijskiego znajduje ponadto zastosowanie w wielu produktach kosmetycznych opóźniających starzenie oraz w produktach do opalania.

Helianthus Annus Seed Oil

Naturalny olej słonecznikowy otrzymywany z nasion poprzez wytłaczanie na zimno. Bogaty w kwas linolowy, woski, fosfolipidy, karoteny i witaminę E. Doskonale zmiękcza i wygładza skórę, posiada własności normalizujące i przeciwrodnikowe. Aprobowany przez ECOCERT do stosowania w kosmetykach naturalnych.

Hexyl Cinnamal

Naturalnie występujący w przyrodzie komponent olejków eterycznych. Aprobowany przez ECOCERT.

Hibiscus Sabdariffa Flower Extract

» wyciąg z kwiatu hibiskusa

line

POCHODZENIE: Sudan, Burkina Faso, Egipt, Południowa Azja

From
Line

Wiadomości botaniczne, pochodzenie i tradycja zastosowania.

Hibiskus, znany również jako ketmia szczawiowa, to gęsto rozgałęziona roślina jednoroczna osiągająca 2,5 metra wysokości, o gładkiej i prostej łodydze czerwonej barwy oraz dużych, głęboko wrębionych liściach. Ozdobne kwiaty rozwijają się u nasady ogonka liściowego i kwitną przez zaledwie jeden dzień. Białe lub bladożółte płatki korony o ciemnoczerwonej nasadzie pod koniec jedynego dnia kwitnienia różowieją, po czym więdną. Po zwiędnięciu płatków jaskrawoczerwony kielich tworzący podstawę kwiatu zaczyna dojrzewać i rosnąć. Kiedy podwoi swoją wielkość, jest gotowy do zbioru. Ma intensywnie kwaśny smak, bardzo zbliżony do smaku żurawiny. Hibiskus rośnie na żyznych, dobrze przepuszczalnych glebach o wysokiej wilgotności, na stanowiskach silnie nasłonecznionych.


Hibiskus pochodzi z południowej Azji, a dokładnie z regionu rozciągającego się od Indii aż po Malezję. Obecnie jest uprawiany na całym świecie w regionach o klimacie zwrotnikowym i podzwrotnikowym. Największymi producentami kielichów hibiskusa są Chiny i Tajlandia, jednak powszechnie uważa się, że owoce najwyższej jakości pochodzą z upraw prowadzonych w Sudanie.

 

Kielichy hibiskusa wykorzystuje się do przyrządzania gorących i zimnych napojów, a także dżemów, galaretek i barwników spożywczych. Herbata z hibiskusa to tradycyjny poczęstunek podawany w Egipcie i Sudanie, gdzie uważa się ją za napój narodowy. Od wielu stuleci hibiskus znajduje zastosowanie w ziołolecznictwie jako bogate źródło witaminy C oraz środek moczopędny i lekko przeczyszczający, jak również skuteczny lek na schorzenia serca i układu nerwowego. Uważa się też, że napar z hibiskusa obniża stężenie cholesterolu we krwi. Liście hibiskusa po podgrzaniu przykłada się do skóry, by wspomóc gojenie ran, otarć i wrzodów.


Walory kosmetyczne.

Wyciąg z kwiatów hibiskusa znajduje zastosowanie w wielu produktach kosmetycznych ze względu na swoje właściwości nawilżające, przeciwutleniające i odkażające. Dzięki dużej zawartości śluzów sprawdza się dobrze jako składnik kosmetyków do pielęgnacji ciała przeznaczonych dla suchej i podrażnionej skóry, na którą działa kojąco i tonizująco, zapewniając poczucie świeżości. Z uwagi na duże ilości witaminy C wyciąg z kwiatów hibiskusa doskonale nadaje się do stosowania w produktach przeznaczonych dla pozbawionej blasku, dojrzałej lub zmęczonej skóry. Ze względu na działanie wzmacniające i nawilżające jest także często stosowany w produktach do pielęgnacji włosów, ponieważ nadaje włosom puszystość i połysk oraz zwiększa ich grubość.

Hydrogenated Castor Oil

Hydrogenated Vegetable Oil

Naturalny utwardzony olej roślinny. Działa pielęgnująco na skórę. Reguluje konsystencję fazy olejowej preparatów. Składnik organiczny.

Hydrolyzed Oats

Składnik naturalny, otrzymywany z owsa (Avena Sativa). Ziarno owsa zawiera więcej białka, niż ziarna innych zbóż. Hydrolizat owsa jest źródłem zarówno oligosacharydów, jak i peptydów. Naturalne peptydy i oligosacharydy zawierają wiele grup hydrofilowych, które przyciągają wilgoć do skóry i włosów. Składnik organiczny.

Hydrolyzed Wheat Protein

Pszenica uprawiana jest na całym świecie, od koła podbiegunowego, aż po równik. Ziarna tej naturalnej rośliny bogate są w proteiny - ich zawartość w ziarnie wynosi 15%. Proteiny są składnikami aktywnymi często wykorzystywanymi w kosmetyce i dermatologii ze względu na działanie nawilżające, wygładzające, łagodzące podrażnienia spowodowane przez środki powierzchniowo czynne. Aprobowane przez ECOCERT do stosowania w kosmetykach naturalnych.

Hydroxypropyl Guar Hydroxypropyltrimonium Chloride

Naturalny biopolimer kationowy pochodzenia roślinnego. Charakteryzuje się wysoką substantywnością do skóry, co zwiększa komfort stosowania oraz zapewnia delikatność. Dodaje skórze miękkości i gładkości, podtrzymuje kondycję skóry. Aprobowany przez ECOCERT do stosowania w kosmetykach naturalnych.

Inulin

Naturalny czynnik kondycjonujący pochodzenia cukrowego. Aprobowany przez ECOCERT do stosowania w kosmetykach naturalnych.

Iris Florentina Root Extract

» wyciąg z kłączy kosaćca florenckiego

line

POCHODZENIE: Macedonia, Włochy, Francja, Basen Morza Śródziemnego

From
Line

Wiadomości botaniczne, pochodzenie i tradycja zastosowania.

Kosaciec florencki to szybkorosnąca, wieloletnia roślina zielna o sztywnych, szablastych liściach i dużych białych kwiatach z blado lawendowymi smugami oraz intensywnie żółtą „bródką" na opadających działkach kielicha. Grube kłącze kosaćca składa się z nierównych, spłaszczonych segmentów o ziemistym zapachu. Po obraniu i wysuszeniu kłącze zmienia barwę na biało-żółtą i wydziela delikatną woń przypominającą zapach fiołków. Stąd wywodzi się jego zwyczajowa nazwa: korzeń fiołkowy.


Kosaciec florencki pochodzi z Basenu Morza Śródziemnego, gdzie rośnie dziko wzdłuż starych murów, na kamienistym podłożu, a także na dachach krytych strzechą. W dzisiejszych czasach jest uprawiany na skalę przemysłową przede wszystkim w północnych Włoszech i południowej Francji. Jest uważany za roślinę ozdobną, często sadzoną w ogrodach.

 

Roślina ta jest znana od czasów starożytnych. W mitologii egipskiej irysy były kojarzone z Ozyrysem, bogiem zmarłych, oraz Horusem, bogiem nieba, wojny i polowań. Starożytni Grecy nadali tej roślinie nazwę irys, która wywodzi się od imienia Iris: posłanki bogów olimpijskich i uosobienia tęczy. Sproszkowane kłącze kosaćca stosowano powszechnie do aromatyzowania win.


Uważa się, że kłącze kosaćca po raz pierwszy zastosowano jako surowiec perfumeryjny we Florencji, co znalazło odzwierciedlenie w nazwie tej rośliny. Suszone kłącze kosaćca stało się popularnym pachnidłem, które noszono w charakterze wisiora, natomiast sproszkowany korzeń fiołkowy stosowano do perfumowania włosów i peruk, a także żuto dla odświeżenia oddechu. Niewielkie kawałki kłącza dawano nawet ząbkującym niemowlętom. Chorzy na katar wdychali sproszkowane kłącze kosaćca, aby oczyścić zatkany nos, ponieważ pobudza ono kichanie.


Walory kosmetyczne.

Kłącze kosaćca ma właściwości ściągające i oczyszczające. Można je stosować do sporządzania produktów oczyszczających przeznaczonych dla tłustej cery i przetłuszczających się włosów. Zaleca się również stosowanie kłączy kosaćca jako składnika produktów do pielęgnacji jamy ustnej. Uważa się, że surowiec ten działa wybielająco na zęby, zwłaszcza u osób palących.


Kłącze kosaćca posiada ponadto właściwości nawilżające i regenerujące, a także opóźnia starzenie dzięki wysokiemu stężeniu izoflawonów. Substancje te pomagają zachować młodzieńczy wygląd skóry, mogą zatem znaleźć zastosowanie w produktach przeciwzmarszczkowych przeznaczonych dla cery dojrzałej.


Choć od chwili odkrycia właściwości kosaćca minęło już wiele stuleci, suszone kłącze tej rośliny stanowi nadal jeden z najważniejszych surowców używanych w przemyśle perfumeryjnym.

Iron Oxide

Naturalnie występujący związek żelaza i tlenu. Stosowany jako naturalny barwnik. Aprobowany przez ECOCERT do stosowania w kosmetykach naturalnych.

Isopropyl Palmitate

Lekki emolient naturalnego pochodzenia. Doskonale rozprowadza się na skórze i skutecznie przywraca poziom tłuszczów. Przejawia dużą zdolność do zwiększania rozpuszczalności substancji czynnych w tłuszczach. Aprobowany przez ECOCERT do stosowania w kosmetykach naturalnych.

Kaolin

Naturalna glinka, określana jako biała lub porcelanowa. Najłagodniejsza z glinek stosowanych w kosmetyce, pobudza krążenie krwi, delikatnie złuszcza i oczyszcza naskórek, nie pochłania tłuszczów zawartych w skórze, może być zatem stosowana jako składnik produktów do pielęgnacji skóry suchej i wrażliwej. Wykazuje naturalne właściwości chłonne, działa skutecznie jako składnik maseczek, kompresów, produktów do pielęgnacji skóry, pudrów i zasypek do ciała oraz dezodorantów. Kaolin jest również doskonały jako zagęstnik. Aprobowana przez ECOCERT do stosowania w kosmetykach naturalnych.

Lactic Acid

Kwas mlekowy. Składnik powłoki hydrolipidowej, która reguluje naturalny poziom nawilżenia skóry. Stanowi naturalny produkt uboczny procesów metabolicznych zachodzących w ludzkim organizmie, powstający podczas rozkładu glukozy. W produktach kosmetycznych zwiększa i wyrównuje poziom nawilżenia skóry, działa odżywczo na suchą i cienką skórę oraz zapobiega tworzeniu się zmarszczek. Ta występująca naturalnie substancja powstaje wskutek rozpadu węglowodanów w procesie fermentacji mlekowej. Aprobowany przez ECOCERT do stosowania w kosmetykach naturalnych.

Lactobacillus/Arundinaria Gigantea Ferment Filtrate

Arundinaria stanowi odmianę małych lub średniej wielkości mrozoodpornych bambusów o licznych gałązkach wyrastających z każdego kolanka oraz osłonce otaczającej pędy na całej długości. Pędy bambusa są naturalnym źródłem krzemionki. Biokrzemionka, wyizolowana z pędów bambusa, jest stosowana przede wszystkim jako składnik suplementów diety przeznaczonych dla osób cierpiących na artretyzm. Biokrzemionka pozyskiwana z pędów egzotycznych odmian bambusa jest naturalną alternatywą silikonu. Aprobowany przez ECOCERT do stosowania w kosmetykach naturalnych.

Laminaria Saccharina Extract

» wyciąg z listownicy cukrowej

line

POCHODZENIE: Północne rejony Oceanu Atlantyckiego i Oceanu Spokojnego

From
Line

Wiadomości botaniczne, pochodzenie i tradycja zastosowania.

Listownica cukrowa, zwana również kapustą lub sałatą morską, to szybko rosnący glon z gromady brunatnic. Plecha ma postać nierozgałęzionych, długich, liściokształtnych pasm o falowanych brzegach, osiągających do 15 cm szerokości i 4 metrów długości. Listownica przyczepia się do podwodnych kamieni za pomocą specjalnej części chwytnikowej. Rośnie na głębokościach od 2 do 30 metrów w paśmie pływów strefy przybrzeżnej. Najlepiej czuje się w osłoniętych miejscach, gdzie występują silne prądy pływu.


Listownica cukrowa pochodzi z północnych rejonów Oceanu Atlantyckiego i Oceanu Spokojnego. Po sztormie można ją często znaleźć na plaży, rośnie też wzdłuż kamienistych wybrzeży. Od wieków służyła ludziom za pożywienie i do dziś wykorzystywana jest w wielu kuchniach świata. Ma słodki smak przypominający orzechy ziemne, ponieważ zawiera mannitol - substancję stosowaną często zamiast cukru. Proszek z suszonej listownicy można stosować zamiast soli i jako źródło witamin i minerałów, zwłaszcza jodu, wapnia, magnezu i żelaza. Z listownicy uzyskuje się wiele substancji pochodnych stosowanych jako zagęstniki i stabilizatory w produktach spożywczych, a także w przemyśle kosmetycznym i farmaceutycznym.


Walory kosmetyczne.

Wyciąg z listownicy cukrowej jest szeroko stosowany w kosmetykach do różnych rodzajów skóry jako naturalny stabilizator emulsji. Oczyszcza cerę, stabilizuje pH i tworzy delikatny film ochronny, dlatego stosowany jest w kosmetykach do oczyszczania twarzy. Ma również doskonałe właściwości nawilżające i sprawia, że skóra jest odżywiona i promienna. Wyciąg z listownicy działa przeciwzapalnie i reguluje wydzielanie sebum, stanowi więc idealny składnik kosmetyków do pielęgnacji skóry tłustej i skłonnej do trądziku. Stosowany jest także w kosmetykach przeciwstarzeniowych, ponieważ dzięki wysokiej zawartości witaminy C skutecznie wyłapuje wolne rodniki. W kosmetykach do pielęgnacji włosów ułatwia rozczesywanie i dodaje włosom objętości, puszystości i blasku.

Lauryl Glucoside

Naturalnego pochodzenia niejonowy środek powierzchniowo czynny o wysokiej kompatybilności do skóry i działaniu zwiększającym lepkość produktów. Stosowany w preparatach kosmetycznych do mycia. Aprobowany przez ECOCERT do stosowania w kosmetykach naturalnych.

Leptospermum Scoparium (Manuka) Oil

» olejek manuka

line

POCHODZENIE: Nowa Zelandia

From
Line

Wiadomości botaniczne, pochodzenie i tradycja zastosowania.

Manuka, nazywana niekiedy drzewem herbacianym, to szybko rosnący, wiecznie zielony krzew, który dorasta do 5 metrów wysokości. Jego gęste gałęzie pokryte są drobnymi i cienkimi, szpiczasto zakończonymi liśćmi. Liczne białe lub różowe kwiaty przyciągają pszczoły miodne. To roślina pionierska - manuka jest jednym z gatunków, które jako pierwsze powracają na silnie przekształcone siedliska. Dobrze rozwija się w trudnych warunkach na wybrzeżach Nowej Zelandii, skąd pochodzi. Liście drzewa manuka zawierają silnie stężony olejek eteryczny, który chroni roślinę przed atakami bakterii, grzybów i insektów.


Ze względu na silne działanie przeciwbakteryjne i przeciwgrzybiczne manuki, Maorysi od wielu stuleci stosują ją jako środek zwalczający wiele schorzeń. Roślina ta od dawna znajduje zastosowanie w leczeniu zapalenia oskrzeli, reumatyzmu, rozmaitych infekcji i chorób skóry. Ze świeżych liści parzy się aromatyczną herbatę, której roślina zawdzięcza swą zwyczajową nazwę - drzewo herbaciane. Ciemny miód manuka o charakterystycznym zapachu słynie na całym świecie ze swych leczniczych właściwości. Z liści w procesie destylacji parowej otrzymuje się olejek manuka podobny do olejku drzewa herbacianego otrzymywanego z innej australijskiej rośliny: Melaleuca alternifolia. Uważa się, że olejek najwyższej jakości pochodzi od roślin rosnących na dużych wysokościach.


Walory kosmetyczne.

Olejek manuka jest często stosowany jako składnik produktów kosmetycznych ze względu na silne działanie przeciwbakteryjne, przeciwgrzybiczne i przeciwzapalne. Olejek ten łagodzi rozmaite podrażnienia skóry, skaleczenia, krosty i stany zapalne, przyspieszając ich gojenie, zatem często dodaje się go do produktów kosmetycznych do pielęgnacji ciała. Ze względu na właściwości odkażające olejek manuka znajduje zastosowanie w kosmetykach przeznaczonych dla skóry tłustej ze skłonnością do trądziku, ponieważ reguluje wydzielanie sebum, likwiduje zaskórniki i działa ściągająco na skórę. Olejek manuka sprawdza się także jako składnik produktów do pielęgnacji stóp, ponieważ chroni stopy przed takimi dolegliwościami jak grzybice oraz likwiduje nieprzyjemny zapach. Olejek ten dodaje się ponadto do produktów do pielęgnacji włosów, ponieważ pielęgnuje skórę głowy i zwalcza łupież.

Leucojum Aestivum Bulb Extract

Ekstrakt ze śnieżycy letniej. Redukuje zmarszczki mimiczne, wygładza naskórek, działa przeciwutelniająco, spowalniając proces starzenia się skóry. Aprobowany przez ECOCERT do stosowania w kosmetykach naturalnych.

Limonene

Naturalnie występujący w przyrodzie komponent olejków eterycznych. Aprobowany przez ECOCERT.

Linalool

Naturalnie występujący w przyrodzie komponent olejków eterycznych. Aprobowany przez ECOCERT.

Litchi Chinensis Fruit Extract

» wyciąg z owoców liczi

line

POCHODZENIE: Azja Południowo – Zachodnia

From
Line

Wiadomości botaniczne, pochodzenie i tradycja zastosowania.

Owoce liczi są znane z aromatycznego i jędrnego, półprzeźroczystego miąższu otoczonego chropowatą skórką w kolorze truskawkowym. Ten słodki owoc pozostawiający w ustach lekko cierpki posmak zawiera tak dużo witaminy C, że zaledwie 9 owoców dostarcza dorosłej osobie równowartość dziennego zalecanego spożycia tej witaminy.


Zalety liczi były znane w starożytnych Chinach, gdzie już w 1059 roku owoce te stanowiły ulubiony przysmak cesarzy i były opiewane w literaturze. Wierzono, że owoc liczi łagodzi kaszel i przynosi ulgę w bólach brzucha, a także działa leczniczo na guzy i powiększone węzły chłonne. Z drugiej strony Chińczycy wierzyli również, że spożywane w nadmiernych ilościach owoce liczi mogą powodować gorączkę i krwawienia z nosa.


Wiecznie zielone drzewo liczi występuje na nizinnych terenach prowincji Kwantung i Fukien w południowych Chinach. Jest również uprawiane w Indiach, Wietnamie i Japonii. Wymaga dobrze nawodnionej gleby bogatej w substancje organiczne, zatem często można je spotkać na brzegach rzek oraz na terenach nadmorskich. Roślina ta lubi dużą wilgotność powietrza, wysokie temperatury i obfite opady: doskonale rozwija się w ciepłym klimacie podzwrotnikowym oraz zwrotnikowym, a zwłaszcza w regionach, w których nie występują mrozy, jednak zimy są wystarczająco chłodne i suche, by zapewnić roślinie odpowiednio długi okres hibernacji.


Drobne białe kwiaty liczi kryją się wśród ciemnych skórzastych liści tworzących zwartą koronę. Owoce liczi rosną w zwieszających się kiściach, a po zerwaniu w ciągu kilku dni tracą świeżość, dlatego często konserwuje się je w puszkach przed dalszą dystrybucją.


Walory kosmetyczne.

Wyciąg z owoców liczi to powszechnie znany i wszechstronnie wykorzystywany składnik produktów kosmetycznych. Wysoka zawartość witaminy C sprawia, że wyciąg ten posiada niezwykle silne właściwości przeciwutleniające i skutecznie wychwytuje wolne rodniki. Z tego względu znajduje on często zastosowanie w produktach opóźniających starzenie oraz w produktach przeznaczonych do ochrony przeciwsłonecznej skóry i włosów.


Kwasy alfa-hydroksylowe oraz węglowodany, które również wchodzą w skład wyciągu z owoców liczi, odznaczają się silnym działaniem złuszczającym i nawilżającym, dzięki któremu wpływają pobudzająco na regenerację komórek. W połączeniu z witaminą C substancje te stymulują syntezę kolagenu: z tego powodu wyciąg z owoców liczi jest często stosowanym składnikiem produktów kosmetycznych o działaniu ujędrniającym.

Lithospermum Officinale Root Extract

Skoncentrowany olejowy wyciąg z nawrotu lekarskiego, znany od dawna w medycynie chińskiej. Ceniony jest z uwagi na swoje własności lecznicze oraz kosmetyczne. Łagodzi stany zapalne skóry, zmniejsza przepuszczalność naczynek krwionośnych, redukuje obrzęki i zmniejsza rozszerzone naczynka krwionośne, przyspiesza gojenie. Aprobowany przez ECOCERT do stosowania w kosmetykach naturalnych.

Lycium Barbarum Fruit Extract

» organiczny wyciąg z owoców goji

line

POCHODZENIE: Azja Środkowa

From
Line

Wiadomości botaniczne, pochodzenie i tradycja zastosowania.

Kolcowój pospolity, od ponad 600 lat uznawany w Azji za magiczne ziele, zdobył ostatnio wielką popularność na całym świecie z uwagi na niezwykle wysoką zawartość witamin i składników odżywczych. Ten liściasty krzew osiągający wysokość około 2m pochodzi z tej samej rodziny co pomidor, oberżyna czy ziemniak. Występuje w regionach o klimacie umiarkowanym i podzwrotnikowym w Chinach, Tybecie i Mongolii. Kolcowój rodzi drobne, intensywnie czerwone jagody zwane goji, które zbiera się późnym latem, strząsając je z krzewów na specjalne tace. Owoce są niezwykle delikatne i inny sposób zbioru mógłby spowodować ich uszkodzenie.


Drobne i delikatne jagody goji uważa się za jeden z najbardziej pożywnych pokarmów, a zarazem jeden z najzdrowszych dziko rosnących owoców jadalnych, charakteryzujący się niespotykanie wysoką zawartością witaminy C - jedną z najwyższych wśród roślin dziko rosnących. Owoce goji są bogate w witaminy i sole mineralne, a zwłaszcza witaminy C, B1, B2, beta-karoten i inne przeciwutleniacze oraz aminokwasy. Owoce goji stanowią ponadto bogate źródło niezbędnych kwasów tłuszczowych.


Jagody kolcowoju, a także jego kora i liście, są powszechnie wykorzystywane w tradycyjnej medycynie chińskiej i azjatyckiej jako lek chroniący wątrobę, podnoszący sprawność seksualną oraz zwiększający płodność, a także poprawiający odporność organizmu. Kolcowój słynie jednak przede wszystkim z korzystnego wpływu na ostrość widzenia oraz z działania sprzyjającego długowieczności. Z uwagi na nadzwyczajne właściwości gojące, kolcowój stosuje się także zewnętrznie w leczeniu oparzeń, owrzodzeń, odleżyn i odmrożeń. Owoce tradycyjnie spożywa się na surowo, wykorzystuje do przygotowania wywaru, dodaje do zup lub sporządza z nich płynny wyciąg. Mówi się, że owoce goji, niekiedy nazywane „jagodami szczęścia", działają uspokajająco i wywołują poczucie zadowolenia, zwiększają witalność oraz dodają sił. Z powodu delikatnej budowy owoce kolcowoju eksportuje się w postaci suszonej lub jako wyciąg z owoców.


Walory kosmetyczne.

Dzięki wyjątkowo wysokiej zawartości substancji odżywczych i przeciwutleniających, wyciąg z owoców goji stanowi ważny składnik wielu produktów kosmetycznych. Jest to jeden z podstawowych komponentów opóźniających starzenie, a ponadto zapewniających dodatkowe korzyści w postaci rewitalizacji, odżywienia i nawilżenia skóry, a co za tym idzie, pięknej i nieskazitelnej cery. Wyciąg z owoców goji pomaga również przywrócić równowagę skórze oraz skutecznie leczy różnego rodzaju podrażnienia takie jak skaleczenia, oparzenia, otarcia i wysypki. Z tego powodu jest często stosowanym składnikiem produktów do pielęgnacji włosów oraz produktów do pielęgnacji skóry takich jak toniki, kremy i balsamy, płynów do kąpieli i płynów pod prysznic, a także produktów do pielęgnacji niemowląt.

Macadamia Ternifolia Seed Oil / Macadamia Integrifolia Seed Oil

» organiczny olej makadamia

line

POCHODZENIE: Australia

From
Line

Wiadomości botaniczne, pochodzenie i tradycja zastosowania.

Makadamia, znana również pod nazwą orzech makadamia lub orzech z Queensland, to wysokie, wiecznie zielone drzewo dorastające do 12 metrów wysokości i posiadające zwykle niemal równie rozłożystą koronę. Długie i błyszczące liście makadamii osiągają 30cm długości oraz 13cm szerokości i są bardzo dekoracyjne. Białe lub różowe kwiaty tworzą długie, smukłe kiście. Orzechy są okryte zieloną łuską, która pęka, gdy orzech jest dojrzały, odsłaniając gładką, brązową łupinę. We wnętrzu tej wyjątkowo twardej łupiny znajdują się dwa nasiona o biało-kremowej barwie. Drzewo zaczyna rodzić owoce pomiędzy 7 a 10 rokiem życia i może owocować przez ponad 100 lat. Makadamia rośnie na wilgotnych i żyznych, dobrze przepuszczalnych glebach w klimacie zwrotnikowym i podzwrotnikowym.


Makadamia pochodzi ze wschodnich regionów Australii. Pierwsze okazy odkryto na zboczach góry Mount Bauple niedaleko Mayborough w południowo-wschodniej części stanu Queensland, stąd też zwyczajowa nazwa tej rośliny - orzech z Queensland. Australia pozostaje jednym z największych producentów orzechów makadamia, jednak roślina ta jest obecnie uprawiana także w innych częściach świata takich jak RPA, Brazylia, Izrael czy Hawaje.


Orzechy makadamia przez tysiące lat stanowiły ważny składnik diety Aborygenów. Te słodkie orzechy są bogatym źródłem niezbędnych kwasów tłuszczowych, białek, błonnika, a także wielu witamin i minerałów. Można je spożywać na surowo lub po uprażeniu. Tłoczy się z nich także olej. Orzechy makadamia i pozyskiwany z nich olej uznaje się na całym świecie za wyjątkowy przysmak.


Walory kosmetyczne.

Olej z orzechów makadamia to jeden z najwyżej cenionych surowców kosmetycznych z uwagi na wysoką zawartość jednonienasyconych kwasów tłuszczowych. Zaleca się go wprawdzie do pielęgnacji wszystkich rodzajów skóry ze względu na działanie regenerujące, odżywcze i opóźniające starzenie, jednak największą skuteczność osiąga w preparatach przeznaczonych dla skóry dojrzałej, suchej lub wrażliwej. Olej z orzechów makadamia znajduje również zastosowanie w produktach do pielęgnacji skóry po opalaniu, ponieważ przynosi ukojenie przesuszonej cerze oraz łagodzi objawy oparzeń słonecznych. Olej z orzechów makadamia łatwo się wchłania i może pełnić funkcję nośnika ułatwiającego przenikanie innych substancji czynnych do głębszych warstw skóry. Często używa się go także w kosmetykach przeznaczonych dla delikatnych i łamliwych włosów, ponieważ działa wzmacniająco i nawilżająco, nadając włosom większą grubość, puszystość i połysk.

Magnesium Sulfate

Naturalna sól mineralna poprawiająca nawilżenie skóry. Stabilizator emulsji. Aprobowana przez ECOCERT do stosowania w kosmetykach naturalnych.

Malpighia Punicifolia Extract

Wyciąg z aceroli. Wzmacnia ściany naczyń krwionośnych, działa rewitalizująco, przeciwzapalnie i przeciwutleniająco. Aprobowany przez ECOCERT do stosowania w kosmetykach naturalnych.

Malpighia Punicifolia Fruit Extract

Maltodextrin

Naturalny cukier otrzymywany ze skrobi roślinnej. Poprawia konsystencję produktów oraz zwiększa zdolność rozprzestrzeniania się naturalnych barwników. Aprobowany przez ECOCERT do stosowania w kosmetykach naturalnych.

Mauritia Flexuosa (Buriti) Fruit Oil

» olej buriti (wyciąg z owocu maurycji)

line

POCHODZENIE: Ameryka Południowa

From
Line

Wiadomości botaniczne, pochodzenie i tradycja zastosowania.

Maurycja giętka, znana także pod nazwą palma buriti lub palma ite, a przez Indian nazywana Aguaje lub Canangucho, to wysoka, szybko rosnąca palma lasów zwrotnikowych, która dorasta do 35 metrów wysokości. Jej duże liście tworzą malowniczą, kulistą koronę ozdobioną bladożółtymi kwiatami skupionymi w kwiatostany, których ciężar może sięgać nawet 40kg. Owoce maurycji o kulistym kształcie mają barwę kasztanową i są pokryte lśniącymi łuskami. Zwieszają się z drzewa w długich kiściach. Każdy owoc zawiera pojedynczą pestkę otoczoną żółtym miąższem. Maurycja wymaga wilgotnej gleby i silnego nasłonecznienia, dzięki któremu osiąga maksymalną wysokość.


Maurycja pochodzi z podmokłych terenów położonych wzdłuż zachodniego odcinka Amazonki oraz znad rzeki Orinoko w Ameryce Południowej. Rośnie w gęstych skupiskach i jest traktowana przez tubylców jako święte drzewo. Nazywają oni palmę buriti „Drzewem Życia", wierzą bowiem, że jej owoce są źródłem wszystkich składników odżywczych niezbędnych do życia człowiekowi.


Maurycja ma wiele różnych zastosowań. Jej pnie wykorzystuje się do celów budowlanych, natomiast z liści wytwarza się niezwykle mocne plecionki oraz liny. Niemal wszystkie części tej rośliny są jadalne. Pąki kwiatowe nadają się do spożycia, a sok wypływający z pnia można pić na surowo lub po fermentacji, w wyniku której otrzymuje się „wino palmowe". Owoce maurycji mają słodki smak i mogą być spożywane na surowo, suszone i ucierane na mąkę, lub wykorzystywane jako surowiec do produkcji soków, dżemów, lodów, a nawet wina. Są przy tym bogatym źródłem witaminy C. Z pestek tłoczy się na zimno olej buriti o pomarańczowo-czerwonej barwie. Stężenie beta-karotenu jest w nim wyższe, niż w oleju tłoczonym z marchwi. Olej buriti zawiera dużo witaminy E, niezbędnych kwasów tłuszczowych i tokoferoli, które są silnymi, naturalnymi przeciwutleniaczami. W tradycyjnym ziołolecznictwie olej buriti stosowano w leczeniu oparzeń, ponieważ przyspiesza wzrost nowej skóry i ogranicza tworzenie się blizn.


Walory kosmetyczne.

Olej buriti jest popularnym składnikiem wielu produktów do pielęgnacji skóry, a przede wszystkim kosmetyków przeznaczonych dla cery suchej lub dojrzałej. Dzięki wysokiemu stężeniu witaminy E oraz niezbędnych kwasów tłuszczowych olej buriti wykazuje doskonałe właściwości kojące i zmiękczające. Działa odżywczo i nawilżająco na skórę, sprawiając, że staje się miękka i elastyczna. Jest ważnym składnikiem produktów do pielęgnacji skóry opalonej, ponieważ łagodzi podrażnienia i oparzenia słoneczne. Olej buriti posiada także zdolność filtrowania i pochłaniania promieni UV, dzięki czemu chroni skórę przed uszkodzeniami spowodowanymi przez słońce. Z tego względu znajduje zastosowanie w produktach do opalania jako naturalny filtr przeciwsłoneczny. Z uwagi na silne działanie przeciwutleniające olej ten jest również często dodawany do kosmetyków opóźniających starzenie się skóry.


Olej buriti stosuje się ponadto jako odżywkę do łamliwych i zniszczonych włosów.

Mauritia Flexuosa Fruit Oil

Mel

Naturalny, tradycyjny środek wpływający odżywczo i regenerująco na skórę, pobudzający naturalny proces odnowy komórkowej. Działa kojąco i chłodząco na zaczerwienioną, podrażnioną i wrażliwą skórę. Aprobowany przez ECOCERT do stosowania w kosmetykach naturalnych.

Melissa Officinalis Extract

» organiczny wyciąg z melisy lekarskiej

line

POCHODZENIE: Basen Morza Śródziemnego

From
Line

Wiadomości botaniczne, pochodzenie i tradycja zastosowania.

Melisa lekarska pochodzi z rejonu Morza Śródziemnego. Liście tej niepozornej, lecz charakteryzującej się wszechstronnym zastosowaniem rośliny z rodziny jasnotowatych stosowano od dawna jako środek pobudzający ciało i ducha ze względu na ich przyjemny, cytrynowy aromat. Obecnie melisa jest cenionym na całym świecie ziołem przyprawowym i leczniczym. Stosuje się ją także do suszonych mieszanek potpourri, ponieważ jej świeży zapach utrzymuje się długo po wysuszeniu liści.


Melisa rośnie dobrze na wszystkich glebach, również tych suchych i ubogich w składniki odżywcze. Z reguły można ją spotkać na nieużytkach i opuszczonych terenach w pobliżu siedlisk ludzkich. Łatwo ją przeoczyć, ponieważ nie wyróżnia się spośród innych roślin, chociaż osiąga do 60 cm wysokości i może rozrastać się na szerokość blisko jednego metra.


W ziołolecznictwie melisę stosowano już od czasów antycznych. Starożytni Grecy pili herbatkę z aromatycznych liści, aby pozbyć się dolegliwości na tle nerwowym, sercowym lub trawiennym, a także zwalczyć przeziębienie lub gorączkę. Melisę stosowano też zewnętrznie na rany skóry i swędzące ukąszenia owadów. Świeże liście melisy uważano za lekarstwo na ukąszenia skorpionów i innych jadowitych zwierząt, a ich zapach odstraszał owady. Melisa jest również cenną rośliną miododajną, ponieważ jej kwiaty wytwarzają duże ilości wabiącego pszczoły nektaru.


Do produkcji wyciągu z melisy lekarskiej wykorzystuje się jej jasnozielone, karbowane liście oraz pędy kwiatowe. Wyciąg z melisy ma silne właściwości przeciwbakteryjne i przeciwzapalne. Zawiera również cytral i cytronellal - substancje silnie rozkurczowe stosowane jako środki uspokajające.


Walory kosmetyczne.

Cenne właściwości wyciągu z melisy lekarskiej znalazły swoje zastosowanie w produkcji kosmetyków. Ekstrakt z melisy działa uspokajająco, odprężająco, przeciwzapalnie i antyseptycznie, stąd zalecany jest jako odświeżający tonik do każdego rodzaju cery. Melisa oczyszcza i koi skórę, jak również łagodzi podrażnienia. Olejek z melisy lekarskiej zabija drobnoustroje, dlatego stosowany jest w leczeniu opryszczki i innych ran skóry. Stanowi również owadobójczy składnik bezpiecznych dla dorosłych i dzieci produktów odstraszających owady.

Melissa Officinalis Leaf Extract

Mentha Arvensis Leaf Extract

» wyciąg z liści mięty polnej

line

POCHODZENIE: Europa, Azja Zachodnia, Ameryka Północna

From
Line

Wiadomości botaniczne, pochodzenie i tradycja zastosowania.

Mięta polna, nazywana również dziką miętą, to szybko rozrastająca się, wieloletnia roślina zielna osiągająca wysokość 30 cm. Posiada charakterystyczną łodygę o czworokątnym przekroju, z której wyrastają niebiesko-zielone liście oraz skupiska drobnych kwiatów o barwie od białej poprzez różową, do jasnofioletowej. Kwitnienie przypada na czerwiec i lipiec. Cała roślina wydziela intensywny, orzeźwiający, słodko-gorzki aromat. Rośnie na piaszczystych i gliniastych glebach i jest skutecznym wskaźnikiem poziomu lustra wody. Pojawia się zarówno na stanowiskach silnie nasłonecznionych, jak i w półcieniu, jednak rośliny rozwijające się w pełnym słońcu mają intensywniejszy zapach.


Mięta polna to roślina występująca w klimacie umiarkowanym na terenach Europy, Azji Zachodniej i Środkowej, a także Ameryki Północnej. Rośnie bujnie wzdłuż brzegów rzek, strumieni i rowów melioracyjnych, a także na łąkach i pastwiskach. Jest także często uprawiana w ogródkach ziołowych oraz wysiewana jako uprawa towarzysząca w warzywnikach obok kapusty i pomidorów, od których odstrasza owady. Niegdyś miętę polną umieszczano także w spichlerzach, by ochronić zboże przed gryzoniami.


Świeże i suszone kwiaty i liście mięty polnej stosuje się jako domowy lek ziołowy. Herbata z mięty polnej łagodzi bóle głowy, obniża gorączkę i leczy zaburzenia trawienne. Ma również działanie uspokajające i reguluje funkcjonowanie układu nerwowego, a także wpływa korzystnie na pracę serca. Stosowana do płukania ust i gardła łagodzi bóle zębów, koi opuchnięte dziąsła i owrzodzenia w obrębie jamy ustnej.


Walory kosmetyczne.

Wyciąg z liści mięty polnej dodaje się do produktów kosmetycznych ze względu na to, że zawiera wysokie stężenia mentolu, który jest silnie działającym środkiem przeciwbakteryjnym, zalecanym przede wszystkim do pielęgnacji skóry tłustej ze skłonnością do trądziku. Wyciąg z liści mięty ma także właściwości uspokajające i kojące: łagodzi ból, ochładzając skórę i pobudzając przepływ krwi, dzięki czemu sprawdza się doskonale jako składnik maści na zwichnięcia i stłuczenia. Wyciąg z liści mięty polnej jest często stosowany jako środek odstraszający owady. Dodaje się go ponadto do produktów przeznaczonych do pielęgnacji włosów dla osób z przetłuszczającą się skórą głowy, ponieważ zapewnia uczucie świeżości i pomaga zwalczać łupież.

Mentha Piperita (Peppermint) Extract

» wyciąg z mięty pieprzowej

line

POCHODZENIE: Europa

From
Line

Wiadomości botaniczne, pochodzenie i tradycja zastosowania.

Dzięki badaniom archeologicznym wiemy, że mięta pieprzowa, szeroko stosowana jako aromat w produkcji słodyczy, czekolady czy gumy do żucia, towarzyszy człowiekowi od co najmniej dziesięciu tysięcy lat. Starożytni Grecy, Egipcjanie czy Indianie stosowali miętę jako środek na niestrawność, mdłości i owrzodzenia jamy ustnej. Była też popularnym lekarstwem na nerwy, a także środkiem pobudzającym, ponieważ wykazuje jednoczesne działanie uspokajające i energetyzujące.


Mięta pieprzowa pochodzi z Europy i powstała z krzyżówki mięty nadwodnej i mięty zielonej. Obecnie ta aromatyczna roślina ziołowa uprawiana jest na całym świecie. Jako mieszaniec mięta nie wytwarza nasion, ale rozprzestrzenia się szybko za pomocą podziemnych kłączy. W swoim naturalnym środowisku, zwłaszcza wzdłuż cieków wodnych i rowów melioracyjnych, mięta pieprzowa bywa bardzo inwazyjnym gatunkiem. Ma szerokie, ciemnozielone liście o czerwonawych żyłkach i wytwarza fioletowe kwiaty zebrane w gęste nibykłosy. Zawiera duże ilości mentolu, który odpowiada za jej charakterystyczny ostry pieprzowy smak, który następnie ustępuje przyjemnemu, odświeżającemu posmakowi. Miętę można stosować świeżo po zbiorze lub zasuszyć do dalszego przechowywania. Aby uzyskać wyciąg z mięty pieprzowej, świeże lub suszone liście zalewa się alkoholem. W celu otrzymania mocniejszego, bardziej aromatycznego i lotnego ekstraktu wyciskany lub destylowany olejek miętowy należy rozcieńczyć alkoholem.


Mięta pieprzowa stosowana jest od wieków w celach kulinarnych i medycznych. Dzięki silnemu działaniu przeciwzapalnemu i przeciwbakteryjnemu stanowi podstawowy lek na przeziębienia, ból gardła i suchy kaszel. Mięta działa też rozkurczowo, dzięki czemu rozluźnia mięśnie i przeciwdziała bolesnym skurczom. W wielu restauracjach podaje się miętę po posiłku, ponieważ wspomaga procesy trawienia.


Stosowana zewnętrznie mięta zmniejsza opuchliznę, redukuje stany zapalne i działa chłodząco na skórę. Dlatego wykorzystywana jest do łagodzenia bólu, podrażnień lub uczucia swędzenia. Miętę stosuje się również na ukąszenia owadów i siniaki.


Walory kosmetyczne.

Dzięki właściwościom łagodzącym, odświeżającym i antyseptycznym wyciąg z mięty pieprzowej stanowi doskonały składnik wielu nowoczesnych produktów kosmetycznych. Stosowany jest w kremach ściągających i antybakteryjnych oraz tonikach do skóry trądzikowej. Jako składnik szamponów do włosów normalnych, cienkich lub pozbawionych blasku pozostawia na skórze głowy przyjemne uczucie chłodu i sprawia, że włosy są odżywione i świeże. Wyciąg z mięty stosuje się również w wielu produktach do higieny jamy ustnej, kosmetykach do pielęgnacji ciała i dezodorantach.

Methyl Glucose Sesquistearate

Naturalny emulgator pozyskiwany z kukurydzy. Aprobowany przez ECOCERT do stosowania w kosmetykach naturalnych.

Mica

Naturalny minerał, lśniący i błyszczący. Bogata w krzemionkę mika wspomaga procesy budulcowe zachodzące w tkance łącznej oraz dodaje skórze witalności. Składnik organiczny.

Morinda Citrifolia (Noni) Extract

» wyciąg z owoców morwy indyjskiej (noni)

line

POCHODZENIE: Polinezja, Kostaryka, Dominikana, Tahiti, Hawaje

From
Line

Wiadomości botaniczne, pochodzenie i tradycja zastosowania.

Noni, czyli morwa indyjska, to szybko rosnące drzewo należące do rodziny marzanowatych (podobnie jak kawowiec). Osiąga do 9 metrów wysokości. Ma duże, błyszczące, ciemnozielone, głęboko żyłkowane liście o długości do 30 cm i szerokości do 15 cm. Drzewo dojrzewa po około 18 miesiącach, po czym zakwita i wydaje 4-8 kilogramów owoców miesięcznie przez cały rok. Na jednym drzewie często można jednocześnie zobaczyć pędy z kwiatami i pędy owocujące. Owoce noni są owalne, długości do 8 cm, i składają się z kilku pojedynczych jagód. Dojrzałe owoce żółkną i wydzielają wyjątkowo mocny serowy zapach. Morwa indyjska rośnie zarówno w zacienionych lasach jak i na odsłoniętych, nadmorskich terenach kamienistych i piaszczystych, ponieważ jest odporna na suszę i zasolenie.


Drzewo noni pochodzi z południowo-wschodniej Azji, ale dzięki starożytnym podróżnikom rozpowszechniło się w innych tropikalnych rejonach. Obecnie morwę indyjską uprawia się na Wyspach Pacyficznych, Polinezji, a także na Kostaryce, Barbadosie, Puerto Rico, Dominikanie, Tahiti i na Hawajach.


W medycynie ludowej noni jest znane od ponad 2 tysięcy lat. Rdzenni mieszkańcy Hawajów i Polinezji stosowali noni wewnętrznie na bolesne skurcze menstruacyjne, infekcje dróg moczowych i schorzenia układu pokarmowego i oddechowego. Owoce noni stosowano również do leczenia chorób skóry i łagodzenia bólu reumatycznego. Najnowsze badania naukowe wykazały, że sok z owoców noni może być pomocny w leczeniu raka, chorób przewlekłych takich jak choroby układu sercowo-naczyniowego, cukrzyca i artretyzm, a także chorób układu pokarmowego i oddechowego. Składniki soku mają też wspomagać naturalną odporność organizmu w walce z chorobą i zakażeniem.


Walory kosmetyczne.

Wyciąg z owoców noni stosuje się w wielu produktach kosmetycznych. Zawiera aminokwasy, minerały i witaminy, dzięki czemu odmładza skórę, usuwa oznaki zmęczenia i przywraca cerze blask. Duża zawartość witaminy C sprawia, że noni działa przeciwutleniająco i wyłapuje wolne rodniki, dlatego jest doskonałym składnikiem kosmetyków przeciwstarzeniowych. Wyciąg z owoców noni przywraca skórze zdrowy wygląd i usuwa podrażnienia i niedoskonałości dzięki dużej zawartości potasu. Zmniejsza również wchłanianie wody przez komórki skóry, dlatego stosowany jest w kosmetykach antycellulitowych. W kosmetykach do pielęgnacji włosów działa wzmacniająco, regenerująco i dodaje włosom objętości i blasku.

Myristyl Myristate

Ester powstający z połączenia tetradekanolu z kwasem mirystynowym. Emolient naturalnego pochodzenia. Ma postać ciała stałego przypominającego wosk o barwie białej lub kremowej. Znajduje zastosowanie jako środek wzmacniający skórę, emulgator i środek zmętniający. Nadaje kosmetykom przyjemną, miękką konsystencję, a także zapewnia suchy, pudrowy efekt po zastosowaniu balsamów i kremów. Poprawia konsystencję emulsji, sprawdza się również jako zagęstnik. Aprobowany przez ECOCERT do stosowania w kosmetykach naturalnych.

Niacinamide

Witamina B3. Jest niezbędnym składnikiem metabolizmu komórkowego, uczestniczącym w syntezie hormonów i protein. Posiada właściwości stymulujące mikrocyrkulację krwi. Brak możliwości pozyskania z natury.

Octyldodecyl Myristate

Naturalny emolient, czynnik kondycjonujący skórę. Aprobowany przez ECOCERT do stosowania w kosmetykach naturalnych.

Olea Europaea Fruit Oil

Olea Europaea Fruit Oil

Olea Europaea (Olive) Fruit Oil

» organiczny olej z owoców oliwki europejskiej

line

POCHODZENIE: Europa Południowa, Republika Południowej Afryki, Chile, Australia

From
Line

Wiadomości botaniczne, pochodzenie i tradycja zastosowania.

Oliwka to niewielkie, wiecznie zielone i długowieczne drzewo o charakterystycznie powykręcanym i sękatym pniu oraz srebrno-zielonych, podłużnie owalnych liściach. Drobne kwiaty białej barwy tworzą wiechy. Owocem drzewa oliwnego jest nieduży pestkowiec - pojedyncza pestka jest pokryta warstwą miąższu o wyrazistym smaku. Oliwki zbiera się jesienią, gdy są jeszcze zielone, lub zimą, gdy są fioletowo-czarne i w pełni dojrzałe.


Drzewo oliwne wywodzi się z Azji Mniejszej i Afryki Północnej. Jego uprawę rozpoczęto w Grecji ponad 7000 lat temu. Od tego czasu drzewa oliwne wtopiły się w krajobraz krajów śródziemnomorskich. Uprawia się je także w innych regionach o klimacie zbliżonym do śródziemnomorskiego, w takich krajach jak RPA, Chile czy Australia.


Kultury antyku uznawały drzewa oliwne i oliwę z oliwek za świętość i wykorzystywały je do różnych celów: jako pożywienie, formę pieniądza, lek, źródło światła, a także do celów kosmetycznych i obrzędowych. Egipcjanki stosowały aromatyzowaną oliwę z oliwek do odświeżania skóry. W starożytnej Grecji pokryte liśćmi gałązki oliwne, które symbolizowały obfitość, chwałę i pokój, wieńczyły skronie posągów bogów olimpijskich, zwycięzców igrzysk i bohaterów wojen. Oliwę z oliwek palono także w świątynnych lampkach oliwnych i rozpalano nią znicz olimpijski. Rzymianie korzystali z oliwy z oliwek w słynnych łaźniach, oczyszczając nią skórę i stosując ją do masażu. Drzewa oliwne i oliwa znalazły również swoje miejsce w Biblii: pojawiają się w niej jako symbol pokoju, mądrości, chwały, potęgi i czystości.


Współcześnie oliwki i oliwa z oliwek znajdują zastosowanie w kuchniach narodowych wielu państw. Oliwki zaliczają się do najpopularniejszych roślin uprawnych na świecie. Oliwa z oliwek to powszechnie stosowany składnik produktów kosmetycznych. Korzystny wpływ oliwy z oliwek na ogólny stan zdrowia wynika z wysokiej zawartości zarówno jedno-nienasyconych kwasów tłuszczowych, jak i przeciwutleniaczy.


Walory kosmetyczne.

Oliwa z oliwek do doskonały emolient o właściwościach łagodzących, ochronnych i nawilżających, które zawdzięcza wysokim stężeniom kwasów oleinowego i linolowego oraz witaminy E. Oliwa z oliwek znajduje często zastosowanie w produktach o działaniu regenerującym i przeciwstarzeniowym, przeznaczonych do pielęgnacji skóry i włosów. Zmiękcza tkanki i nawilża je, pozostawiając na powierzchni skóry ochronną warstwę o właściwościach przeciwutleniających. Oliwa pobudza także porost włosów.

Olea Europaea (Olive) Seed Powder

Naturalne drobinki peelingujące otrzymywane z pestek owoców oliwki. Przyspieszają złuszczanie naskórka, poprawiając jego wygląd. Aprobowane przez ECOCERT do stosowania w kosmetykach naturalnych.

Opuntia Ficus Indica (Cactus Pear) Fruit Extract

» wyciąg z owoców opuncji figowej

line

POCHODZENIE: Ameryka Środkowa

From
Line

Wiadomości botaniczne, pochodzenie i tradycja zastosowania.

Opuncja figowa (zwana też figą indyjską) to uprawiana w wielu krajach roślina z rodziny kaktusowatych, pochodząca z Meksyku i Ameryki Środkowej. Należy do roślin gruboszowatych, przystosowanych do życia na suchej glebie, i doskonale radzi sobie w bardzo suchych i gorących warunkach. Ma szerokie, zielone, plackowate łodygi, w których zachodzi fotosynteza, i ochronne ciernie, będące w rzeczywistości przekształconymi liśćmi. U ich podstawy rosną koliście rozmieszczone włoski, których dotknięcie powoduje podrażnienie skóry i dyskomfort, co zapewnia jeszcze lepszą ochronę przed roślinożercami. Opuncja osiąga do 3 metrów wysokości. Szybko się rozprzestrzenia i w wielu rejonach świata jest uważana za inwazyjny chwast. Wytrzymuje także mrozy do temperatury ok. -10°C.


W Ameryce Łacińskiej opuncja jest ważną rośliną uprawną, ale jej owoce jada się również w Stanach Zjednoczonych, Japonii i w Europie. Cała roślina jest jadalna. Opiekane lub gotowane mięsiste łodygi stanowią składnik wielu meksykańskich dań. Duże, słodkie owoce opuncji je się z reguły na surowo, schłodzone i obrane z grubej skórki. Są bardzo orzeźwiające i w smaku zbliżone do arbuza, ale dużo słodsze. Meksykanie od dawna sporządzają z nich dżemy i galaretki, a także napój alkoholowy zwany colonche.


Jeszcze przed podbojami hiszpańskimi opuncja była znana jako roślina lecznicza. Stosowano ją do leczenia cukrzycy, oparzeń skóry i chorób nerek. Obecnie sok z owoców opuncji stosuje się na gorączkę, owrzodzenia, kaszel i mdłości.


Walory kosmetyczne.

Wyciąg z owoców opuncji jest stosowany w kosmetykach jako środek nawilżający i ochronny. Ma charakter koloidalny i tworzy stabilne i łatwo rozsmarowujące się emulsje. Na powierzchni skóry tworzy mocny film ochronny i jednocześnie głęboko nawilża, pozostawiając uczucie świeżej i zdrowej skóry. Wyciąg z opuncji sprawdza się zwłaszcza w suchych i wietrznych warunkach, dlatego jest zalecanym składnikiem kosmetyków ochronnych na trudną pogodę, produktów przeciwsłonecznych i balsamów po opalaniu. Stosowany jest również w kosmetykach łagodzących i zmiękczających przeznaczonych do suchej, swędzącej skóry ze skłonnością do alergii.


Opuncja zawiera również saponoidy, dlatego jest idealnym środkiem myjącym do suchej i delikatnej skóry.

Orbingnya Oleifera Seed Oil

» organiczny olej babassu (olej z nasion palmy brazylijskiej)

line

POCHODZENIE: Brazylia

From
Line

Wiadomości botaniczne, pochodzenie i tradycja zastosowania.

Palma babassu, to wysokie i smukłe drzewo, które rośnie w kępach nad brzegami Amazonki i często wkracza na tereny pouprawne. Palma babassu dorasta do 30 metrów wysokości. Ogromna korona drzewa składa się z łukowato wygiętych, postrzępionych liści osiągających do 7 metrów długości. Chociaż roślina ta pochodzi z półpustynnych rejonów Brazylii, babassu rośnie najlepiej w klimacie tropikalnym, gdzie jest ciepło i słonecznie, a gleba jest wilgotna.


Jako najważniejsze bogactwo naturalne regionu palma babassu wykorzystywana jest do wielu różnych celów. Służy do produkcji drewna, smarów technicznych, pokryć dachowych, a także jako surowiec dla przemysłu spożywczego. Z orzechów babassu uzyskuje się olej babassu, który ma wiele zastosowań leczniczych: przyspiesza gojenie ran, obniża gorączkę i wykazuje działanie przeciwzapalne. Ma również uznane działanie kosmetyczne.


Plantacji babassu jest niewiele, dlatego większość orzechów zbiera się z dziko rosnących roślin. Orzechy są dostarczane do punktów zbiórki, a następnie suszone, obierane z twardej skorupki i wyciskane na zimno. Tak otrzymany olej ma postać białego, wonnego masła, a po rozpuszczeniu staje się przezroczysty. Olej babassu zawiera około 60% tłuszczu składającego się głównie z glicerydów, kwasu laurynowego i mirystynowego, i jest często stosowany zamiast oleju palmowego lub kokosowego.


Walory kosmetyczne.

Olej babassu to wartościowy składnik kosmetyczny odpowiedni dla wszystkich rodzajów cery. Działa nawilżająco, ale nie pozostawia na skórze błyszczącej, tłustej warstwy. Jego temperatura topnienia jest zbliżona do temperatury ludzkiego ciała, dlatego łatwo rozprowadza się na skórze, powodując najpierw efekt chłodzący, a potem pozostawiając gładki film ochronny. Olej babassu stosuje się w wielu różnych kosmetykach, takich jak kremy nawilżające, szampony, żele do kąpieli i pod prysznic, a także pomadki do ust.

Oryza Sativa (Rice) Powder

Proszek otrzymywany ze zmielonych ziaren ryżu pochodzącego z upraw organicznych. Ziarna ryżu zawierają około 90% skrobi, 7% glutenu i związków azotowych, 1% cukrów i 0,8% kwasów tłuszczowych. Ze względu na wysoką zawartość węglowodanów i białek ryż ma duże walory odżywcze. Zmielone na pył ziarna ryżu wykorzystuje się w leczeniu stanów zapalnych. Stosuje się je w formie okładów w celu złagodzenia objawów infekcji skóry. Składnik usuwa obumarłe komórki wierzchniej warstwy skóry, działa rozjaśniająco i poprawia strukturę naskórka. Składnik organiczny.

Panax Ginseng Root Extract

» wyciąg z korzenia żeń-szenia

line

POCHODZENIE: Azja Wschodnia

From
Line

Wiadomości botaniczne, pochodzenie i tradycja zastosowania.

Żeń-szeń to rosnąca powoli bylina osiągająca wysokość około 50 cm. Jej gładkie, obłe gałęzie są pokryte ciemnozielonymi liśćmi dłoniastozłożonymi składającymi się z długiego ogonka i trzech do pięciu podłużnych, piłkowanych listków. Roślina wytwarza niewielkie, białawe kwiaty, które tworzą okrągłe baldachy. Owoce żeń-szenia mają formę drobnych jagód, początkowo zielonych, później w miarę dojrzewania nabierających jaskrawoczerwonej barwy. We wnętrzu każdej jagody znajdują się dwa nasiona. Jagody tworzą kuliste skupiska na szczycie łodygi i pojawiają się dopiero u roślin trzyletnich. Korzenie żeń-szenia pozyskuje się od roślin, które wzrastały przez okres nie krótszy niż sześć lat. W przypadku żeń-szenia rosnącego w stanie dzikim tradycja nakazywała czekać nawet przez kilka dziesięcioleci, aby korzenie mogły osiągnąć pełną dojrzałość.


Żeń-szeń występuje w stanie naturalnym w kilku regionach Azji Wschodniej, w tym między innymi na terytorium Mandżurii, Chin, Japonii, Korei i Wschodniej Rosji. Roślina ta najlepiej rozwija się na ciemnych, wilgotnych, cienistych i wysoko położonych stanowiskach. Często można ją znaleźć na zboczach wąwozów i w ciemnych lasach liściastych.

 

Żeń-szeń jest najstarszą znaną w Azji rośliną leczniczą, którą otacza się największym szacunkiem. Jest stosowany w tradycyjnej medycynie chińskiej od ponad 2000 lat. Gdy około 100 lat temu intensywne zbiory korzeni dziko rosnącego żeń-szenia doprowadziły do niemal całkowitego wyniszczenia gatunku, Chiny, Korea oraz Rosja rozpoczęły uprawę i eksport żeń-szenia, wprowadzając zarazem monopol państwowy na obrót tym produktem.

 

Żeń-szeń słynie jako niezrównany „eliksir młodości", który wydłuża życie starców, i pomaga młodym pokonać przejściowe okresy wyczerpania. Żeń-szeń stosuje się samodzielnie lub w połączeniu z innymi ziołami w leczeniu szeregu rozmaitych chorób i dolegliwości, takich jak amnezja, zawroty głowy, migreny, konwulsje, wymioty, reumatyzm, dyzenteria, brak łaknienia, trudności przy porodzie, krwotoki wewnętrzne czy krwawienia z nosa. Ponadto żeń-szeń powszechnie uważa się za skuteczny afrodyzjak.


Walory kosmetyczne.

Żeń-szeń stanowi bogate źródło cukrów złożonych, którym zawdzięcza swoje właściwości nawilżające i zmiękczające. Regeneruje, odbudowuje i odżywia skórę, co sprawia, że znajduje zastosowanie jako cenny, skutecznie działający składnik produktów przeznaczonych do pielęgnacji zmęczonej, zniszczonej i wrażliwej skóry, czy to wokół oczu, czy też skóry dłoni. Żeń-szeń jest również przeciwutleniaczem o działaniu opóźniającym starzenie, co ma szczególne znaczenie w przypadku pielęgnacji skóry bardziej dojrzałej. Ze względu na właściwości tonizujące i pobudzające mikrokrążenie, zaleca się ponadto wykorzystywanie żeń-szenia w kosmetykach przeznaczonych do pielęgnacji skóry z plamami oraz w produktach do masażu nóg i stóp. Żeń-szeń może także służyć jako doskonała odżywka do włosów - zwłaszcza suchych, zniszczonych, wiotkich lub cienkich. Może być również stosowany w produktach do oczyszczania skóry lub usuwania makijażu przeznaczonych dla skóry tłustej.

Panthenol

Pantenol to prowitamina B5. Jest stosowany w przemyśle kosmetycznym jako substancja natłuszczająca, emolient i substancja nawilżająca ze względu na zdolność wnikania w głąb włosów i skóry. Natłuszcza i nawilża, łagodzi świąd i stany zapalne skóry oraz przyspiesza i reguluje gojenie uszkodzeń naskórka. Jest także powszechnie stosowany jako składnik preparatów przeznaczonych do leczenia poparzeń słonecznych. Jako składnik szamponów i odżywek do włosów pantenol działa nawilżająco i nadaje włosom blask. Brak możliwości pozyskania z natury.

Parfum

Naturalna kompozycja zapachowa, składająca się z olejków eterycznych pochodzenia roślinnego.

Passiflora Incarnata Extract

» wyciąg z męczennicy cielistej (passiflory)

line

POCHODZENIE: Europa, Południowo-Wschodnie Stany Zjednoczone

From
Line

Wiadomości botaniczne, pochodzenie i tradycja zastosowania.

Męczennica cielista, zwana również passiflorą, to szybko rosnące, wieloletnie pnącze o pnących lub płożących się pędach i licznych wąsach czepnych. Męczennica słynie z dużych, trójdzielnych liści osiągających długość 15 cm oraz wspaniałych, niezwykle ozdobnych, dużych kwiatów o średnicy dochodzącej do 7,5 cm. Złożone kwiaty męczennicy są zbudowane z dziesięciu białych płatków tworzących płytki kielich, nad którym wznosi się fioletowo-biała korona z białym, mięsistym słupkiem pośrodku. Męczennica rozkwita w lipcu. Kwiaty są zapylane przez owady takie jak trzmiele. Mięsisty owoc męczennicy ma postać owalnej, żółtawej jagody wielkości jaja. Męczennica cielista rozwija się najlepiej na dobrze przepuszczalnych glebach na stanowiskach od silnie nasłonecznionych po umiarkowanie zacienione. Gatunek ten jest jedynym mrozoodpornym przedstawicielem rodzaju męczennica.


Pnącze to pochodzi z południowo-wschodniej części Stanów Zjednoczonych, z obszarów rozciągających się od Teksasu aż po wschodnie wybrzeże kontynentu. Jest tam często spotykaną rośliną kwiatową tworzącą zarośla na poboczach dróg, wzdłuż torowisk i brzegów rzek. Indianie ze szczepu Czirokezów nazywali tę roślinę ocoee; od niej wywodzi się nazwa rzeki Ocoee oraz Doliny Ocoee w stanie Tennessee. Nazwę „męczennica" nadali tej roślinie na początku XVI wieku misjonarze, którzy wierzyli, że jej kwiaty symbolizują męczeńską śmierć Jezusa Chrystusa.


Rdzenni mieszkańcy Ameryki Północnej od setek lat traktują owoce męczennicy jako źródło pożywienia. Owoce można jeść na surowo lub po przetworzeniu w postaci dżemów i galaretek. Cała roślina, świeża lub po ususzeniu, była stosowana jako lek ziołowy skuteczny w leczeniu nadpobudliwości nerwowej i bezsenności ze względu na swoje właściwości przeciwskurczowe.


Walory kosmetyczne.

Ekstrakt z męczennicy cielistej jest stosowany w produktach kosmetycznych ze względu na działanie kojące i uśmierzające ból. Ekstrakt ten łagodzi napięcie mięśniowe i obniża ciśnienie krwi, działając odprężająco na skórę, dzięki czemu znajduje zastosowanie w kosmetykach do pielęgnacji ciała i twarzy. Wyciąg z męczennicy zawiera ponadto chryzynę - substancję łagodzącą dolegliwości skóry związane z podwyższonym poziomem testosteronu, takie jak zmiany trądzikowe czy łysienie.

Pelargonium Graveolens Plant Water

» woda z pelargonii pachnącej (geranium)

line

POCHODZENIE: Madagaskar, Południowa Afryka

From
Line

Wiadomości botaniczne, pochodzenie i tradycja zastosowania.

Pelargonia, zwana również geranium, to wieloletni półkrzew z rodziny bodziszkowatych o wiecznie zielonych liściach i drewniejącej, owłosionej łodydze. Osiąga do 1,2 m wysokości i 1 m szerokości. Liście są głęboko wycięte i składają się z trzech do pięciu części. Liczne włoski sprawiają, że mają aksamitnie miękką powierzchnię. Pelargonia kwitnie od maja do lipca. Kwiaty są białe lub jasnoróżowe. Cała roślina wydziela charakterystyczny, mocny zapach o cytrusowo-miętowo-różanej nucie. Pelargonia rośnie najlepiej na lekkich, dobrze zdrenowanych glebach obojętnych lub zasadowych. Potrzebuje dużo słońca i jest wrażliwa na mróz.


Pelargonia pochodzi z południowych rejonów Afryki. Obecnie jest uprawiana na całym świecie jako surowiec do destylacji olejków eterycznych, a także jako popularna ozdobna roślina doniczkowa.


Liście pelargonii można poddać destylacji z parą wodną, uzyskując olejki eteryczne, lub zalać wodą, uzyskując wodę geraniową. Oba produkty od wieków stosowane były w medycynie ludowej. Uważa się, że najmocniejszy olejek uzyskuje się z liści, które właśnie zaczynają żółknąć. Olejek stosowano dawniej do gojenia ran i leczenia infekcji i bólu gardła, a także do odświeżania skóry i odstraszania owadów. Liście, olejek lub wodę geraniową stosowano też wewnętrznie do łagodzenia dolegliwości menstruacyjnych, objawów menopauzy i nudności. W aromaterapii olejek geraniowy ma działanie odprężające, przeciwdepresyjne i uspokajające. Liście stosuje się również jako aromat do potraw i napojów alkoholowych. Świeże liście dodaje się do sałatek, a kandyzowane służą do dekoracji tortów.


Walory kosmetyczne.

Woda geraniowa stanowi ważny składnik wielu kosmetyków ze względu na swój aromat i właściwości farmaceutyczne. Doskonale oczyszcza tłustą skórę, wykazuje działanie przeciwzapalne i tonizujące oraz reguluje wydzielanie sebum, dzięki czemu zwalcza trądzik i łagodzi podrażnienia skóry. W kosmetykach do pozostałych rodzajów skóry wykazuje działanie uelastyczniające. Stanowi również składnik kosmetyków przeciw cellulitowi i obrzękom, ponieważ pobudza układ limfatyczny i wspomaga usuwanie nadmiaru wody z tkanek.


Olejek geraniowy to popularny składnik wielu perfum stosowany zamiast wody różanej.

Persea Gratissima (Avocado) Oil

» organiczny olej z awokado

line

POCHODZENIE: Południowa Afryka Ameryka Środkowa i Południowa

From
Line

Wiadomości botaniczne, pochodzenie i tradycja zastosowania.

Awokado, znane także pod nazwą owoc maślany lub smaczliwka, to owoc drzewa z gatunku należącego do tej samej rodziny roślin, co cynamonowiec czy wawrzyn. Drzewo awokado dorasta do 20 metrów. Ma prosty pień pokryty szorstką korą oraz gęstą koronę złożoną z dużych, ciemnozielonych liści o lancetowatym kształcie i długości do 25 cm. Kwiaty awokado są niepozorne. Owoce w kształcie gruszki, które mogą ważyć nawet 1 kg, zawierają umieszczoną centralnie, pojedynczą dużą pestkę. Mają żółto-zielony, tłusty miąższ oraz grubą, ciemnozieloną skórkę. Podobnie jak banany, owoce awokado rozwijają się na drzewie, lecz pełną dojrzałość osiągają w warunkach magazynowych już po zbiorze. Jedno drzewo awokado rodzi co roku do 120 owoców.


Awokado występuje w stanie dzikim w podzwrotnikowym klimacie Ameryki Środkowej i Południowej, gdzie słabe wiatry, temperatury utrzymujące się stale powyżej zera oraz wysoka wilgotność powietrza sprzyjają właściwemu zapylaniu i odpowiedniemu rozwojowi owoców. Jeżeli na plantacji awokado panują nieodpowiednie warunki glebowe i klimatyczne, drzewa nie rodzą owoców.

 

Owoce awokado zawierają lipidy (tj. kwasy tłuszczowe: oleinowy, palmitynowy i linolenowy), witaminy (A, E i D) oraz minerały takie jak potas, mangan, fosfor i krzem. Najstarsze świadectwa wykorzystywania owoców awokado do celów spożywczych pochodzą z Meksyku i są datowane na 10000 lat p.n.e. Aztekowie uznawali awokado za „owoc płodności" i wierzyli w jego zdolność zwiększania sprawności seksualnej.

 

Medycyna tradycyjna zalecała spożywanie owoców awokado w celu wzmocnienia kości, poprawy wzroku, zapobiegania wzdęciom oraz łagodzenia przebiegu przeziębień, bólów głowy i bólów reumatycznych. W dzisiejszych czasach uważa się, że dieta uwzględniająca duże ilości awokado obniża stężenie cholesterolu we krwi, pobudza łaknienie, stymuluje układ nerwowy i pomaga uregulować cykl menstruacyjny.


Walory kosmetyczne.

Ze względu na działanie zmiękczające, przeciwutleniające i opóźniające starzenie olej z owoców awokado stanowi powszechnie stosowany składnik produktów kosmetycznych, a zwłaszcza preparatów przeciwzmarszczkowych, nawilżających i zmiękczających szorstką skórę. Dzięki wysokiemu stężeniu witaminy E, olej awokado jest w stanie przenikać do najgłębszych warstw skóry, nadając jej gładkość i elastyczność oraz zapewniając odprężenie i zdrowy wygląd.


Olej z awokado znajduje ponadto zastosowanie jako składnik odżywek do włosów. Zawarte w nim witaminy i kwasy tłuszczowe regenerują i odżywiają zniszczone włosy, a równocześnie pobudzają ukrwienie skóry głowy, zapobiegając wypadaniu włosów.

Piptadenia Colubrina Peel Extract

Roślina pochodząca z brazylijskiego Lasu Deszczowego, bogata w polisacharydy. Odznacza się niezwykłymi własnościami nawilżającymi oraz odbudowującymi warstwę barierową skóry. Składnik organiczny.

Polyglyceryl-3 Diisostearate

Niejonowy emulgator W/O (woda/olej) naturalnego pochodzenia. Pozwala na emulgowanie do 30% fazy olejowej. Aprobowany przez ECOCERT do stosowania w kosmetykach naturalnych.

Polyglyceryl-3 Methylglucose Distearate

Emulgator pochodzenia roślinnego, niekiedy stosowany jako emolient. Jest to ester poligliceryny, substancja złożona z tłuszczów stałych i ciekłych, która zmienia swój stan skupienia w zależności od temperatury. Aprobowany przez ECOCERT do stosowania w kosmetykach naturalnych.

Polyglyceryl-3 Polyricinoleate

Emulgator pochodzenia roślinnego. Aprobowany przez ECOCERT do stosowania w kosmetykach naturalnych.

Polyglyceryl-4-Caprate

Naturalnego pochodzenia ester poliglicerynowego kwasu tłuszczowego. Stosowany jako środek natłuszczający i ułatwiający rozpuszczanie. Aprobowany przez ECOCERT do stosowania w kosmetykach naturalnych.

Polyhydroxy Stearic Acid

Środek zawieszający, stabilizator, emulgator naturalnego pochodzenia. Aprobowany przez ECOCERT do stosowania w kosmetykach naturalnych.

Polysorbate 80

Potasium Sorbate

Potassium Hydroxide

Wodorotlenek potasu zwany zasadą potasową. Składnik reakcji zmydlania, służący do produkcji mydeł, past i kremów do golenia. Aprobowany przez ECOCERT do stosowania w kosmetykach naturalnych.

Potassium Sorbate

Sorbinian potasu. Łagodnie działający konserwant stosowany w preparatach do pielęgnacji skóry jako alternatywa wobec parabenów. Jest to konserwant identyczny z naturalnymi, których odpowiedniki, w postaci chemicznie takich samych lub bardzo zbliżonych związków, występują w przyrodzie. Powstrzymuje lub opóźnia rozwój drobnoustrojów, chroniąc produkt przed utratą jakości. Aprobowany przez ECOCERT do stosowania w kosmetykach naturalnych.

Propylene Carbonate

Rozpuszczalnik, substancja napęczniająca do glinek mineralnych. Brak możliwości pozyskania z natury.

Prunus Amygdalus Dulcis (Sweet Almond) Fruit Water

» woda migdałowa

line

POCHODZENIE: Hiszpania

From
Line

Wiadomości botaniczne, pochodzenie i tradycja zastosowania.

Do produkcji wody migdałowej używa się owoców migdałowca słodkiego, zbieranych we wrześniu w Hiszpanii. "Prunus amygdalus" lub "Amygdalus communis" to drzewo z rodziny różowatych (Rosaceae), pochodzące z Azji Środkowej i Mniejszej. Ze względu na oleiste nasiona uprawiane jest w wielu krajach Europy, Azji i Ameryki.


Drzewo osiąga wysokość od 3 do 10 m, ma koronę szeroko rozgałęzioną, liście wąskie, lancetowate, o brzegach piłkowanych, o długości do 10 cm. Kwiaty migdałowca są promieniste 4-5-płatkowe, krótko-szypułkowe, białe lub różowe, które rozwijają sie przed liśćmi. Owocem jest śliwko-kształtny pestkowiec, o długości do 6 cm, o szarawozielonej, suchawej owocni, otwierającej się po osiągnięciu dojrzałości. Nasiona wyłuskane z pestek noszą nazwę migdałów. Owoce migdałowca potrzebują 7-8 miesięcy aby uzyskać całkowitą dojrzałość. Otaczająca nasiona skórka musi być usunięta, a migdały pozostawia się w suchym miejscu do wyschnięcia.


Woda migdałowa pozyskiwana jest w tradycyjnym procesie destylacji, w którym pozbawione skórki owoce migdałowca (migdały) poddawane są działaniu pary wodnej. Taki proces pozwala uzyskać z migdałów wodę roślinną, która zachowuje naturalne bogactwo składników, takich jak: substancje odżywcze, olejki eteryczne, substancje śladowe - makro i mikro elementy oraz sole mineralne.


Walory kosmetyczne.

Woda migdałowa, o pH kwasowym (poniżej 7), stanowi bogate źródło węglowodanów, minerałów oraz śladowych ilości witamin: A, E, B1, B2, B5, B6 oraz lipidów i protein. Cukry i proteiny znajdujące się w wodzie migdałowej odpowiedzialne są za własności emoliencyjne, dlatego substancja ta jest idealną bazą do produkcji kremów do twarzy i mleczek do ciała. Proteiny posiadają zdolność tworzenia na powierzchni skóry i włosów filmu ochronnego, z tego względu woda migdałowa stosowana jest w produktach wygładzających i nawilżających. Woda migdałowa zawiera również minerały, które dostarczają skórze energii niezbędnej dla prawidłowego funkcjonowania.

Prunus Amygdalus Dulcis (Sweet Almond) Oil

» organiczny olej ze słodkich migdałów

line

POCHODZENIE: Hiszpania

From
Line

Wiadomości botaniczne, pochodzenie i tradycja zastosowania.

Migdałowiec zwyczajny to drzewo liściaste z rodziny różowatych, osiągające wysokość 9 metrów. Posiada ciemną, głęboko pobrużdżoną korę oraz spiczasto zakończone, lancetowate liście o długości do 13 cm o drobno ząbkowanych brzegach. Kwiaty migdałowca, zazwyczaj rosnące parzyście, są biało-różowe lub różowe, rzadziej całkiem białe. Owocem migdałowca jest pestkowiec; mezokarp, początkowo miękki, twardnieje w miarę dojrzewania owocu. Nasiona migdałowca, powszechnie znane jako słodkie migdały, są jadalne.


Olej ze słodkich migdałów tłoczony z suszonych nasion migdałowca posiada niezwykle wszechstronne zastosowania jako skuteczny emolient ceniony zarówno za wyjątkową stabilność, jak i wysokie stężenie dwóch podstawowych składników znanych ze swego odżywczego działania na skórę: kwasu linolowego, czyli niezbędnego kwasu tłuszczowego Omega 6, oraz nienasyconych trójglicerydów.


Z uwagi na swą nadzwyczajną zdolność do naturalnego nawilżania skóry, olej ze słodkich migdałów znajduje powszechne zastosowanie w produkcji kosmetyków kolorowych i pielęgnacyjnych oraz produktów farmaceutycznych. Jako składnik pielęgnacyjny olej ze słodkich migdałów poprawia właściwości nawilżające i zmiękczające balsamów i kremów z filtrem przeciwsłonecznym.


Walory kosmetyczne.

Naturalna stabilność oleju ze słodkich migdałów w niskich temperaturach pozwala zwiększyć przejrzystość olejków kąpielowych, olejków do ciała oraz olejków do masażu, które są wystawione na działanie niskich temperatur. W kosmetykach kolorowych bezbarwny, bezwonny i neutralny w smaku olej ze słodkich migdałów umożliwia zapewnienie pożądanych właściwości nawilżających takim produktom jak pomadka do ust, tusz do rzęs, czy puder prasowany, przy równoczesnym zachowaniu smaku i koloru produktów. Dzięki wspomnianym zaletom olej ze słodkich migdałów stanowi ponadto skuteczny i niezawodny nośnik kompozycji farmaceutycznych.

Prunus Amygdalus Dulcis (Sweet Almond) Shell Powder

Drobinki z łupinek migdałów, stosowane jako naturalny środek eksfoliujący w preparatach peelingujących. Aprobowane przez ECOCERT do stosowania w kosmetykach naturalnych.

Prunus Amygdalus Dulcis Oil

Prunus Armeniaca Fruit Extract

Prunus Persica Fruit Extract

Pumice

Naturalny wulkaniczny środek ścierający, wykorzystywany w preparatach peelingujących. Aprobowany przez ECOCERT do stosowania w kosmetykach naturalnych.

Punica Granatum (Pomegranate) Fruit Extract

» organiczny wyciąg z owocu granatu

line

POCHODZENIE: Kraje Bliskiego Wschodu, Azja Południowa

From
Line

Wiadomości botaniczne, pochodzenie i tradycja zastosowania.

Granatowiec właściwy to okazały krzew lub niewielkie drzewo osiągające wysokość do 7,5 metra. Ze względu na wąskie, lśniące liście oraz duże, bardzo piękne, jaskrawoczerwone kwiaty o średnicy do 4 cm, granatowiec jest często uprawiany w celach ozdobnych. Jego najbardziej charakterystycznym elementem jest kulisty owoc z uwydatnioną nasadą kielicha, pokryty twardą i skórzastą, żółto-różową lub czerwoną łupiną. Wnętrze owocu jest podzielone na kilka komór gorzką w smaku, białą, gąbczastą błoną. Każdą z komór wypełnia do 300 twardych, graniastych nasion. Każde z nasion otacza różowo-czerwony miąższ o słodko-kwaśnym smaku.


Granatowiec rośnie w głębokich, gliniastych glebach o dobrej przepuszczalności w klimacie od umiarkowanego po zwrotnikowy; aby uzyskać doskonały smak owoców konieczne jest jednak zapewnienie krzewom wysokich temperatur oraz dużej wilgotności podłoża w okresie owocowania.


Granatowiec pochodzi z Iranu oraz terenów położonych w Północnych Indiach u podnóża Himalajów. Krzew ten udomowiono w czasach starożytnych na terenach Azji, Afryki i Europy okalających Morze Śródziemne. Obecnie większość światowej produkcji granatów pochodzi z Egiptu, Chin, Afganistanu, Pakistanu, Bangladeszu, Iranu, Iraku, Indii, Birmy i Arabii Saudyjskiej.


Granatowce uprawia się na Bliskim Wschodzie od wielu stuleci. Najstarsze dowody wykorzystywania granatów do celów konsumpcyjnych datuje się na rok 1000 p.n.e. Granaty były powszechnie stosowane w medycynie ajurwedyjskiej jako środek skutecznie zwalczający wiele dolegliwości. Ze względu na właściwości ściągające ekstrakt z kory, liści, niedojrzałych owoców oraz łupin granatów stosowano jako lek przeciwko biegunce, czerwonce oraz krwotokom. Sok z granatów pomaga również na nieżyt żołądka i jest zalecany jako zdrowa przeciwwaga w diecie obfitującej w słodycze i tłuszcze. Napar z kwiatów granatowca można stosować jako płukankę łagodzącą stany zapalne jamy ustnej i gardła oraz sprzyjającą leczeniu chorób przyzębia.


Walory kosmetyczne.

Wyciąg z granatów, będący bogatym źródłem witamin i soli mineralnych, stanowi często stosowany składnik szerokiej gamy produktów kosmetycznych. Wyciąg ten jest skutecznym środkiem opóźniającym starzenie ze względu na silne działanie przeciwutleniające, które zawdzięcza wysokiemu stężeniu witaminy C. Obecność witaminy C zapobiega ponadto ubytkom kolagenu w skórze, przyczyniając się do zachowania jej sprężystości.


Wyciąg z granatów jest cennym składnikiem produktów przeznaczonych do pielęgnacji skóry tłustej ze względu na wysoką zawartość cynku, który posiada zdolność zobojętniania kwasów i zwalczania bakterii, a tym samym sprzyja zachowaniu zdrowej cery.

Pyridoxine HCI

Witamina B6. Składnik niezbędny do prawidłowego funkcjonowania skóry. Jej niedobór prowadzi do uszkodzenia tkanki. Brak możliwości pozyskania z natury.

Pyrus Malus Fruit Extract

Pyrus Malus Fruit Extract

Rhodiola Rosea Root Extract

» wyciąg z korzeni różeńca górskiego

line

POCHODZENIE: Europa, Azja

From
Line

Wiadomości botaniczne, pochodzenie i tradycja zastosowania.

Różeniec górski, znany również jako „złoty korzeń", to roślina wieloletnia z rodziny gruboszowatych, osiągająca do 70 cm wysokości. Ma grube, złotawe kłącza o różowym wnętrzu i wytwarza żółte kwiaty o zapachu podobnym do zapachu róż, skąd wywodzi się nazwa rośliny. Rośnie głównie na glebach suchych i piaszczystych, na obszarze okołobiegunowym i w górach Europy i Azji. Szczególnie rozpowszechniona jest na Syberii. Surowcem zielarskim są zarówno kłącza, jak i korzenie różeńca.


Różeniec od wieków słynie ze swojej odporności, wytrzymałości i długowieczności. To prawdziwy mistrz sztuki przetrwania, który wykazuje niezwykłe właściwości adaptacyjne do trudnych i zmiennych warunków otoczenia. Uważa się, że poprawia wydolność organizmu i zdolność do pracy, zapewnia długowieczność, przeciwdziała chorobie wysokościowej, wzmacnia odporność, a także zwalcza zmęczenie, depresję, anemię, impotencję, dolegliwości ze strony układu pokarmowego, infekcje oraz zaburzenia pracy układu nerwowego.

Różeniec od wieków stosowany był w medycynie ludowej Rosji, Skandynawii i innych krajów północnych. Wikingowie stosowali różeniec by zwiększyć siłę i sprawność fizyczną. W mitologii greckiej jest mowa o Jazonie Argonaucie, którą zyskał niezwyciężoną siłę dzięki cudownemu balsamowi Prometeusza, przygotowanego na bazie złotego korzenia. Chińscy cesarze wysyłali wręcz wyprawy na Syberię po złoty korzeń. Przez wiele stuleci kilka syberyjskich klanów zazdrośnie strzegło wiedzy o tym, jak i gdzie zbierać dziko rosnącą roślinę. Legenda głosi, ten kto znajdzie złoty korzeń, zapewni sobie szczęście, zdrowie i dwieście lat życia!


Walory kosmetyczne.

Różeniec pomaga skórze zwalczać skutki stresu i zmęczenia. Cera odzyskuje młodzieńczą jędrność, a zmarszczki są znacznie mniej widoczne. Za przeciwzmarszczkowe właściwości różeńca odpowiadają związki o działaniu przeciwutleniającym, takie jak tyrozol, kwasy organiczne i flawonoidy. Wykazano również, że różeniec zwiększa poziom beta-endorfin we krwi, właściwie nie naruszając poziomów pozostałych badanych hormonów. Potwierdza to fakt, że wyciąg z różeńca nie tylko poprawia ogólny stan i wygląd skóry, ale również dostarcza uczucia błogości i przyjemności.

Rosa Centifolia Flower Water

» woda różana

line

POCHODZENIE: Pakistan, Maroko

From
Line

Wiadomości botaniczne, pochodzenie i tradycja zastosowania.

Woda różana zastosowana w kosmetykach Phenome otrzymywana jest z płatków róży Rosa centyfolia (róża stulistna), która rośnie w Maroko. Jest to krzew o wysokości 0,5 - 1 metra należący do rodziny Rosaceae. Posiada piękne, duże i pachnące kwiaty w kolorze różowym lub purpurowym. Po przekwitnięciu pozostają owoce - duże, czerwone, o stożkowatym kształcie. Wywodząca się z Kaukazu Rosa centifolia, uprawiana jest również w wielu rejonach wybrzeża śródziemnomorskiego o umiarkowanym klimacie: Syrii, Libanie, oraz w rejonie Grasse we Francji, które jest nazywane „zagłębiem perfumeryjnym".


Róże zbiera się przed otwarciem kwiatostanu, tak, aby nie doszło do rozłączenia płatków, w związku z tym zbiór róży jest szczególnie delikatną operacją. Największym wrogiem rośliny jest słońce, dlatego też zbiory przeprowadza się o świcie, kwiat po kwiecie, najszybciej jak to możliwe. O tej porze dnia kwiaty róży są bogatsze w składniki lotne - np. olejki eteryczne.
Woda różana pozyskiwana jest w tradycyjnym procesie destylacji, w którym płatki róży stulistnej, Rosa centyfolia, poddawane są działaniu pary wodnej. Umożliwia to pozyskanie wody roślinnej, która zachowuje naturalne bogactwo składników, takich jak olejki eteryczne, substancje odżywcze i substancje śladowe - makro i mikro elementy.


Walory kosmetyczne.

Woda różana, o pH kwasowym (poniżej 7), to bogate źródło olejków eterycznych, które są złożoną mieszaniną składającą się z ponad 100 różnych składników. W największej ilości obecny jest fenyloetanol, innymi ważnymi składnikami są monoterpeny, seskwiterpeny, kwasy fenolowe i ich estry oraz aldehydy. Dzięki silnemu zapachowi olejek nadaje wodzie bardzo wyraźny aromat. Woda różana zawiera antocyjanozydy, należące do grupy flawonoidów. Są to naturalne pigmenty o barwie czerwono - różowo - fioletowej, rozpuszczalne w wodzie, które występują w kwiatach i owocach róż. Woda różana zawiera śladowe ilości rozpuszczalnych w wodzie tanin, głównie kwas galusowy i jego pochodne. Inne, cenne składniki aktywne to aminokwasy.
Woda z róży posiada właściwości antyoksydatywne (antyoksydacyjne), głównie dzięki zawartości tanin (kwas galusowy) i olejków eterycznych. Dlatego jest doskonałą bazą do kosmetyków anti-aging (przeciwstarzeniowych). Taniny mają również zdolność do tworzenia delikatnego filmu na skórze, dlatego woda różana zalecana jest do kosmetyków o działaniu ściągającym i regulującym wydzielanie sebum. Zawarte w niej flawonoidy posiadają zdolności do wiązania się z włóknami kolagenu i elastyny, w efekcie skóra jest odporniejsza na degradujące działanie kolagenazy i elastazy. Dodatkowo flawonoidy wykazują działanie antyoksydatywne i łagodzące. Reasumując, woda różana jest idealna do produktów przeciwstarzeniowych, również do cery wrażliwej i naczynkowej - kremy do twarzy, pod oczy. Ze względu na działanie łagodzące i ścigające stosowana jest do mleczek, toników, lotionów, mgiełek i wód micelarnych. Dzięki olejkom eterycznym, woda różana stanowi idealną bazę do kosmetyków o działaniu odprężającym i relaksującym ciało.

Rosa Damascena Oil

» organiczny olejek różany z róży damasceńskiej

line

POCHODZENIE: Bułgaria

From
Line

Wiadomości botaniczne, pochodzenie i tradycja zastosowania.

Róża damasceńska to krzew liściasty osiągający wysokość 2 metrów. Jest to niezwykle dekoracyjna roślina o łodygach gęsto usianych mocnymi, zakrzywionymi kolcami i sztywnymi włoskami, szarozielonych, omszałych liściach i pastelowo-różowych kwiatach. Kwiaty róży damasceńskiej słyną z charakterystycznego zapachu o głębokiej i słodkiej, kwiatowej nucie podstawowej oraz korzennej nucie średniej. Róża damasceńska rośnie na dobrze przepuszczalnych, wilgotnych glebach na stanowiskach nasłonecznionych.


Róża damasceńska pochodzi z Bliskiego Wschodu, gdzie uprawiano ją już w czasach starożytnych, uznając za symbol miłości i piękna. Freski przedstawiające kwiaty róży odnaleziono w ruinach domów starorzymskich. W XII wieku w Jerozolimie sułtan Saladyn, po wypędzeniu Krzyżowców z Meczetu Omara, rozkazał obmyć świątynię wodą różaną.


Współcześnie różę damasceńską uprawia się na skalę przemysłową w celu pozyskania płatków, z których w drodze destylacji parowej otrzymuje się olejek eteryczny. Powszechnie uważa się, że olejek różany najwyższej jakości powstaje z surowca pochodzącego z plantacji położonych w Bułgarii.


Płatki róży damasceńskiej oraz woda różana są od stuleci stosowane jako pachnidło. Służą też do aromatyzowania potraw i są używane jako przyprawa: utarte na pył płatki róż to popularny składnik przepisów kuchni indyjskiej i bliskowschodniej. Olejek eteryczny z róży damasceńskiej znajduje zastosowanie w aromaterapii jako środek, który przywraca ciału równowagę, sprowadzając spokój i dobre samopoczucie.


Róża damasceńska słynie ze swych właściwości leczniczych. Woda różana stosowana wewnętrznie doskonale pobudza apetyt, ułatwiając przybieranie na wadze. Przynosi ponadto ulgę w przypadku bólów głowy, mdłości i bezsenności, a także astmy i kaszlu. Stosowana bezpośrednio na skórę łagodzi zmiany alergiczne, podrażnienia i wysypki.


Walory kosmetyczne.

Olejek eteryczny z róży damasceńskiej to jeden z najważniejszych składników używanych w przemyśle perfumeryjnym jako nuta bazowa wielu kompozycji zapachowych. Wchodzi w skład wielu produktów kosmetycznych z uwagi na swoje właściwości odświeżające, nawilżające i regenerujące. Olejek z róży damasceńskiej zmiękcza skórę i poprawia jej napięcie, nadając jej młody i piękny wygląd. Zalicza się do najbezpieczniejszych olejków eterycznych i jest często dodawany do środków higieny osobistej oraz produktów do pielęgnacji ciała i włosów, którym nadaje cudowną woń róż.

Rosa Gallica Extract

» organiczny wyciąg z róży francuskiej

line

POCHODZENIE: Europa Południowa i Środkowa

From
Line

Wiadomości botaniczne, pochodzenie i tradycja zastosowania.

Róża francuska, znana także pod nazwą róża prowansalska, róża aptekarska lub czerwona róża Lancasterów, to krzew liściasty dorastający do 120 cm wysokości. Jej łodygi pokrywają ciernie czerwonej barwy, a niebiesko-zielone, pierzasto złożone liście składają się z trzech do siedmiu blaszek liściowych. Roślina kwitnie raz do roku - późną wiosną lub na początku lata krzew pokrywa się pojedynczymi, wonnymi kwiatami intensywnie różowej barwy. Owoce mają owalny kształt i barwę od pomarańczowej po jaskrawo czerwoną. Róża francuska rośnie na dobrze przepuszczalnych glebach na stanowiskach od intensywnie nasłonecznionych po umiarkowanie zacienione. Jest w stanie przetrwać zimowe mrozy, jeśli temperatury nie spadają poniżej -35oC.


Róża francuska pochodzi z Europy Południowej i Środkowej, gdzie nadal występuje w warunkach naturalnych, tworząc rozległe, gęste zarośla. Często spotyka się ją na poboczach dróg; bywa także sadzona w charakterze żywopłotów lub uprawiana w ogrodach jako roślina ozdobna.
Róża francuska jest znana od najdawniejszych czasów - uprawiali ją już starożytni Rzymianie. Pliniusz Starszy w swoich opisach posługiwał się nazwą „róża z Miletu". Wizerunki kwiatów róży odnaleziono również wśród fresków zdobiących mury domostw w Pompejach. Róże francuskie były też powszechnie uprawiane w średniowiecznych ogrodach ze względu na swoje właściwości lecznicze. Różne odmiany róż francuskich jako pierwsze stały się obiektem zainteresowania hodowców na początku XIX wieku i stanowiły jeden z najważniejszych gatunków róż uprawianych w ogrodach i parkach w owym stuleciu. Dziś ponownie zyskują na popularności i pojawiają się w uprawie jako gatunek o znaczeniu historycznym.


Płatki i owoce róży francuskiej są od setek lat stosowane do celów kulinarnych i leczniczych. Świeże płatki używa się do garnirowania potraw; można je także kandyzować lub poprzez macerowanie otrzymać z nich wodę różaną, stosowaną często do aromatyzowania różnorodnych wyrobów cukierniczych, a zwłaszcza tureckiego rachatłukum. Herbata z owoców róży, która zawiera dużo witaminy C, pobudza układ odpornościowy; uważa się również, że jest skutecznym środkiem profilaktycznym i leczniczym w przypadku szkorbutu. Napar z płatków róży stosuje się wewnętrznie w leczeniu przeziębień, infekcji oskrzeli, nieżytu żołądka i biegunek. Ma on także zastosowanie w leczeniu stanów zapalnych oczu, bólu gardła oraz niewielkich ran i podrażnień skóry. Olejek eteryczny z róży francuskiej uzyskiwany z płatków w procesie destylacji parowej znajduje zastosowanie w aromaterapii jako naturalny środek antydepresyjny.


Walory kosmetyczne.

Naturalny wyciąg z róży jest bogatym źródłem polifenoli, proantocyjanidyn, tanin oraz glikozydów flawonowych. Związki te wykazują właściwości ściągające i przeciwbakteryjne oraz wychwytują wolne rodniki.

 

Olejek eteryczny z płatków róży francuskiej jest składnikiem wielu kompozycji zapachowych z uwagi na swój korzenny aromat. Bywa też często stosowany w produktach kosmetycznych do pielęgnacji ciała ze względu na działanie przeciwbakteryjne, ściągające i tonizujące. Olejek eteryczny z płatków róży jest szczególnie zalecany dla skóry dojrzałej, suchej lub podrażnionej, ponieważ sprzyja utrzymaniu odpowiedniego nawilżenia i wzmacnia naczynia włosowate.

Rosa Rugosa Flower

Naturalne płatki kwiatowe róży Rosa Rugosa. Aprobowane przez ECOCERT do stosowania w kosmetykach naturalnych.

Rose Oil

Naturalny olejek eteryczny z róży, wykazujący właściwości przeciwzapalne i odprężające. Aprobowany przez ECOCERT do stosowania w kosmetykach naturalnych.

Rosmarinus Officinallis Leaf Extract

» wyciąg z liści rozmarynu lekarskiego

line

POCHODZENIE: Hiszpania, Tunezja, Basen Morza Śródziemnego

From
Line

Wiadomości botaniczne, pochodzenie i tradycja zastosowania.

Rozmaryn to wieloletni, wiecznie zielony krzew o aromatycznych, wąskich jak igły liściach. Osiąga do 1,5 m wysokości. Zebrane w pęczki drobne kwiaty mogą być białe, fioletowe, różowe lub niebieskie. Rozmaryn potrzebuje dużo słońca i rośnie najlepiej na dobrze zdrenowanych, przeciętnie żyznych glebach. Jest stosunkowo odporny na suszę. Może rosnąć na glebach obojętnych i zasadowych, ale rośliny są mniejsze i bardziej aromatyczne na glebach dobrze zwapnionych.


Rozmaryn pochodzi z rejonu Morza Śródziemnego i jest znaną od wieków rośliną ziołową. Łacińska nazwa Rosmarinus oznacza morską rosę, ponieważ kwiaty rozmarynu przypominają krople rosy i roślina często występuje nad morzem. Obecnie rozmaryn uprawia się komercyjnie w większości krajów śródziemnomorskich, a także w Anglii, Meksyku i Stanach Zjednoczonych. Roślinę można też spotkać w przydomowych ogródkach obok kapusty, fasoli, marchewki czy szałwii.


Rozmaryn od dawna wykorzystywany był w medycynie ludowej i sztuce kulinarnej. Uważano na przykład, że poprawia pamięć, dlatego stał się jej symbolem. W średniowieczu rozmaryn wykorzystywano do ceremonii ślubnych jako znak miłości i wierności. Gałązka tej aromatycznej rośliny schowana pod poduszką miała odganiać koszmary. Rozmaryn był też składnikiem Wody Królowej Węgier, pierwszych europejskich perfum alkoholowych stworzonych w XIV w. dla węgierskiej królowej. Rozmaryn jest nadal chętnie stosowany w kuchniach wielu narodów, a herbatka z rozmarynu jest zalecana jako środek uspokajający i antyseptyczny.


Walory kosmetyczne.

Wyciąg z liści rozmarynu to popularny składnik wielu różnych kosmetyków. Wykazuje silne działanie antyseptyczne i przeciwzapalne dzięki dużej zawartości olejków lotnych, flawonoidów i kwasów fenolowych. Dlatego wyciąg z liści rozmarynu jest zalecany do pielęgnacji cery tłustej i trądzikowej, a także do tonizowania i oczyszczania skóry suchej. Wyciąg ma silne działanie odkażające, dlatego stosowany jest w produktach do higieny jamy ustnej jako neutralizator zapachu. Rozmaryn stosuje się również w produktach do pielęgnacji włosów, ponieważ działa odżywczo na wszystkie rodzaje włosów, wspomaga ich wzrost i rozjaśnia. Działa również odżywczo i stymulująco na cebulki włosowe, dzięki czemu włosy stają się mocniejsze i nie wypadają.

Rubus Chamaemorus (Cloudberry) Fruit Extract

» wyciąg z owoców maliny moroszka

line

POCHODZENIE: Kraje Skandynawskie, Syberia, Alaska

From
Line

Wiadomości botaniczne, pochodzenie i tradycja zastosowania.

Malina moroszka to rosnąca powoli, alpejska odmiana powszechnie znanej maliny. Krzew ten osiąga wysokość 25cm. Ma miękkie, pięcioklapowe liście oraz białe kwiaty przypominające kwiaty truskawki. Owoce, początkowo bladoczerwone, nabierają barwy złocisto-żółtej w miarę dojrzewania, które przypada na wczesną jesień. Miękkie i soczyste owoce mają charakterystyczny, cierpki smak. Moroszki występują na bagnach i podmokłych łąkach półkuli północnej, w strefie arktycznej i subarktycznej. Wytrzymują mrozy do -40oC.


Maliny moroszki występują w stanie dzikim na terenie Skandynawii, w krajach nadbałtyckich, północnej Rosji, Kanadzie i na Alasce. Niekiedy spotyka się je również na wrzosowiskach Wielkiej Brytanii i Irlandii. Większość owoców pozyskuje się z roślin dziko rosnących, chociaż istnieje również kilka plantacji położonych na północnych wybrzeżach Norwegii.


Świeże moroszki od stuleci spożywa się na surowo, ponieważ są bogatym źródłem witaminy C. Moroszki zawierają znaczne ilości kwasu benzoesowego, który jest naturalną substancją konserwującą. Dzięki temu długo zachowują świeżość - niegdyś żeglarze zabierali je ze sobą w rejsy dla ochrony przed szkorbutem. W dawnym ziołolecznictwie krajów skandynawskich napar z liści moroszki stosowano w leczeniu infekcji układu moczowego. Współcześnie moroszka w dalszym ciągu stanowi ważny element diety ludzi zamieszkujących regiony arktyczne i subarktyczne. Moroszki spożywa się na surowo lub po przetworzeniu - w postaci dżemów, galaretek, soków i napojów alkoholowych.


Walory kosmetyczne.

Wyciąg z owoców moroszki to ważny składnik wielu produktów kosmetycznych, do których dodaje się go w charakterze naturalnego środka konserwującego. Wyciąg ten jest ponadto bogaty w witaminę C oraz kwas elagowy. Oba te związki są silnymi przeciwutleniaczami, które często znajdują zastosowanie w produktach opóźniających starzenie. Wyciąg z moroszek stosowany zewnętrznie tworzy na powierzchni skóry ochronną warstwę, która zabezpiecza skórę przed działaniem słońca, wiatru i mrozu dzięki wysokiej zawartości witamin A i E. Wyciąg z moroszek jest znany także z doskonałych właściwości nawilżających i kojących - zaleca się jego stosowanie w produktach przeznaczonych dla skóry suchej, wrażliwej lub spierzchniętej. Jako składnik kosmetyków do pielęgnacji włosów wyciąg z moroszek zwalcza łupież i pielęgnuje skórę głowy, a także wzmacnia łamliwe włosy.

Salvia Officinalis Leaf Extract

» wyciąg z liści szałwii lekarskiej

line

POCHODZENIE: Albania, północna część Morza Śródziemnego

From
Line

Wiadomości botaniczne, pochodzenie i tradycja zastosowania.

Szałwia to szeroko rozpowszechniona roślina przydomowa i lecznicza z rodziny jasnotowatych, wywodząca się z basenu Morza Śródziemnego. Ta krótko bytująca, częściowo zdrewniała krzewinka jest popularna w uprawie, jednak brak odporności na mrozy sprawia, że w chłodniejszych strefach klimatycznych uprawia się ją jako roślinę jednoroczną lub doniczkową. Szałwia najlepiej rozwija się na dobrze odwodnionych glebach bogatych w wapń, na stanowiskach nasłonecznionych. Zielonoszare liście i fioletowe kwiaty tego wiecznie zielonego krzewu słyną z pieprznego smaku i cytrynowego, lekko gorzkiego aromatu.


Szałwia jest znana od starożytności jako roślina lecznicza pomocna w leczeniu wielu schorzeń, takich jak dolegliwości żołądkowe, ukąszenia węży, a nawet bezpłodność u kobiet. Właściwości lecznicze szałwii zyskały jej największą popularność w czasach średniowiecza. Słowo „szałwia" wywodzi się od łacińskiego czasownika „salvere", który oznacza „ocalić" lub „uzdrowić". W wielu częściach świata szałwię uznawano ponadto za talizman przynoszący szczęście.


Współcześnie szałwia jest popularną przyprawą kuchenną, stosowaną zwłaszcza jako dodatek do ciężkostrawnych, tłustych potraw, a także popularnym w domowych apteczkach lekiem ziołowym ułatwiającym trawienie. Napar z szałwii stosuje się jako środek odkażający oraz płyn do płukania łagodzący ból w przypadku infekcji gardła, jamy ustnej lub dziąseł. Świeże liście są niekiedy używane do czyszczenia zębów, a przez niektórych uważane także za skuteczny środek uśmierzający ból zębów. Liście szałwii stosowane zewnętrznie łagodzą podrażnienia skóry spowodowane przez ukąszenia owadów.


Walory kosmetyczne.

Szałwia jest uprawiana w wielu regionach Europy i powszechnie wykorzystywana w przemyśle kosmetycznym, farmaceutycznym oraz w produktach dla domu. Olejek eteryczny oraz wyciągi z szałwii znajdują zastosowanie w przemyśle perfumeryjnym ze względu na orzeźwiający zapach, natomiast sama kompozycja zapachowa jest wykorzystywana w środkach odstraszających owady.


Zaleca się stosowanie wyciągu z szałwii w produktach do pielęgnacji włosów, a zwłaszcza w kosmetykach do włosów ciemnych. Wyciąg z szałwii wchodzi również w skład produktów przeznaczonych do higieny jamy ustnej jako doskonały dodatek smakowy do pasty do zębów, posiadający dodatkowo właściwości odkażające i gojące, zalecany przede wszystkim w przypadku zakażeń jamy ustnej i dziąseł.


Olejek eteryczny z szałwii użyty jako składnik produktów do masażu łagodzi bóle reumatyczne oraz bóle mięśni i stawów.

Salvia Sclarea Oil

» olejek eteryczny z szałwii

line

POCHODZENIE: północna część Morza Śródziemnego

From
Line

Wiadomości botaniczne, pochodzenie i tradycja zastosowania.

Szałwia muszkatołowa to dwuletnia lub krótko bytująca wieloletnia roślina zielna. Ma duże, szaro-zielone liście o wełnistej powierzchni, które mogą osiągnąć nawet 20 cm długości i 13 cm szerokości. Liście tworzą rozetę okalającą położoną centralnie łodygę. W okresie kwitnienia roślina dorasta do 90 cm wysokości i nawet 30 cm średnicy. Kwitnienie przypada na czerwiec i lipiec. Białe, różowe lub bladofioletowe kwiaty tworzą skupiska wyrastające z głównej łodygi, która często ugina się pod ich ciężarem. Woń kwiatów jest niezwykle silna, o delikatnej nucie orzechów i gałki muszkatołowej - według niektórych przyjemna, zdaniem innych odpychająca. Szałwia muszkatołowa występuje na dobrze przepuszczalnych, lekkich, piaszczystych glebach na silnie nasłonecznionych stanowiskach. Najlepiej rozwija się na terenach wilgotnych.


Szałwia muszkatołowa występowała pierwotnie na terenach Azji Środkowej oraz w północnej części Basenu Morza Śródziemnego. Współcześnie uprawia się ją na całym świecie dla jej olejków eterycznych, otrzymywanych metodą destylacji parowej z łodyg, kwiatów i liści. Panuje powszechna opinia, że olejki najlepszej jakości uzyskuje się z surowca roślinnego pochodzącego z plantacji położonych w Anglii, Francji i południowej Rosji. Uważa się także, że olejki eteryczne z roślin uprawianych na większych wysokościach mają silniejszą woń.


Szałwia muszkatołowa jest wykorzystywana w ziołolecznictwie od wielu stuleci. Starożytni Rzymianie stosowali napar z szałwii muszkatołowej do przemywania oczu, natomiast w średniowieczu środek ten stosowano wewnętrznie w leczeniu niestrawności, dolegliwości układu moczowego oraz zaburzeń menstruacji. Miksturę sporządzoną z gotowanych liści szałwii muszkatołowej, miodu i octu stosowano zewnętrznie w leczeniu infekcji skóry. Ziele to zyskało ponadto sławę jako skuteczny afrodyzjak i było popularnym składnikiem eliksirów miłosnych.


Liście szałwii muszkatołowej są jadalne i mogą być spożywane na surowo lub po ugotowaniu. Suszone liście stosuje się do przyprawiania potraw oraz aromatyzowania win, a zwłaszcza muskatów, a także niektórych wyrobów tytoniowych. Olejek eteryczny z szałwii muszkatołowej nazywany niekiedy olejkiem muszkatowym, znajduje zastosowanie w aromaterapii jako środek pobudzający, regenerujący i rewitalizujący, który pomaga złagodzić silne napięcie. Odkryto także, że skutecznie wspomaga leczenie paranoi i stanów depresyjnych. Olejek muszkatowy jest również surowcem wykorzystywanym jako składnik kompozycji zapachowych i utrwalacz w przemyśle perfumeryjnym i kosmetycznym.


Walory kosmetyczne.

Olejek eteryczny z szałwii muszkatołowej wykazuje silne działanie tonizujące. Znajduje zastosowanie jako składnik produktów kosmetycznych przeznaczonych dla skóry przesuszonej i nadmiernie tłustej, ponieważ skutecznie reguluje wytwarzanie sebum i ma silne właściwości ściągające. Jest również wykorzystywany w produktach do pielęgnacji włosów przetłuszczających się ze skłonnością do łupieżu. Dzięki swoim właściwościom grzybobójczym olejek eteryczny z szałwii muszkatołowej sprawdza się ponadto jako składnik kosmetyków do pielęgnacji stóp o działaniu przeciwgrzybiczym. Silne działanie odkażające i gojące tego olejku sprzyja regeneracji skóry po zabiegach chirurgicznych i pomaga ukryć różnego rodzaju niedoskonałości skóry.

Shorea Stenoptera Seed Butter

» organiczne masło shorea z orzechów illipe

line

POCHODZENIE: Borneo Malezja, Indonezja

From
Line

Wiadomości botaniczne, pochodzenie i tradycja zastosowania.

Shorea, znana również jako jasnoczerwone drzewo meranti, to wysokie drzewo liściaste występujące w lasach tropikalnych. Osiąga ono wysokość do 20m. Pień, często wspierany przez korzenie przyporowe, jest pokryty szarobrązową korą. Zielone, elipsoidalne liście o długości dochodzącej do 15cm są gładkie i skórzaste z wierzchu, a nagie od spodu. Drzewo broni się przed bakteriami, grzybami i szkodnikami, wydzielając oleistą żywicę o wyrazistym zapachu, nazywaną przez miejscowych dammar. Liście zawierają ponadto garbniki - substancje o cierpkim smaku - dzięki czemu roślina jest nieatrakcyjna dla roślinożerców.


Pomimo szybkiego tempa wzrostu musi upłynąć aż 25 lat, nim Shorea osiągnie dojrzałość. Kwitnienie przypada na wrzesień i październik. Bladożółte kwiaty wydzielające charakterystyczną woń otwierają się o zmierzchu.
Zbiór owoców znanych jako orzechy illipe trwa od stycznia do marca następnego roku. Orzechy znajdują się w cienkiej łupinie, podobnie jak u żołędzi osadzonej w miseczce oraz zwieńczonej jaskrawoczerwonymi skrzydlastymi wyrostkami. Owoce są wprawdzie rozsiewane przez wiatr, jednak ze względu na budowę, która wymusza ruch wirowy, stosunkowo szybko opadają na ziemię; rzadko znajduje się je w odległości większej niż 50 metrów od drzewa. Orzechy zbiera się z ziemi, a następnie suszy. Z uzyskanych w ten sposób orzechów o brązowej barwie otrzymuje się masło illipe, które często stosuje się jako zamiennik masła kakaowego.


Shorea stenoptera to gatunek endemiczny występujący w Malezji i Indonezji, gdzie porasta podmokłe lasy deszczowe oraz okresowo zalewane piaszczyste brzegi rzek. Drzewa tego gatunku na ogół rosną w stanie dzikim i nie są uprawiane. Shorea jest znana jako Tengkawang Tunguz w Indonezji i Engkabang w Malezji.


TRADYCYJNE ZASTOSOWANIA


Orzechy illipe tradycyjnie wykorzystuje się do celów spożywczych, leczniczych, do pielęgnacji skóry oraz do wyrobu świec. Masło illipe powszechnie stosuje się jako przyprawę do ryżu, balsam leczniczy na oparzenia oraz środek utrzymujący właściwe nawilżenie skóry.

 


Walory kosmetyczne.

Masło illipe zawiera trójglicerydy. Stanowi bogate źródło kwasu palmitynowego, stearynowego i oleinowego. Taki skład umożliwia uzyskanie trwałej, łatwej do rozprowadzenia emulsji, która nadaje skórze jedwabistą gładkość, nie pozostawiając na jej powierzchni tłustego filmu. Stosowanie masła illipe jest zalecane w pielęgnacji chronicznie przesuszonej, szorstkiej skóry oraz skóry dojrzałej, a także w leczeniu oparzeń słonecznych i odleżyn. Dzięki substancjom aktywnym masło illipe hamuje degenerację komórek skóry i przywraca jej naturalną elastyczność, zapobiegając powstawaniu zmarszczek. Dodane do produktów przeznaczonych do pielęgnacji włosów, masło illipe poprawia nawilżenie włosów i nadaje im połysk.

Silica

Krzemionka. Naturalny minerał, powszechnie stosowany jako składnik pudrów kosmetycznych. Nadaje skórze gładkość. Aprobowany przez ECOCERT do stosowania w kosmetykach naturalnych.

Simmondsia Chinensis (Jojoba) Seed Oil

» organiczny wyciąg z nasion jojoby

line

POCHODZENIE: Chiny, Meksyk, południowa część Stanów Zjednoczonych, Argentyna, Australia

From
Line

Wiadomości botaniczne, pochodzenie i tradycja zastosowania.

Jojoba to wiecznie zielony krzew zwany niekiedy bukszpanem chińskim. Roślina ta pochodzi z pustyń Sonora i Mojave rozciągających się na terenach Meksyku i stanu Arizona w USA. Krzew jojoby ma grube, szaro-zielone liście oraz niepozorne, żółto-zielone kwiaty. Rodzi twarde, owalne orzechy barwy ciemnobrązowej. Orzechy jojoby zbiera się w celu pozyskania ciekłego wosku powszechnie znanego jako olej z nasion jojoby. Ta bezwonna i bezbarwna ciecz jest nadzwyczaj odporna na utlenianie i charakteryzuje się niezwykłym składem chemicznym zbliżonym bardziej do składu ludzkiego sebum lub tranu z wieloryba niż do składu zwykłego oleju roślinnego.


Jojoba zawdzięcza swoja nazwę plemieniu O'odham, rdzennym mieszkańcom pustyni Sonora, którzy przez setki lat używali i wysoko cenili olej z nasion jojoby. Dodawali go do produktów kosmetycznych i leków, takich jak balsamy do ciała czy odżywki do włosów, a także stosowali jako uzupełnienie diety tłumiące głód w okresach, gdy brakowało żywności. Z prażonych nasion jojoby parzono także napój zbliżony do współczesnej kawy.


Dziś krzewy jojoby uprawia się powszechnie na terenach pustynnych i półpustynnych, przede wszystkim w Argentynie, Australii, Izraelu, Meksyku, Palestynie, Peru, a także w USA. Na całym świecie olej z nasion jojoby coraz częściej zastępuje tran, przyczyniając się tym samym do ocalenia wielorybów przed wyginięciem.


Walory kosmetyczne.

Olej z nasion jojoby jest uważany za jeden z najważniejszych składników produktów kosmetycznych. Olej ten tworzy na powierzchni naskórka cienką, nietłustą powłokę lipidową o silnych właściwościach natłuszczających, która zwiększa elastyczność i sprężystość skóry, nadając jej równocześnie aksamitną gładkość. Olej z nasion jojoby jest ponadto znany jako skuteczny środek oczyszczający, kondycjonujący, nawilżający i zmiękczający zarówno skórę, jak i włosy - z tego względu często można go znaleźć w składzie różnorodnych produktów kosmetycznych przeznaczonych do pielęgnacji włosów, ciała i twarzy.

Simmondsia Chinensis Seed Oil

Sodium Ascorbyl Phosphate

Witamina C. Jeden z najefektywniejszych przeciwutleniaczy. Chroni komórki skóry przed atakiem wolnych rodników, uczestniczy w syntezie elastyny i kolagenu, zapewnia delikatne działanie przeciwbakteryjne. Brak możliwości pozyskania z natury.

Sodium Benzoate

Środek chroniący produkty przed atakiem bakterii, drożdżaków i pleśni. Substancja biostatyczna o właściwościach biobójczych. Jest to konserwant identyczny z naturalnymi, których odpowiedniki, w postaci chemicznie takich samych lub bardzo zbliżonych związków, występują w przyrodzie. Aprobowany przez ECOCERT do stosowania w kosmetykach naturalnych.

Sodium Carboxymethyl Betaglucan

Substancja wiążąca, regulator konsystencji fazy wodnej. Wspomaga system ochronny skóry, buduje na jej powierzchni film ochronny. Brak możliwości pozyskania z natury.

Sodium Chloride

Powszechnie znana sól kuchenna, której białe kryształy łatwo chłoną wodę, wydobywając ją z otoczenia. Działanie osmotyczne soli ma wpływ tonizujący i stymulujący. Sól czyści i odkaża, a także pobudza krążenie krwi w naczyniach włosowatych. Aprobowana przez ECOCERT do stosowania w kosmetykach naturalnych.

Sodium Hyaluronate

Sól sodowa kwasu hialuronowego, będąca naturalną składową tkanki skórnej. Wykazuje doskonałe działanie nawilżające, wiążące wodę w naskórku. Aprobowana przez ECOCERT do stosowania w kosmetykach naturalnych.

Sodium Hydroxide

Wodorotlenek sodowy. Regulator pH. Aprobowany przez ECOCERT do stosowania w kosmetykach naturalnych.

Sodium Lactate

Naturalna sól sodowa kwasu mlekowego. Pomaga utrzymać wilgoć w skórze. Aprobowana przez ECOCERT do stosowania w kosmetykach naturalnych.

Sodium Phytate

Naturalny środek ochronny bazy produktu. Aprobowany przez ECOCERT do stosowania w kosmetykach naturalnych.

Sodium Polyacrylate

Emulgator polimerowy o właściwościach stabilizujących, zagęszczających i emulgujących, stosowany w emulsjach przeznaczonych do pielęgnacji skóry. Brak możliwości pozyskania z natury.

Sodium Starch Octenylsuccinate

Sól sodowa oktenylobursztynianu skrobiowego. Absorbent, stabilizator emulsji, regulator lepkości naturalnego pochodzenia. Aprobowany przez ECOCERT do stosowania w kosmetykach naturalnych.

Sodium Stearoyl Glutamate

Emulgator naturalnego pochodzenia, stosowany w emulsjach typu olej w wodzie. Aprobowany przez ECOCERT do stosowania w kosmetykach naturalnych.

Sodium Stearoyl Lactylate

Emulgator pochodzenia naturalnego. Aprobowany przez ECOCERT do stosowania w kosmetykach naturalnych.

Sorbitan Oleate

Sorbitan Olivate

Monooleinian sorbitolu. Emulgator naturalnego pochodzenia, stosowany w emulsjach typu olej w wodzie, nadający produktom konsystencję ciekłego kryształu. Wspomaga zmniejszenie procesu utraty wody przez naskórek. Składnik organiczny.

Sorbitol

Czynnik nawilżający, zatrzymujący wilgoć w skórze. Aprobowany przez ECOCERT do stosowania w kosmetykach naturalnych.

Spent Grain Wax

Wosk otrzymywany z ziaren jęczmienia. Bogaty w kwas linolenowy, unikalne fitosterole i nasycone kwasy tłuszczowe. Polecany do skóry suchej i wrażliwej. Posiada własności łagodzące i przeciwdziałające podrażnieniom. Aprobowany przez ECOCERT do stosowania w kosmetykach naturalnych.

Squalane

Roślinny skwalan będący naturalnym emolientem o licznych właściwościach kosmetycznych: zwiększa miękkość i elastyczność skóry, odbudowuje i przywraca właściwości ochronne płaszcza lipidowego, nawilża, chroni przed przenikaniem szkodliwych składników środowiskowych, posiada własności przeciwutleniające, odżywia, natłuszcza skórę, tworzy na powierzchni film ochronny. Składnik o niskim stopniu komedogenności. Aprobowany przez ECOCERT do stosowania w kosmetykach naturalnych.

Stearic Acid

Kwas tłuszczowy pochodzenia roślinnego, w postaci ciała stałego. Po zobojętnieniu pełni funkcję emulgatora w emulsjach typu olej w wodzie. Aprobowany przez ECOCERT do stosowania w kosmetykach naturalnych.

Stearyl Citrate

Składnik naturalnego pochodzenia. Stosowany jako rozpuszczalny w tłuszczach związek chelatujący. Aprobowany przez ECOCERT do stosowania w kosmetykach naturalnych.

Steralkonium Hectorite

Naturalna glinka hektorytowa. Substancja wpływająca na kształtowanie struktury produktu kosmetycznego. Aprobowana przez ECOCERT do stosowania w kosmetykach naturalnych.

Sucrose

Cukier. Stosowany w kosmetyce jako naturalny środek peelingujący oraz utrzymujący wilgoć w skórze. Aprobowany przez ECOCERT do stosowania w kosmetykach naturalnych.

Sucrose Dilaurate

Naturalny emulgator pochodzenia cukrowego. Aprobowany przez ECOCERT do stosowania w kosmetykach naturalnych.

Sucrose Laurate

Naturalny emulgator pochodzenia cukrowego. Aprobowany przez ECOCERT do stosowania w kosmetykach naturalnych.

Sucrose Trilaurate

Naturalny emulgator pochodzenia cukrowego. Aprobowany przez ECOCERT do stosowania w kosmetykach naturalnych.

Thymus Vulgaris Flower/Leaf Extract

» organiczny wyciąg z liści tymianku (macierzanki)

line

POCHODZENIE: Polska, Hiszpania, Francja, Maroko

From
Line

Wiadomości botaniczne, pochodzenie i tradycja zastosowania.

Tymianek jest wieloletnią, intensywnie pachnącą rośliną zielną o drewniejących łodygach i drobnych, szarozielonych listkach. Dorasta do 40 cm i silnie się rozkrzewia. Ma drobne, białe lub bladofioletowe kwiaty, które rozwijają się w ciągu całego sezonu wegetacyjnego, trwającego od początku lata do końca jesieni. Roślina ta łatwo rozmnaża się przez podział lub rozsiewanie drobnych nasion, które wytwarza w wielkiej liczbie.


Tymianek pochodzi z zachodniej części Basenu Morza Śródziemnego, przede wszystkim z południowych Włoch. Rośnie w miejscach silnie nasłonecznionych, na dobrze przepuszczalnych, skalistych glebach poniżej 2500 m n.p.m. Na całym świecie tymianek stosuje się do celów kulinarnych jako aromatyczną przyprawę. Co za tym idzie, jest on uprawiany niemal w każdym kraju. Uprawę tymianku do celów handlowo-przemysłowych prowadzi się głównie na południu Francji, w Hiszpanii, Maroku i Ameryce Północnej.

 

Tymianek był stosowany do celów kosmetycznych i leczniczych już w czasach starożytnych. Egipcjanie wykorzystywali go podczas balsamowania zwłok; Grecy stosowali go w łaźniach i kadzidłach świątynnych. Uważa się, że tymianek upowszechnili w Europie starożytni Rzymianie, którzy palili w pomieszczeniach kadzidła z tymianku, aby odświeżyć powietrze. W średniowieczu gałązki tymianku wkładano między poduszki, by przywołać spokojny sen i zapobiec koszmarom. Kobiety wręczały tymianek rycerzom i wojownikom, wierzono bowiem, że jego zapach dodaje odwagi walczącym.

 

Do celów leczniczych stosuje się napar z tymianku, który wspomaga leczenie ataków kaszlu, zapalenia gardła, zapalenia oskrzelu i infekcji układu moczowego. Tymianek służy ponadto jako środek przeczyszczający i działa wspomagająco w różnych dolegliwościach układu pokarmowego, takich jak wzdęcia. Zażywa się go również w celu usunięcia z organizmu pasożytów. Ze względu na silne właściwości odkażające napar z tymianku stosuje się także zewnętrznie do przemywania ran oraz leczenia infekcji w obrębie jamy ustnej. Tymiankowy olejek do masażu działa uśmierzająco na bóle reumatyczne, a także przynosi ukojenie w przypadku nadciągniętych mięśni i sztywności karku.


Walory kosmetyczne.

Wyciąg z liści tymianku słynie z silnych właściwości przeciwbakteryjnych i ściągających. Właśnie z ich powodu znajduje często zastosowanie w produktach przeznaczonych do pielęgnacji skóry wrażliwej podatnej na trądzik i innego rodzaju podrażnienia. Wyciąg z liści tymianku działa tonizująco na skórę, łagodząc podrażnienia i zapewniając jej odświeżenie. Jest ponadto pomocny w zwalczaniu infekcji grzybiczych: zaleca się jego stosowanie w leczeniu grzybicy stóp.
Ze względu na właściwości przeciwutleniające, wyciąg z liści tymianku stanowi idealny składnik produktów kosmetycznych chroniących skórę i włosy przed procesami utleniania.
Wyciąg z liści tymianku jest także doskonałym środkiem przeciwzapalnym stosowanym w olejkach do masażu obolałych mięśni i stawów, a także w produktach do higieny jamy ustnej, takich jak pasty do zębów czy płyny do płukania ust.

Titanium Dioxide

Dwutlenek tytanu. Naturalnie występujący minerał, pełniący rolę filtra przeciwsłonecznego w kosmetykach. Mechanizm ochrony polega na fizycznym odbijaniu promieniowania UVA i UVB od powierzchni skóry. Uznawany za całkowicie bezpieczny i nie niosący ryzyka bioakumulacji w organizmie. Dzięki swej cząsteczkowej budowie nie wnika w głąb skóry, nie powodując podrażnień kontaktowych. Dwutlenek tytanu stosowany jest również jako biały pigment. Aprobowany przez ECOCERT do stosowania w kosmetykach naturalnych.

Tocopherols

Tokoferol to naturalnie występująca w różnych olejach roślinnych forma witaminy E. Korzystnie oddziałuje na suchą skórę. Aprobowany przez ECOCERT do stosowania w kosmetykach naturalnych.

Tocopheryl Acetate

Ustabilizowana witamina E. Silny antyutleniacz, chroni DNA i inne struktury komórkowe przed atakiem wolnych rodników. Zapewnia efekt nawilżający, odżywczy i przeciwzapalny. Brak możliwości pozyskania z natury.

Trihydroxystearin

Naturalna pochodna oleju rycynowego, stosowana jako zagęstnik w kosmetykach zawierających oleje roślinne. Poprawia stabilność produktów. Aprobowany przez ECOCERT do stosowania w kosmetykach naturalnych.

Triticum Vulgare (Wheat) Germ Extract

» wyciąg z kiełków pszenicy

line

POCHODZENIE: Europa

From
Line

Wiadomości botaniczne, pochodzenie i tradycja zastosowania.

Pszenica to jednoroczna roślina zielna osiągająca wysokość do 150 cm. Posiada prostą i gładką, dętą (tj. pustą w środku) łodygę, z której węzłów wyrastają naprzemianlegle duże, dość sztywne, wstęgowate liście bezogonkowe. Długi kwiatostan pszenicy ma formę kłosa złożonego z kłosków kwiatowych ułożonych w dwóch rzędach po dwóch stronach źdźbła. Na każdy kłosek składają się dwa rzędy od dwóch do pięciu drobnych, zielonych kwiatów, osłonięte dwiema łuskowatymi plewami kłosowymi. Owoc pszenicy to owalny ziarniak zwieńczony włoskami, z podłużną bruzdą po środku.


Pochodząca z Azji Mniejszej pszenica to najbardziej rozpowszechniony na świecie gatunek zboża uprawnego. Występuje w wielu różnych odmianach i formach hybrydowych; a ponadto rośnie nadal w stanie dzikim na terenach położonych wzdłuż brzegów Eufratu. Najlepiej udaje się w suchym klimacie umiarkowanym.

 

Uprawa pszenicy sięga czasów prehistorycznych: uważa się, że była ona drugim, po jęczmieniu, najstarszym zbożem uprawnym. Zdaniem botanika J.F. Leroya (1970) uprawę pszenicy rozpoczęto w Azji Środkowo-Wschodniej około 8000 lat temu. Następnie podjęto ją na terenach Basenu Morza Śródziemnego, a jeszcze później na obszarze niemal całej Europy, gdzie pszenica upowszechniła się już w III w. p.n.e.

 

Pszenica była - i w pewnym stopniu jest nadal - wykorzystywana w ludowym ziołolecznictwie jako składnik wielu leków. „Zbożową polewkę" zalecano jako skuteczny środek na kolki jelitowe u niemowląt, a napar z otrębów uważano za lek łagodzący silny kaszel i gorączkę.


Walory kosmetyczne.

Pszenica zawiera białka i węglowodany, którym zawdzięcza swoje nawilżające, odżywcze i wygładzające właściwości. Wyciąg z pszenicy można stosować w produktach przeznaczonych do pielęgnacji zmęczonej i dojrzałej skóry, a także wiotkich i cienkich włosów.
Otręby pszenne stanowią niezwykle bogate źródło soli mineralnych. Zaleca się ich stosowanie w celu uzupełnienia niedoboru minerałów, a także odmłodzenia pozbawionej blasku, zmęczonej skóry. Olej z kiełków pszenicy zawiera witaminę E w stężeniu wyższym niż jakikolwiek inny olej roślinny. Jest ceniony ze względu na swoje nawilżające, pielęgnujące i regenerujące właściwości, dzięki którym stanowi wartościowy składnik preparatów do pielęgnacji skóry wokół oczu oraz skóry suchej lub zniszczonej, a także składnik szamponów przeznaczonych dla włosów suchych i delikatnych. Ponadto olej z kiełków pszenicy nadaje się doskonale do pielęgnacji wrażliwej skóry niemowląt. Stosowany w produktach przeznaczonych dla skóry dojrzałej, olej z kiełków pszenicy jest skutecznym przeciwutleniaczem, który opóźnia starzenie się skóry i zapobiega powstawaniu zmarszczek.
Olej ten wykorzystuje się także w produktach do opalania oraz do pielęgnacji opalonej skóry. Olej z kiełków pszenicy jest doskonałą odżywką dla skóry i włosów, dzięki czemu stanowi cenny składnik natłuszczających produktów kosmetycznych.

Triticum Vulgare Germ Extract

Vaccinium Macrocarpon Fruit Extract

Vaccinium Macrocarpon Fruit Extract

Vaccinium Macrocarpon Fruit Extract

» wyciąg z owoców żurawiny

line

POCHODZENIE: Europa, Rosja, Ameryka Północna

From
Line

Wiadomości botaniczne, pochodzenie i tradycja zastosowania.

Żurawina jest wiecznie zieloną krzewinką osiągającą wysokość do 20cm i średnicę do 2m. Rozmnaża się, wytwarzając długie i smukłe pędy wegetatywne, które płożą się i ukorzeniają w glebie. Drobne, eliptyczne liście o lśniącej, skórzastej powierzchni są brązowawe wiosną, ciemnozielone latem i różnobarwne jesienią. Żurawina kwitnie od maja do czerwca. Jej różowe, rurkowane kwiaty są zebrane w kiście. Owoce dojrzewają od sierpnia do października osiągając około 2,5cm średnicy. Ich kolor przechodzi od białego do ciemnoczerwonego. Zbiór ma miejsce późną jesienią. Kuliste jagody są jadalne, mocno kwaśne, o lekko jabłkowym posmaku.


Żurawina pochodzi z Ameryki Północnej, jest również powszechnie uprawiana w Europie i Rosji. W stanie dzikim zasiedla bagna i mokradła; preferuje stanowiska silnie i umiarkowanie nasłonecznione położone na wilgotnych lub podmokłych glebach ubogich w wapń i bogatych w torf. Wymaga gleb o kwaśnym odczynie w granicach 4-4,5 pH, ubogich w składniki odżywcze.


TRADYCYJNE ZASTOSOWANIA


Żurawiny były używane przez rdzennych mieszkańców Ameryki Północnej jako składnik wielu potraw oraz barwnik. Ze względu na swe lecznicze właściwości były także stosowane w leczeniu chorób pęcherza i nerek oraz w leczeniu ran.
Europejscy osadnicy zetknęli się po raz pierwszy z owocami żurawiny za sprawą Indian z Massachusetts, którzy nazywali tę roślinę „sassamanash". Rozpoczynając uprawę krzewinki do celów spożywczych na początku XIX wieku, osadnicy nadali jagodom nazwę żurawina, ponieważ łodyżka z kwiatem przypomina kształtem żurawia. Nowo odkryta roślina jadalna wkrótce zawędrowała do Europy, gdzie w krótkim czasie bardzo się rozpowszechniła. Współcześnie prowadzi się uprawę żurawiny na sztucznych bagnach, kontrolując warunki glebowe i nawodnienie.


Walory kosmetyczne.

Żurawiny są bogatym źródłem witaminy C, soli mineralnych, garbników, kwasów organicznych takich jak kwas jabłkowy i cytrynowy oraz mikroelementów. Wyciąg z żurawiny jest zalecany do pielęgnacji młodej skóry z uwagi na swoje silne własności bakteriobójcze, przeciwutleniające i ściągające. Ze względu na działanie ożywcze i tonizujące używa się go także jako dodatku do żeli i kremów przeznaczonych do pielęgnacji „ciężkich nóg" oraz jako składnika produktów do pielęgnacji włosów.

Vaccinium Myrtillus Fruit Extract

» wyciąg z owoców borówki czarnej

line

POCHODZENIE: Ameryka Północna, Środkowa i Północna Europa

From
Line

Wiadomości botaniczne, pochodzenie i tradycja zastosowania.

Borówka czarna, zwana również czernicą lub czarną jagodą, to niewielka krzewinka rosnąca najczęściej na wrzosowiskach i w warstwie runa leśnego. Występuje w umiarkowanych i podbiegunowych rejonach Europy Środkowej i Północnej, ale można ją też spotkać w Ameryce Północnej i w Azji. Ta kwasolubna roślina rośnie chętnie na piaszczystych i ubogich glebach i jest bardzo trudna w uprawie. Większość zbiorów pochodzi więc z roślin dziko rosnących.


Krzewinka borówki czarnej ma małe, jasnozielone liście i różowawe, dzwonkowate kwiaty. Jagody są czarne z niebieskim nalotem i rosną pojedynczo lub w parach na szypułkach. Niebieski nalot łatwo się ściera, odsłaniając błyszczącą, czarną skórkę jagody. Owoce są bardzo miękkie i soczyste, dlatego zbierane są ręcznie lub za pomocą specjalnych grabek. Ciekawostką jest to, że w krajach skandynawskich można zgodnie z prawem zbierać borówki nawet na cudzym gruncie. Czerwony lub fioletowy miąższ owoców bardzo brudzi palce i barwi usta, dlatego miąższ i liście borówki stosowano od dawna jako barwnik.


Ludzie od wieków uważali borówki za bardzo pożywne owoce. Lecznicze właściwości tej rośliny odkryto w średniowieczu i stosowano ją na problemy z woreczkiem żółciowym, niestrawność, a także kaszel, gruźlicę, szkorbut i inne dolegliwości związane z niedoborem witaminy C. Napar z suszonych liści borówki znany był w medycynie ludowej jako środek odkażający i lek na cukrzycę, ponieważ miał obniżać poziom cukru we krwi. Świeże owoce borówki mają działanie przeczyszczające, a suszone leczą biegunkę. Wyciąg z borówki poprawia również zdolność widzenia w nocy. W czasie II wojny światowej piloci brytyjskiego RAF-u dostawali do jedzenia świeże borówki lub wyciąg z borówek, aby lepiej widzieć w czasie nocnych misji.


Obecnie borówki to dziko rosnący rarytas. Owoce spożywa się świeże lub suszone. Stanowią doskonały składnik dżemów, soków, ciast i wielu innych deserów. Borówka jest też nadal stosowana jako roślina lecznicza. Badania naukowe wykazały, że spożywanie jagód borówki poprawia mikrokrążenie krwi, co zmniejsza ryzyko niektórych chorób układu sercowo-naczyniowego i chorób narządu wzroku, a także raka. Sok z borówki działa przeciwgorączkowo oraz może być stosowany do płukania jamy ustnej, ponieważ wykazuje działanie przeciwzapalne, ściągające i odkażające.


Walory kosmetyczne.

Wyciąg z owoców borówki stosuje się jako składnik łagodzący w kosmetykach do pielęgnacji skóry wrażliwej, podrażnionej lub odbarwionej oraz jako delikatny środek oczyszczający i ściągający w tonikach do przemywania twarzy. Szampony i odżywki z wyciągiem z borówki działają przeciwłupieżowo i sprawiają, że tłuste i matowe włosy odzyskują świeżość i blask.

Vanillyl Butyl Ether

Aktywna substancja rozgrzewająca, nie powodująca podrażnień skóry.

Vegetable Oil

Olej tłoczony pochodzenia roślinnego, zawierający przede wszystkim trójglicerydy kwasów tłuszczowych. Aprobowany przez ECOCERT do stosowania w kosmetykach naturalnych.

Verbena Officinalis Leaf Extract

» organiczny wyciąg z liści werbeny pospolitej

line

POCHODZENIE: Europa

From
Line

Wiadomości botaniczne, pochodzenie i tradycja zastosowania.

Werbena, znana od wieków jako święte ziele, uważana była dawniej za roślinę zapewniającą ochronę przed złymi mocami. Ludzie od wieków przypisywali tej smukłej, śródziemnomorskiej bylinie niezwykłe właściwości. Dzięki powiązaniom z siłami boskimi i nadprzyrodzonymi werbena miała wspomagać kreatywność artystów i potencję mężczyzn, a kobietom służyła jako środek antykoncepcyjny. Umieszczano ją na ołtarzach poświęconych Wenus i Dianie i wykorzystywano do rytualnego oczyszczania powietrza w domach i świątyniach. Naszyjnik z werbeny miał chronić przed bólem głowy. Roślinę wykorzystywano również do opatrywania ran i ukąszeń węży. Uważano również, że werbena ma właściwości odprężające oraz leczy depresję i bezsenność, dodając sił witalnych i poprawiając ogólną kondycję organizmu.


Werbena to wysoka roślina o rzadkich liściach i małych kwiatach osadzonych na czubkach długich łodyg. Rozprzestrzenia się z łatwością na nasłonecznionych nieużytkach i poboczach dróg. Obecnie obszar jej występowania obejmuje większość terytorium Europy. Werbenę cenili nie tylko starożytni Grecy i Rzymianie, ale również celtyccy druidzi, którzy wykorzystywali tę roślinę do wróżbiarstwa i rytualnego oczyszczania świętych miejsc. Celtowie odkryli również, że werbena łagodzi bóle reumatyczne, leczy choroby pęcherza moczowego i wspomaga gojenie się ran.


W średniowieczu werbenę utożsamiano z magią i czarami. Czarownice dodawały ją do napojów miłosnych i talizmanów chroniących przed urokami. Z werbeny sporządzano też maści na wypędzanie chorób spowodowanych przez demony, co ma zapewne związek ze starym chrześcijańskim podaniem, w którym po zdjęciu Chrystusa z krzyża jego rany zagojono właśnie werbeną. Kilka wieków później werbena zyskała również sławę jako środek zapachowy odstraszający wampiry.


Werbenę zbierano i suszono wczesnym latem. W medycynie ludowej susz stosowano wewnętrznie jako środek na bóle głowy, gorączkę, choroby pęcherza moczowego, skąpą laktację i wyczerpanie nerwowe. Werbena stosowana zewnętrznie służyła do leczenia drobnych urazów i ran. Z czasem roślina dotarła również do Azji i Japonii, a wraz z pierwszymi osadnikami także do Ameryki Północnej. W medycynie ajurwedyjskiej stosowana jest do higieny jamy ustnej, wzmocnienia zębów i dziąseł oraz jako środek antykoncepcyjny.


Obecnie werbena stosowana jest nadal do leczenia chorób o podłożu nerwowym, jako środek wspomagający trawienie, a także jako lek na przeziębienie, gorączkę, grypę, drgawki i zapalenie gałki ocznej. Jako naturalny środek pobudzający werbena łagodzi bóle głowy i migreny, działając odprężająco i wzmacniająco na cały organizm. Chociaż werbeny nie należy jej stosować w okresie ciąży, to jest ona pomocna podczas porodu i później w okresie karmienia, ponieważ wspomaga laktację.


Walory kosmetyczne.

Dzięki swoim właściwościom wyciąg z liści werbeny znalazł również zastosowanie w tworzeniu kosmetyków. Dzięki zawartości tanin i wiążących wodę substancji kleistych ekstrakt ma bardzo silne działanie zmiękczające i ściągające. Z tego powodu stosowany jest w produktach wspomagających gojenie ran, ukąszeń i innych uszkodzeń skóry. Substancja tworzy na podrażnionej powierzchni skóry ochronną warstwę antyseptyczną, co wspomaga regenerację tkanek. Werbena to również doskonały środek łagodzący stosowany w mleczkach i tonikach do skóry wrażliwej i podrażnionej na skutek takich chorób, jak wyprysk lub zapalenie skóry. Werbenę stosuje się również do produkcji kosmetyków do higieny zębów i jamy ustnej, ponieważ wzmacnia zęby i dziąsła.

Vitis Vinifera (Grape) Leaf Extract

» wyciąg z liści czerwonej odmiany winorośli

line

POCHODZENIE: Tunezja, Południowa Europa, Południowo-Zachodnia Azja

From
Line

Wiadomości botaniczne, pochodzenie i tradycja zastosowania.

Winorośl to pnący krzew, którego obwód może osiągnąć 1m u podstawy. Jego długość może wynieść nawet 30m. Roślina przyczepia się do podpór przy pomocy wąsów pędowych, którymi ciasno je oplata. Liście o sercowatym pokroju, z wierzchu nagie, a od spodu omszone, są osadzone na długich szypułkach i posiadają charakterystyczną, pięcioklapową budowę. W zależności od odmiany pąki kwiatowe formują się w trakcie sezonu wegetacyjnego albo też w zimie, jeżeli kwitnienie przypada na wiosnę następnego roku. Soczyste jagody o owalnym lub kulistym kształcie tworzą kiście liczące od sześciu do trzystu owoców. Jagody u różnych odmian uprawnych mają różne kolory: purpurowy, czarny, ciemnoniebieski, żółty, zielony lub różowy.


Winorośl wywodzi się z południowej Europy i południowo-zachodniej Azji; obecnie jednak różne odmiany winorośli można spotkać na obydwu półkulach na szerokościach geograficznych charakteryzujących się klimatem umiarkowanym.


TRADYCYJNE ZASTOSOWANIA


Już 1500 lat p.n.e. winorośl była uprawiana przez Greków i Egipcjan, później zaś Rzymian. Jednak najstarsze dowody wskazują na to, że uprawę winorośli prowadzono już w epoce neolitu.


Winorośl najlepiej rośnie na dobrze nawodnionych glebach zasadowych, które zatrzymują odpowiednią ilość wilgoci - najlepiej na zboczach. Ważnym czynnikiem jest zdolność gleby do nagrzewania się i odbijania ciepła, które ogrzewa krzew winny, wspomagając dojrzewanie winogron.


Owoce tradycyjnie spożywano na surowo, świeże albo suszone, lub też używano do produkcji wina. Wiele kultur basenu Morza Śródziemnego wykorzystuje również liście winorośli do celów kulinarnych. W medycynie ludowej liście winorośli stosowano jako środek hamujący krwawienie oraz łagodzący stany zapalne i uśmierzający ból.


Wierzono także, że liście winorośli wplecione w bukiet ślubny zapewnią pomyślność młodożeńcom.


Walory kosmetyczne.

Liście czerwonej odmiany winorośli są bogatym źródłem węglowodanów, protein, soli mineralnych, kwasów organicznych, terpenoidów, witamin i związków fenolowych takich jak kwasy fenolowe, flawonoidy i garbniki. Liście winorośli słyną z niezwykle silnych właściwości przeciwutleniających i przeciwstarzeniowych, w związku z czym zaleca się ich stosowanie w produktach do pielęgnacji skóry dojrzałej i narażonej na stres. Ponadto pobudzają one mikrokrążenie, dzięki czemu stanowią idealny składnik produktów do pielęgnacji skóry z przebarwieniami oraz do walki z obrzękami oczu. Są ważnym komponentem produktów przeznaczonych do masażu nóg i stóp. Liście czerwonych odmian winogron zawierają ponadto substancje o działaniu tonizującym, ściągającym, zmiękczającym i remineralizującym. Te własności sprawiają, że liście winogron znajdują zastosowanie w pielęgnacji matowej i zmęczonej skóry oraz wiotkich, pozbawionych blasku i puszystości włosów. Liście winogron są również skutecznie działającym składnikiem produktów do ochrony przeciwsłonecznej.

Vitis Vinifera (Grape) Seed Oil

» organiczny olej z pestek winogron

line

POCHODZENIE: Południowa Europa, Południowo- Zachodnia Azja

From
Line

Wiadomości botaniczne, pochodzenie i tradycja zastosowania.

Vitis vinifera, czyli winorośl winna, to pnącze o średnicy do około metra u podstawy i wysokości do 30 m. Pnie się za pomocą wąsów czepnych. Pięcioklapowe dłoniaste liście, umieszczone na długich ogonkach, są szorstkie od góry, a od spodu omszałe. W zależności od odmiany pąki kwiatowe pojawiają się pod koniec sezonu wzrostu lub w czasie zimy i rozkwitają wiosną następnego roku. Grona składają się z od sześciu do trzystu jagód o gładkiej skórce i półprzezroczystym miąższu. Jagody mogą mieć różne kolory, od czerwonego, poprzez czarny, niebieski, żółty czy zielony po różowy.


Winorośl pochodzi z południowej Europy i południowo-zachodniej Azji, ale obecnie rośnie w umiarkowanych szerokościach geograficznych na obu półkulach. Uprawę winorośli rozpoczęli około 1500 lat p.n.e. Grecy i Egipcjanie, a przejęli ją Rzymianie. Winorośl lubi dobrze zdrenowane gleby zasadowe i rośnie najlepiej na zboczach. Gleba powinna również zatrzymywać i oddawać ciepło, aby wspomóc dojrzewanie owoców.


Owoce je się na surowo, świeże lub suszone, lub wykorzystuje do produkcji wina. Z nasion wytłacza się na zimno olej, bogaty w niezbędne kwasy tłuszczowe, takie jak kwas linolowy. Olej z pestek winogron jest często stosowany w kuchni z uwagi na przypisywane mu właściwości zdrowotne. Ma poprawiać krążenie i ruchomość stawów oraz łagodzić objawy uczuleń i astmy dzięki hamowaniu syntezy histamin.


Walory kosmetyczne.

Olej z pestek winogron jest również szeroko stosowany w kosmetyce jako składnik zmiękczający i przeciwutleniający. Ma lekką konsystencję, szybko się wchłania i wykazuje działanie ściągające, dzięki czemu napina i tonizuje skórę. Olej z pestek winogron działa również regenerująco - łagodzi oparzenia słoneczne oraz redukuje rozstępy i zmarszczki. Jest składnikiem wielu kosmetyków, takich jak produkty przeciwstarzeniowe, do pielęgnacji ciała, po opalaniu, a także olejki do masażu i balsamy do ust.

Vitis Vinifera Leaf Extract

Vitis Vinifera Seed Oil

Xanthan Gum

Naturalny cukier, polisacharyd wytwarzany z glukozy przez mikroorganizmy. Służy jako środek zagęszczający, dobrze tolerowany przez skórę. Aprobowany przez ECOCERT do stosowania w kosmetykach naturalnych.

Zea Mays (Corn) Silk Extract

» wyciąg ze znamion kukurydzy zwyczajnej

line

POCHODZENIE: Europa, Ameryka Środkowa, Ameryka Północna

From
Line

Wiadomości botaniczne, pochodzenie i tradycja zastosowania.

Kukurydza zwyczajna to roślina jednoroczna o pojedynczym źdźble osiągającym do 2,5 m wysokości. Mocna łodyga ma walcowaty przekrój, widoczne węzły i duże liście. Roślina wytwarza kwiatostany męskie osadzone na wierzchołkach źdźbeł oraz kwiatostany żeńskie, otulone delikatnymi przylistkami i zawierające kłoski z kwiatami. Szczytowe części ich słupków to tzw. znamiona kukurydzy, mające postać żółtych, jedwabistych nitek. Owoce kukurydzy to gładkie, żółte, fioletowe lub czerwone ziarniaki o zaokrąglonym kształcie. Kukurydza pochodzi z Ameryki Środkowej i od dawna uprawiana była jako roślina zbożowa w Meksyku i w Peru. Liczne odmiany kukurydzy uprawiane są obecnie na całym świecie, zwłaszcza w południowej Francji.


Jako pierwsi kukurydzę zaczęli uprawiać rdzenni mieszkańcy Ameryki, dla których roślina ta stała się nieodłączną częścią diety, wierzeń i obrzędów. Różne plemiona wypracowały różne lecznicze zastosowania rośliny. Świeże i szybko pleśniejące znamiona kukurydzy miały na przykład ułatwiać poród. Napar z mąki kukurydzianej stosowano na niestrawność, a także do przyrządzania napojów rytualnych.


Walory kosmetyczne.

Wyciąg ze znamion kukurydzy ma właściwości kojące, oczyszczające, remineralizujące i odbudowujące. Dlatego stosowany jest w kosmetykach do pielęgnacji ciała, kosmetykach zwiększających objętość cienkich i delikatnych włosów, kremach do rąk, kosmetykach do pielęgnacji dojrzałej lub zniszczonej skóry twarzy, a także preparatach przeciwtrądzikowych. Olej kukurydziany, wykazujący działanie nawilżające, odbudowujące, ochronne i przeciwstarzeniowe, stosowany jest w kremach pod oczy i kremach przeciwzmarszczkowych przeznaczonych do skóry suchej i dojrzałej. Jest też popularnym składnikiem odżywczych balsamów do ust i nawilżających balsamów do ciała.

Zea Mays (Corn) Starch

Naturalna skrobia kukurydziana otrzymywana z ziaren kukurydzy. Dodaje skórze jedwabistości, działa łagodząco. Skrobia kukurydziana stanowi bezpieczny zamiennik talku w produktach do pielęgnacji niemowląt, stosowana jest jako składnik kremów osłonowych przeciw odparzeniom, chroniących skórę przed wilgocią i zapewniających uczucie suchości. Stosowana w preparatach na bazie wody pełni funkcję zagęstnika. Aprobowana przez ECOCERT do stosowania w kosmetykach naturalnych.

Zinc Oxide

Tlenek cynku, biel cynkowa. Doskonały filtr fizyczny mineralnego pochodzenia. Chroni zarówno przed promieniowaniem UVA jak i UVB. Odbija promieniowanie UV od powierzchni skóry. Dzięki swej cząsteczkowej budowie nie przenika w głąb skóry, nie powodując uczuleń ani kontaktowych zapaleń skóry. Posiada ponadto działanie antybakteryjne i antyseptyczne. Aprobowany przez ECOCERT do stosowania w kosmetykach naturalnych.

Zingiber Officinale (Ginger) Root Extract

» organiczny wyciąg z kłączy imbiru

line

POCHODZENIE: Południowo-Zachodnia i Środkowa Azja, Ameryka Środkowa, Afryka

From
Line

Wiadomości botaniczne, pochodzenie i tradycja zastosowania.

Imbir to wieloletnia roślina zielna osiągająca wysokość 120 cm. Posiada prostą łodygę i lancetowate, jasnozielone liście. Przypomina wyglądem bambus lub niektóre gatunki traw, chociaż należy do innej rodziny roślin. Kwiaty imbiru, rosnące na długich szypułkach, tworzą gęste kłosowate kwiatostany złożone z żółtawych kwiatów z fioletowymi warżkami i umieszczonymi poniżej płatków kielicha, żółto-zielonymi przysadkami. Niestety, kwitnące rośliny spotyka się rzadko, bowiem większość uprawianego imbiru jest niepłodna.


Roślina wyrasta z pokrytego brodawkami, silnie rozgałęzionego kłącza (podziemnej łodygi), przypominającego nieco bulwę. Kłącza imbiru są niezwykle aromatyczne, a ich wyjątkowy, świeży smak sprawia, że stanowią powszechnie używaną przyprawę w kuchniach całego świata.


Imbir wywodzi się z regionów Środkowej i Południowo-Zachodniej Azji, charakteryzujących się klimatem zwrotnikowym. Obecnie roślina ta jest również uprawiana w Ameryce Łacińskiej, Afryce i Południowo-Wschodniej Azji. Połowa światowej produkcji imbiru pochodzi z Indii, chociaż uważa się, że imbir najlepszej jakości uprawia się na Jamajce.

Świeży imbir to jedna z podstawowych przypraw używanych w kuchniach azjatyckich. Dodaje się go do marynowanych warzyw, ostrych sosów oraz past curry. Na Zachodzie jest dodatkiem do ciast, herbatników, przetworów owocowych i napojów.


Właściwości lecznicze imbiru są znane od stuleci. Świeże i suszone kłącza były stosowane w starożytnej medycynie chińskiej i indyjskiej przez ponad 2000 lat. Świeży imbir podawano jako lek na przeziębienia i związane z nimi dolegliwości, środek przeciwwymiotny, lek na astmę, kaszel, kolki, palpitacje serca, obrzęki, brak łaknienia oraz reumatyzm. Pastą ze sproszkowanego suszonego imbiru nacierano skronie, by złagodzić bóle głowy. Dowiedziono także, że imbir skutecznie powstrzymuje mdłości wywołane przez chorobę lokomocyjną, ciążę lub chemioterapię.


Walory kosmetyczne.

Wyciąg z kłączy imbiru zawiera naturalne przeciwutleniacze, które skutecznie hamują działanie wolnych rodników na skórę, powodując ich rozpad na prostsze, nieszkodliwe związki. Ponadto wyciąg z kłączy imbiru jest w stanie całkowicie powstrzymać proces rozkładu kolagenu, tym samym przyczyniając się do zachowania elastyczności skóry. Z tego powodu imbir stanowi idealny składnik produktów odmładzających i przeciwstarzeniowych, a także produktów ujędrniających skórę i modelujących sylwetkę.
Imbir słynie także z właściwości przeciwbakteryjnych i przeciwzapalnych: jest stosowany jako środek łagodzący w produktach złuszczających, a także jako środek zmniejszających ból i objawy zapalne w produktach łagodzących bóle mięśni i stawów. Bywa również dodawany do produktów przeciwłupieżowych.

Zingiber Officinale Root Oil

» olejek imbirowy

line

POCHODZENIE: Środkowa i Południowo-Zachodnia Azja, Ameryka Środkowa, Afryka

From
Line

Wiadomości botaniczne, pochodzenie i tradycja zastosowania.

Imbir to wieloletnia roślina zielna osiągająca wysokość 120 cm. Posiada prostą łodygę i lancetowate, jasnozielone liście. Przypomina wyglądem bambus lub niektóre gatunki traw, chociaż należy do innej rodziny roślin. Kwiaty imbiru, rosnące na długich szypułkach, tworzą gęste kłosowate kwiatostany złożone z żółtawych kwiatów z fioletowymi warżkami i umieszczonymi poniżej płatków kielicha, żółto-zielonymi przysadkami.


Niestety, kwitnące rośliny spotyka się rzadko, bowiem większość uprawianego imbiru jest niepłodna. Roślina wyrasta z pokrytego brodawkami, silnie rozgałęzionego kłącza (podziemnej łodygi), przypominającego nieco bulwę. Kłącza imbiru są niezwykle aromatyczne, a ich wyjątkowy, świeży smak sprawia, że stanowią powszechnie używaną przyprawę w kuchniach całego świata.
Imbir wywodzi się z regionów Środkowej i Południowo-Zachodniej Azji, charakteryzujących się klimatem zwrotnikowym. Obecnie roślina ta jest również uprawiana w Ameryce Łacińskiej, Afryce i Południowo-Wschodniej Azji. Połowa światowej produkcji imbiru pochodzi z Indii, chociaż uważa się, że imbir najlepszej jakości uprawia się na Jamajce.

 

Świeży imbir to jedna z podstawowych przypraw używanych w kuchniach azjatyckich. Dodaje się go do marynowanych warzyw, ostrych sosów oraz past curry. Na Zachodzie jest dodatkiem do ciast, herbatników, przetworów owocowych i napojów.
Właściwości lecznicze imbiru są znane od stuleci. Świeże i suszone kłącza były stosowane w starożytnej medycynie chińskiej i indyjskiej przez ponad 2000 lat. Świeży imbir podawano jako lek na przeziębienia i związane z nimi dolegliwości, środek przeciwwymiotny, lek na astmę, kaszel, kolki, palpitacje serca, obrzęki, brak łaknienia oraz reumatyzm. Pastą ze sproszkowanego suszonego imbiru nacierano skronie, by złagodzić bóle głowy. Dowiedziono także, że imbir skutecznie powstrzymuje mdłości wywołane przez chorobę lokomocyjną, ciążę lub chemioterapię.

 


Walory kosmetyczne.

Imbir zawiera naturalne przeciwutleniacze, które skutecznie hamują działanie wolnych rodników na skórę, powodując ich rozpad na prostsze, nieszkodliwe związki. Ponadto imbir stanowi idealny składnik produktów odmładzających i przeciwstarzeniowych, a także produktów ujędrniających skórę i modelujących sylwetkę.
Imbir słynie także z właściwości przeciwbakteryjnych i przeciwzapalnych: jest stosowany jako środek łagodzący w produktach złuszczających, a także jako środek zmniejszających ból i objawy zapalne w produktach łagodzących bóle mięśni i stawów. Bywa również dodawany do produktów przeciwłupieżowych.

Serwis internetowy www.phenome.pl wykorzystuje pliki cookies, które umożliwiają i ułatwiają Ci korzystanie z jego zasobów.
Korzystając z serwisu wyrażasz jednocześnie zgodę na wykorzystanie plików cookies. Szczegółowe informacje znajdziesz w zakładce Polityka prywatności.
nie pokazuj więcej tego powiadomienia